De afgelopen tijd waren 3teamers actief in de Soester Sylvestercross, de Florijn winterloop en in Egmond bij de strandrace en de halve marathon. Zie het als een standaard setje winter evenementen.
Op oudejaarsdag 4 teamies in soest (sylvester): Olivier werd 6e bij de junioren A (21.52) Bart (35.44), Harry (34.48) en Jan (34.33) in de mastercross.
14 januari liep Guido de 10 Engelse Mijl van de Florijn Winterloop in 1h03.12
Datzelfde weekend was ook de Egmond dubbel. Bert fietste 1h27.03 en liep 1h31.19 meer als training dan voor positie.
Harry 1h23.08, Jan 1h24.56 en Bart 1h26.13 liepen de Halve marathon van Egmond "los" met de meisjes en jongens van het CRO Factory team.
6,6 km lopen over het zand, 18,5 km ATB-en en nog eens 4,4 km zandloop waren de ingrediënten voor een pittige zaterdagmiddag rond het Henschotermeer. De Wintereditie van de Henschotermeergames.
Het was vanochtend grijs en grauw en 8 graden toen we s'Heerenberg binnen reden. In 2006 deed ik voor de 1e maal mee en liep toen 1.04. Wat het vandaag zou gaan worden kon ik niet voorspellen. Ik had een flinke pittige week achter de rug en ik had geen idee hoe mijn benen dit zouden vinden.
Allereerst was er weer de twijfel over de kleding. Ik besloot uiteindelijk een 2 shirts met korte mouwen aan te doen en de losse mouwtjes van onze teamtenue zodat deze ik altijd nog naar beneden kon stropen.
De eerste km ging lekker hard. Ik wist niet meer precies wanneer en hoe de heuvels niet verliepen. Het enige wat nog in mijn geheugen stond was dat ik deze run zwaarder vond dan de 7 heuvelenloop. Ik liet het maar op mij af komen. Ik haalde veel mensen in tot de eerste 5 km. Daarna kwam een flinke lange heuvel waarbij ik toch weer door een dame 35+ werd ingehaald.In de afdaling kwam ik weer beter tot mijn recht en maakte ik hier mijn tijd weer goed. Overal waren groepjes waarbij ik kon aanhaken of naartoe kon "springen. De 10 km kwam ik door in 41.52. Het werd toch wel even pittig en wist niet of ik mijn tempo kon vasthouden. Ik legde vooral de focus op mijn romp en buikspieren en probeerde ook een actieve afzet te houden. Dat lukte aardig. In de laatste 3 km kwam er nog een vieze klim omhoog. Hier had ik niet meer op gerekend. Maar desondanks kon ik toch mijn techniek goed vasthouden.De laatste km kon ik nog versnellen en liep ik nog een 4.00.Toen ik over de finish kwam zag ik dat ik een dik pr had met 1.02.11. En hiermee een 6e plek bij de dames 35. Een mooie plek in zo'n sterk veld en na zo'n pittige trainingsweek.
Op zaterdag werd het NK cross in Tilburg voor de masters gehouden. Dit jaar was ik een keer niet ziek of op vakantie zodat ik nu eindelijk eens mee kon strijden. Niet dat ik nu kans op een podiumplek zou maken, maar lekker hard crossen over maar 5,6 km is ook wel eens leuk. Maar in de afgelopen week had ik veel trainingsuren achter de kiezen, dus het zou geen taper wedstrijd zijn. Het taperen zou ook niet passen, want ik ben nu mijn basis aan het leggen voor Abu Dhabi op 3 maart.
Veel atleten hebben de training weer opgepakt en werken gestructureerd toe naar het aankomende seizoen. Waaronder ikzelf. Er is alleen een hoop veranderd vergeleken met het vorige jaar. Ik draai sinds september mee in het weekprogramma van de NTC 2016/2020 selectie. Vorig jaar ging ik drie weekenden in de maand met de trein naar Sittard om hier in het NTC (Nationaal Topsport Centrum) te trainen. Nu is het omgedraaid. Ik woon in Sittard en ga meestal in het weekend weer naar huis. Door de vele faciliteiten die het NTC biedt. betekent dit voor mij gestructureerder trainen onder goede begeleiding. Met naar verwachting ook betere resultaten dit seizoen...
