Zwaar, maar leerzaam! Zwaar omdat de voorbereiding verreweg van ideaal was en leerzaam omdat ik mentaal makkelijk keuzes tijdens de race kon maken.

Na een zwaar weekend (bedankt @Hulkie & Fonzie) was mijn korte-termijn-energiehuishouden al op een laag niveau. Daarnaast kwam ik thuis na een lange dag werken, haasten om Maud op te halen, voeding erin te knallen en vervolgens wachten op A. Daarna racen naar de inschrijving en vervolgens naar de start: kortom niet ideaal! Maar genoeg excuses. Het doel was om mijn tijd van de vorige ZAC te verbeteren en het liefst iets laag in de 36. Dus hard starten en zien waar het eindigt. De eerste kilometer kwam ik nog door in 3:25, K2-K3-K4 in 3:36, daarna liepen de kilometer langzaam op tot 3:45-3:50. Na K4 kon ik half aanhaken aan een groepje, maar het werd zwaar! Wel kon ik heel goed de focus bewaren en de race uitlopen zonder al te veel schade. 37:21 was het resultaat. Tevreden? Absoluut niet, het is weliswaar een moment opname en de randvoorwaarden waren niet optimaal, maar toch! Naderhand wel heerlijk onder handen genomen door Kai van VeloFit. Tegenwoordig staan zij weer op dinsdagavond op de baan na de Hellastraining! Poeh dat scheelt een hoop spierpijn de volgende dag. Bijna nergens meer last van, dus kan ik weer volle bak trainen (als het weer ophoudt met regen) en Maud lekker door blijft slapen.

Zondag werd het NK/EK duathlon lange afstand ( 15 lopen, 60 fietsen, 7,5 lopen) te Horst gehouden. Deze keer stond er een extra sterk deelnemersveld omdat ditmaal de wedstrijd onder auspiciën van de ETU plaatsvond.

De eerste 15 km bestond uit 6 rondjes door Horst. Dus veel draaien, keren en over stoepen lopen. Voorin stoof iedereen hard weg. Stefanie Bouma, May Kerstens en Maud Golsteyn waren toch wel kanshebbers van Nederlandse bodem bij wie ik niet in de buurt kom wat betreft lopen. Ik een flinke groep voorin weglopen. Ik hield me aan mijn plan en hartslag en zag aan de tussentijden dat ik langzamer was dan 2 jaar geleden. Dat was dan maar zo, je kunt uiteindelijk niets forceren. En de race zou nog lang duren. na 1.04 16 kwam ik in parc fermée. Ik zag concurrente Angelique van der Linden net uit het parc fermée wegrijden. Ik bleek 1,5 minuut weg te moeten werken. 

Ik trok flink aan en mijn wattages vlogen lekker in de zones. Er stond veel wind, maar daar heeft iedereen last van. Na de eerste ronde zat ik dicht achter Angelique. Ik reed er vervolgens makkelijk naartoe en langszij. ik dacht dat ik mijn voorsprong verder zou uitbreiden wanneer ik mijn tempo zo zou blijven vasthouden. echter ik zag dat ze steeds achter mij bleef zitten, dus werd het gat niet groter. ik haalde toch nog verschillende andere agegroupers in en een snelle Rus die blijkbaar niet kon fietsen. Tegen het einde van de fietsrit begon de kramp weer op te spelen. Ik dacht net dat ik ongeschonden de strijd uit zou komen. Helaas! Ik zette de grote plaat op en de kramp verdween toch weer. Maar goed, ik moest me wel koest houden.

Eenmaal vlakbij de wisselzone aangekomen wilde ik mijn voeten uit mijn schoenen doen tijdens het fietsen, toen de kramp in mijn linkerbeen vloog. Vervolgens in mijn rechterkuit. Ik kon de fiets niet meer af komen. Het was bijna niet zonder hulp gelukt. Eenmaal in de wisselzone moest ik mijn loopschoenen aandoen. En daar kwam het volgende opstakel  kramp in mijn buik. Iedere keer wanneer ik mijn schoenen aan wilde doen kwam de kramp in mijn buik en kreeg ik mijn schoenen dus niet aan. Tot 3 maal toe moest rekken, mijn buik vastpakken en allerlei ander trucs om in mijn schoenen te komen. Mijn kleine voorsprong op Angelique was dus allang weg en rende zij voor mij parc fermée uit. De laatste 7,5 km liepen niet meer zo soepel. Maar ook hier had iedereen last van. Ik zag Angelique naar de Nk en EK titel lopen en ik moest met de zilveren plak genoegen nemen. Enerzijds was ik wel tevreden en zat er niet meer in. De rest van het veld was super snel geweest en vond ik gat toch wel erg groot deze keer.  Het is zoals het is. En ik mag niet echt klagen want ik heb er niet naartoe gepiekt dan wel een taper voor genomen.

Maud Golsteijn werd knap de nieuwe Nederlandse kampioene, Stefanie en May werden 2e en 3e in de overall categorie. Ook teammate Bert Veldhuis kon met een podiumplek terugkeren. Hij werd 3e bij de mannen 45.

Het was de eerste keer dat ik aan de start van het NK halve marathon stond. Twee jaar geleden dacht ik  te gaan starten , maar kreeg toen mijn longproblemen.  Nu moest het er toch een keer van komen. Er stonden 10 deelnemers in de categorie dames 40. Ik had de namen via uitslagen.nl bekeken en zag dat Lia Wijnberger en Anja van 't Schip de beste kaarten in handen hadden met recente uitslagen van 1h22. 

Ik stond mooi voorin, net achter de echte toppers. Na 3 seconden kwam ik al over de startlijn. De eerste kilometer bleek ik flinke haast te hebben. De eerste kilometer ging in 3'50" en mijn hartslag zat direct al hoog. Te hoog voor het eerste begin. Mijn benen voelde goed. Maar toch deed ik er niets aan om mijn tempo te verlagen. Tja, ook ik heb af en toe nodig om weer tegen een grens op te lopen. Na 8 km trad het verval behoorlijk op. Maar het publiek en het prachtige weer pepten mij op. Ik sprak mezelf toe om op mijn techniek en souplesse te letten. Dit hielp, want ik ging weer lekker lopen. Het duurde wel even, maar rond de 15 kilometer kreeg ik weer de geest en kon ik weer doortrekken. In het laatste stuk kwam ik Susan Hagevoort uit A'foort weer tegen die het ook zwaar leek te hebben. Uiteindelijk kwam ik in 1.29.32 over de finish. In eerste instantie kreeg ik de zilveren medaille omgehangen. Maar ik wist al dat dit niet goed zat. Het had veel voeten in de aarde om uiteindelijk de bronzen medaille te krijgen. Ik wilde toch wel de medaille krijgen die ik verdiend had. Desondanks moest ik wel op het podium staan met de zilveren medaille, naast de winnares Lia Wijnberger.