Ben heel blij met hoe de New York City Marathon is gegaan. De bosmarathon in Soest wilde ik niet overslaan in de voorbereiding, maar het had mijn gemoed niet echt goed gedaan.
Het was me weer duidelijk geworden dat 25km vrij eenvoudig is, 30km goed te doen is en 42km blijft altijd lastig.
De tijd van 3:06 gaf me ook geen garantie voor een sub 3 uur tijd in New York en volop de training oppakken kon ook niet meer.
Vandaag stond er een 10 km wedstrijd op het programma. Weer eens kijken hoe het lopen er nu voor staat. Gisteren dreigde het atb feestje van Jan roet in het eten te gooien. Niet dat het aan Jan of de route lag, maar meer aan de kwaliteiten van mijn mechaniker dhr Evers. Hij had de remblokjes vervangen en dacht dat dit vanzelf wel zou slijten tijdens het rijden. Maar blijkbaar was er iets anders aan de hand want mijn wiel liep gewoonweg helemaal vast. Achteraf gezien moet ik hier steeds extra door heen trappen en zat ik al snel in mijn zone 2 of zzone 3. Het was dus niet makkelijk om mezelf nog wat binnen de perken te houden, zeker wanneer de groep mannen steeds maar op mij moest wachten. Dus was het even afwachten hoe mijn benen zouden voelen tijdens de wedstrijd van vandaag.
Zondag was tijd onbelangrijk want de halve marathon liep door de bossen van Soest. Het was genieten om zo'n wedstrijd door de bossen.te crossen. Ofwel dichtbij huis een "lekker buitenspelen gevoel".
Op 30 september stonden we (Martine en ik) op Schiphol, grote tassen vol met
triathlonstuff, veel korte broeken en uiteraard een fietskoffer. Snel zagen we “compressie
Bert” al staan in korte broek en compressiekousen. Michel Besseling zat ook op
de dezelfde vlucht en later bleek ook
Koen Sporenberg in het vliegtuig naar Los Angeles te zitten. Ja, eerst 11
uurtjes vliegen naar LA daar twee uurtjes om over te stappen en dan nog 5
uurtjes naar Kona, Hawaii… Voor mij was de vlucht van ruim 17 uur bijna een nog
grotere opgave dan een Ironman. De trip verliep echter redelijk goed op een uur
vertraging in LA na. Het vliegtuig zat toen al aardig vol met atleten met
afgetrainde koppies en Ironman tattoo’s
Inmiddels zijn we alweer vier dagen op Hawaii. De voorbereidingen voor de grote race op 8 oktober zijn in volle gang en we hebben al grote delen van het parcours verkend. De eerste dagen was het nog vrij rustig op het eiland. Ook het weer was meer Nederlands zomer weer (met regen) dan tropisch en ook de zee lag er nog rustig bij. Het trainen in de zee was dus ook eerder ontspannen dan spannend. Bert en ik vroegen ons daarom hardop af wat Bart en Gerrit vorig hadden hadden gedaan tijdens het zwemmen om boven het uur uit te komen. Ook het fietsen op de Queen K highway was goed te doen. We reden een klein uurtje Kona uit met het windje in de rug en reden easy 42km p/u richting Hawi. Goed de terugweg was even anders maar we zagen het nog goed zitten.
Afgelopen zaterdag mocht ik voor een korte race mijn K-swiss blades aantrekken voor de 3000 meter op de atletiekbaan van AV Pijnenburg. Het was een prachtige zonnige dag. Tevens een mooie dag om de spieren lekker soepel te houden. Het voelde wel even onwennig aan om op een 3 km te starten. Hoe hard moest ik ookalweer lopen om niet in de zuurbak terecht te komen? Hoe hard moet ik lopen om de race mooi op te bouwen? En hoe sta ik er momenteel eigen voor na zo'n onderbreking van blessures? Dat waren allemaal vragen die zich in mijn hoofd afspeelden.
Al jaren stond deze race op m'n "must do" lijstje. Aangewakkerd door de heroïsche verhalen van Harry, Rahel, Machiel Ittmann en vele anderen kwam de Triambla, want daar hebben we het over, ook steeds hoger op dat lijstje.
Zaterdag 17 september was het dan zover. 1,5 km zwemmen in zee, 35 km ATB en 12 km lopen.
De jaarlijkse strijd om de titel Bikkel vond plaats op 7 september op de Vlasakkers van Soesterberg. Gerrit achtte zichzelf huizenhoog favoriet. Hij stond immers al 4 maal achtereen op de wisselbeker. Maar zoals ieder jaar kan de strijd uit onverwachte hoek komen. En de strijd kwam uit onverwachtse hoek. Gerrit maakte het zichzelf alvast moeilijk. Mogelijk heeft dit te maken met het feit dat Gerrit net niet scherp genoeg was omdat hij misschien al 4 maal de beker achtereen gewonnen had. Of was er een te scherpe focus waardoor hij plots een kapitale fout maakte? Wie zal het zeggen? Gerrit zelf misschien. Enfin, na dit avontuur zal Gerrit extra focus hebben voor het jaar 2012 om de beker weer terug te veroveren. Hoe het op 7 september begon.
27 Augustus 2011. Wat werd het een bijzondere dag! 20 dagen na Ironman Regensburg stond ik alweer aan de start van het NK Long Distance in Almere. Waarom: ik was simpelweg niet tevreden met het resultaat in Duitsland en voelde me lichamelijk en mentaal zo beresterk, dat ik wel een 2de ironman distance op korte termijn eruit kon persen. Ik wist gewoon dat de geïnvesteerde tijd en training (input) gelijk moest kunnen staan aan een eindresultaat van 09:15 als output. En als het ergens moest lukken dan was het wel in een thuiswedstrijd in Almere. Het eindresultaat,: 40% niet tevreden (niet de gewenste goede eindtijd/klassering & slecht gelopen ivm wederom misselijkheid), maar voor 60% wel tevreden vanwege goede zwem, fietstijd EN het was mijn verjaardag dus het werd stiekum eigenlijk een heel lang 9 uur durend groots feestje.
De gildeloop in Soest. Voor AV Pijnenburg atleten eigenlijk een wedstrijd waar je aan mee moet doen. Ik had er eerlijk gezgd niet erg veel trek in na Veenendaal en een lange duurloop op maandag. Toch begon het een beetje te kriebelen op woensdag. Zou ik nog nu een 36-er kunnen lopen?
Vier teamgenoten aan de start voor een zonnige race in Veenendaal. Na weken regen, waren de omstandigheden vandaag perfect voor onze sport. 25 graden met een beetje wind. Veel, heel veel, bekenden van de triathlon scene uit de regio en de mensen van Velofit die trakteerden op een heerlijke massage na afloop. De wedstrijd gold als NK voor masters, en daarin pakte Harry zijn tweede medaille dit jaar met een DERDE plaats!
07 Augustus Regensburg Race day, ik had er ongeloofelijk zin in!! Kon niet wachten tot ik mocht starten. Het afgelopen seizoen had ik weer sprongen vooruit gemaakt en de voorbereiding was nagenoegen perfect. Alles was tot in de puntjes geregeld, nu alleen nog de race. Wat kan ik zeggen van de race: zeer goed gezwommen en gefietst maar slecht gelopen! Het lag zeker niet aan mijn inhoud (long/spier technisch) maar aan mijn maag. Na een sterk fietsonderdeel (23ste tijd overall) kwam ik als 42ste in T2. De 1ste ronde liep ik erg makkelijk, geen problemen! Echter speelde mijn maag lichtelijk op en na mijn 2de gel moest ik alles eruit gooien....opnieuw!!!
Op 27 juli was het dan zover. Ik zou mijn langste en zwaarste triathlon
ooit voltooien. Maar liefst 2,2 km zwemmen in het ijskoude Lac du
Verney, 115 km fietsen met ruim 3000 hoogtemeters en finish boven op de
Alpe d' Huez om daarna nog 22 km bovenop de berg hard te lopen. Helaas
kwam de weersvoorspelling uit met 34 mm regen. De afgelopen maanden had
ik toch veel in de Ardennen getraind dus moesten mijn benen de zware
tocht best goed aan kunnen. Ik voelde me al weken goed en fit en dus kon
het niet echt mislukken. Maar ja, het blijft toch spannend hoe mijn
race in te delen.
Race day in Frankfurt: Der längste Tag des Jahres!
Het leven na een Ironman gaat snel weer terug naar normaal, want vandaag waren we op de Alpe d'Huez om Rahel aan te moedigen en te coachen tijdens haar triathlon. Nu dan eindelijk het verslag van mijn Big Day afgelopen zondag. Het weer werd was het was voorspeld: veel regen, wind en kou. De omstandigheden zouden veel atleten in de problemen brengen, maar gelukkig bleef ik aan de goede kant van de onderkoelingsdrempel. Zelfs de door mij gevreesde (en zelfs verwachte...) lekke band bleef uit. Maar nu loop ik vooruit.
In de schaduw van Harry’s iron race in Zurich, vond in Utrecht de 7de RBT stadstriathlon plaats. De thuishaven van onze hoofdsponsor VeloFit Sportmassage. Dit jaar stonden we met een team van VeloFit aan de start van de tro’s onder leiding van coach Ron Perdon. Naast het parc fermee stond VeloFit ook met een stand klaar om alle verzuurde triathleten op te vangen en te “repareren”!. Door de vakantieperiode van enkele vaste krachten werd het VeloFit 3team aangevuld met 2 gast athleten: Francine Mathot (zwemmer) en Jerry Vink (fietser). En met groot succes, want een 2de plek overall wat het resultaat.
Er is al veel voorbij gekomen over de Ironman Zwitserland in Zurich van afgelopen weekend maar er is nog genoeg te vertellen over het raceweekend. Was het mijn beste Ironman, nee zeker niet maar in vergelijking met Frankfurt waarbij ik horizontaal het finish terrein in een ambulance moest verlaten was dit wel weer een aangename verbetering. Kon het dan sneller of beter? Soms wel, maar daarover later mee. Nu eerst naar het begin...
Harry heeft het geflikt. Z'n derde hele triathlon, weer gefinishd. Tweede ironman en met een heel goed gevoel dit keer. In 9h43.28 ging Har over de finish. Of het genoeg is voor Hawaï moet nog blijken. Er zijn verschillende versies van de uitslag, en het verschil zit 'm voor Har in net wel of net niet.
Vooraf hoop je op het moment van je belangrijkste wedstrijd goed in vorm te zijn. Daar werk je naar toe en stem je alles op af. Voor de laatste paar procenten moet je een beetje mazzel hebben. Voor Harry klopte het in Zurich vandaag als de welbekende zwitserse ...juist ja. Genoeg clichés en woordgrappen weer; morgen is de prijsuitreiking in het Schützhaus, en daar horen we of Harry raak heeft geschoten.....
wordt vervolgd dus. Dan met verhaal van de held zelf, en foto's enz, enz. Voor nu gaat het licht uit, we staan inmiddels zo'n 17 uur op de benen.
Sinds woensdag zijn Harry, Martine en Jan in Zurich voor de Ironman Switzerland komende zondag. Voor Harry HET Hoofdmenu na ruim 6 maanden voorbereiding.
Zoals het weer hier alle dagen de spanning opbouwt met warme en vochtige lucht die elke avond ontlaadt in heftig onweer; zo bouwt ook de spanning zich deze dagen op. Een korte update.
Op de lokale stadscamping verzamelen zich vele triathleten. Met Mink Zijlstra en Mark Wilson vormen we het Hollandse blokje. Zwemmen kun je twee meter buiten de tent; je stapt zo het meer in. Op donderdag de fietsronde verkend. De wannabe Ironmans bogen als gepland af na 80 km. Ik maakte de ronde af om Heartbreak hill mee te pakken. Wetend die op zaterdag 3x te moeten doen in de 5150 event; de Ironman benaming voor een OD triathlon.
Vandaag (zaterdag) dus die OD gedaan. Het leidde voor Har enerzijds de aandacht af, en aan de andere kant een goede aanleiding alles nog eens goed te bekijken. Het werd een goede race waarbij het zwemmen wat lang leek (26min11 oei..), het fietsen goed hard ging ondanks de bult in elke ronde en er bij het lopen leuk gestreden kon worden door de sterke bezetting. Een brit zorgde ervoor dat ik geen moment kon verslappen. Er stonden in de diverse categorien vandaag ruim 3000 (!) mensen aan de start; meer dan 500 op de OD, en daarvan weer 118 in de categorie H40. Dik tevreden met m'n zesde plek in deze race na 2h14.12 bleek ik me daarmee geplaatst te hebben voor een event in Iowa (USA). Leuk, maar daar ga ik dus niet heen.
Nu rap de blik vooruit naar BIG DAY morgen; Ironman Switzerland voor Har. Martine achter het fototoestel en ik coachend. Gruss dich met den hand!
Dit jaar vond het NK halve afstand plaats voor de eerste keer in Didam plaats. Samen met Gerrit en Bart stonden we hier aan de start. De omstandigheden leken prima. Er was redelijk wat wind, de buitentemperatuur was niet al te warm, zwemwater 20 graden en dus mocht met er met wetsuit gezwommen worden. En eenmaal op de fiets bleek ik prima fietsbenen te hebben.
Nederlandse Titel bij de D40 Halve Triathlon voor Rahel
Van alles wat tijdens het NK Halve triathlon in Didam. Rahel pakte een gouden plak bij de D40, Bart reed 2x lek maar liep toch de afsluitende 20km samen met Gerrit die weer eens proefde aan de triathlonsport en Guido was vandaag coach in dienst van het Davilex team.
Vanwege een knoop in de gezinslogistiek voor mij dit weekend geen mogelijkheid te starten op het NK in Didam. Dus een alternatief gezocht en gevonden in Noordwijkerhout. Vandaag kon triathlon met een grote grijns ge-triathlond worden. De 22 graden, half bewolkt en een licht selectief windje gaven perfecte triathlon omstandigheden. Het resultaat was er dan ook naar.
Vandaag stond de 1/3 triathlon van Oud Gastel op het menu. Na een week met erg veel trainingsarbeid zou ook deze niet meer zijn dan een trainingswedstrijd. Maar dan wel graag met omstandigheden die ik over 1 maand waarschijnlijk ook tijdens mijn Ironman Frankfurt tegenkom....dus temperatuur boven de 20 gr., droog, matige wind....je weet wel, omstandigheden waarom triathlon wel een zomersport wordt genoemd. Daar dachten ze in Oud gastel vandaag heel anders over, 13 graden!..veel wind en een continue gordijn aan regen.
De titel is al veelzeggend, het zit dit seizoen nog niet echt mee. Na de opgelopen trainingsachterstand door een knieblessure, begon het seizoen met een lekke band tijdens de eerste ETU cup in Tournai. Tussendoor veel voor het eindexamen moeten werken en dat heeft niet haar vruchten afgeworpen. Ik kreeg het bericht gezakt te zijn en dat betekent dat ik volgend jaar de nog ontbrekende vakken (deelcertificaten) moet halen. Afgelopen zondag stond ook het NK sprint in Groningen op het programma. Ik voelde me de dagen ervoor niet goed maar ben toch gestart, DNF...
Door verhalen aangekondigd als een bijzonder sfeervolle triathlon stond de halve Aasee triathlon van Bocholt dit jaar als één van de hoofdgerechten op het programma. Zul je altijd zien dat het op de dag van de wedstrijd met bakken uit de hemel komt. Een forse wind maakt het geheel compleet, hoewel ik binnen het team patent heb op dit soort omstandigheden.
Bij de triathlon in Huizen stonden alweer een drietal velofitters aan de start voor de OD afstand. Huizen is echt een klassieker op de agenda en is altijd een mooie wedstrijd om te doen. Voor mij was het even een eerste intensieve training na een weekje met wat extra rust. Kijken of ik nu wat frisser over de finish kan komen dan de laatste keer.
Eindelijk 1ste… de stijgende lijn heb ik gelukkig kunnen doorzetten. Na in 2008 11de, 2009 6de en 2010 3de overall nu het hoogsthaalbare kunnen veroveren. Naast de stijgende lijn in de positie, heb ik ook elk jaar gemiddeld 2 minuten snellere eindtijd neergezet. Aan het begin van het seizoen was ik wel benieuwd of ik nog in staat was om tijden te verbeteren en blijkbaar heb ik mijn grenzen nog niet bereikt.
Door het ontbreken van de fam Strijk op deze afstand had ik 201 ontvangen. Lichte druk natuurlijk omdat er dan echt van je verwacht wordt dat je hard gaat. Met een OD op zaterdag in Huizen in de benen toch wel met vertrouwen en zin lekker gefietst naar Woerden. Dat blijft een gouden combinatie voor mij als voorbereiding op een korte afstand; een uur infietsen icm een uur rust en dan direct de start! (Zo ook dit jaar in Breukelen, Krimpenerwaard, Ter Aar, Huizen en nu ook Woerden dus).Na de warmingup het nieuwe chaotische parc fermee verkent. Super leuk was natuurlijk dat er wel 50 Hellassers rondliepen voor mijn gevoel. Het was echt een thuiswedstrijd met alleen maar bekenden overal. Zelfs Anja was speciaal naar Woerden gekomen samen met een vriendin Minke (+ haar ouders, waarvoor dank voor het lange wachten in de regen voor het maken van de podiumfoto). Dus nu moest ik echt mijn best doen!Ik had me voorgenomen om hard te starten met zwemmen (als voorbereiding op Regensburg later dit jaar) en dan weer benen opzoeken. In Huizen had ik mezelf ook gedwongen zo lang mogelijk bij iemand te blijven zwemmen die net iets te hard ging. Tot het keerpunt ging het OK, daarna moest ik wel echt lossen maar kwam toch nog als 13de uit het water (dat komt ook niet vaak voor), na een snelle wissel in de achtervolging op de koplopers. Wel enigszins duizelig van het harde zwemmen en waakzaam voo0r de gladde wegen in centrum van Woerden vol gas gegeven op de rechte stukken naar Kamerik. Mijn bovenbenen waren wel redelijk aan het leeglopen (wrs nog van Huizen) en voelde het echt branden. Toch wist ik wel dat hier de winst behaald moest worden. Met 40,5 km/u gemiddeld fiets ik na 28 minuten als eerste het parc fermee in. Met mijn nieuwe wisseltechniek voor het aantrekken van mijn schoenen kan ik wel direct tempo maken, maar gaat wel zwaar! Gelukkig is het maar 5K en ken ik het parcours inmiddels op mijn duimpje. Blijf me toch wel verbazen dat de meeste triatleten niet voor de kortste weg op het parcours kiezen. Dat scheelt toch weer enkele meters. Met een mooie rook gordijn op de finish kom ik dan als eerste binnen...eindelijk!
Het is alweer een tijdje geleden dat ik de tijd én de stemming had om iets te schrijven. Nu is het weer zover. Na de lekke band tijdens de ETU European Junior Cup in Tournai was de blik gericht op de centraal schriftelijke eindexamens (morgen de laatste!). Tussendoor een tussenstop in Weert (NK junioren in Weert) die wederom verkeerd afliep. De laatste maand had ik veel gestudeerd en weinig getraind. Na een zware studieweek stond ik eigenlijk zonder energie aan de start. De laatste loodjes schoolwerk weegden zwaarder dan verwacht. Resultaat: tijdens het looponderdeel gefrustreerd de strijd moeten staken.. De week na Weert was voor mij de zwaarste examenweek, met vier examens in vijf dagen. Op de planning in het tweede weekend stond de ETU European Junior Cup in Zwevegem. De eerste dagen na Weert moest ik er niks van weten, ik was flink gedemotiveerd. Het voelde een beetje alsof ik op twee paarden tegelijk aan het rijden was. De ene ging rechts en de andere linksaf. Maar na een paar dagen en een goede fietstraining besloot ik dat ik niks te verliezen had en reisde ik zaterdagochtend met de NTC 2016-2020 selectie af naar Kortrijk, België.
Met maar liefst 5 Velofitters, Harry, Bart, Bert , Jan en Rahel stonden we aan de start van de 29e editie van Nieuwkoop waarbij 3 km moest worden gezwommen, 82 km gefietst, 20 km gelopen. Omdat de wedstrijd van Stein was weggevallen stond hier een enorm veld met veel goede atleten. De ochtend begon met ijzige koude, donkere lucht, windkracht 5 met een watertemperatuur van 16,1 graden. Dat beloofde een echte triatleten wedstrijd te worden. Niet voor mietjes dus!
Over een kleine 2 maanden is het serieus raceday voor Bart, Harry en Bert. Eind vorig jaar al begon de tocht naar hun aankomende Ironman wedstrijden. Bart start dit jaar als laatse in de Regensburg, Bert daarvoor tijdens het EK Ironman in Frankfurt en Harry gaat de spits afbijten in Zurich. Ieder heeft zijn eigen voorbereiding, maar ze hebben 1 gemeenschappelijk doel; kwalificatie voor het WK ironman, Kona Hawaii in oktober 2011.
Wat doe je na een lange dag werken die net niet aansluit op de TVS zwemtraining? Naar huis gaan voor drie kwartier waarbij je kinderen ongetwijfeld meer aandacht voor de Donald Duck zullen hebben en je daarna voor een deel dezelfde weg terug weer aflegt OF....even de hardloopkalender afspeuren op zoek naar een passende tempo training met het oog op Nieuwkoop?
Het laatste dus: De Hooglandsedorpsloop was deze woensdag ideaal gepland. Hoewel die laatste vergadering natuurlijk weer NET iets langer duurde.
De eerste triathlon van het seizoen en gelijk een belangrijke. De ETU Triathlon Junior European Cup in Tournai (België), mond vol zeg, was de eerste kwalificatiewedstrijd voor het EK Triathlon eind juni. De wedstrijd werd gekenmerkt door een erg sterk en internationaal startveld. Het was voor mij een belangrijke test hoe de vorm was na de opgelopen knieblessure...
De eerste triathlon van 2011! Een nieuw seizoen, nieuwe ronde nieuwe kansen....Alleen Harry en ik van het 3team stonden aan de start van deze regionale kwart triathlon. En na het succes van de Powerman opnieuw een podium plek voor Harry, 2de plek bij H40. Grote klasse dus, en dat allemaal in ons nieuwe tenue waarin we de kleuren van onze hoofdsponsor VeloFit Sportmassage vertegenwoordigen. Zie hier onze nieuwe blitse nieuwe verfrissende suits: foto´s.
Afgelopen zondag kon er weer eens lekker gebikkeld worden op de fiets. Niet gehinderd door parcfermee's, hardloopschoenen of wetsuits. Alleen maar fietsen..ingebakken in het genenpakket van ieder Nederlander, dus leuk! Almere was "'the place to be''
Maar liefst vijf teamleden stonden vandaag aan de start van de halve marathon in Utrecht. De verschillen bleven klein, als wagonnetjes hielden we elkaar in beeld. Allemaal met verschillende doelen in verschillende trainingsfases, maar allemaal hadden we het WARM. Het leek dan misschien ook meer op een stoomtrein.
De eerste echte wedstrijd van het seizoen, althans voor mij dan. Jan heeft er bijvoorbeeld al een NK opzitten en ook nog de zwemloop. Maar voor Bert, Bart en mij was dit toch wel het begin van het race seizoen. We hadden alle drie onze eigen programma en doelstellingen voor deze race. We gingen dan ook met veel zin naar Limburg, want het is altijd mooi weer in Horst! Martine en ik waren op vrijdag al op de camping in Horst. Bart kwam ook op vrijdag al in Limburg aan (op de fiets....) maar liet zich verzorgen bij de schoonfamilie. En Jan kwam op zaterdag ook langs op de fiets om het team te coachen (en natuurlijk om even 240km te fietsen in een weekend)
Het Hilversumse 10 km parcours loopt vals op en af, langs mediapark en langs de massage tent van onze hoofdsponsor Velofit. Er waren vele recreatieve varianten te lopen, maar ik liep in wegwedstrijd van KNAU mee. Het was flink warm zodat ik 10 minuten voor de start nog een halve liter sportdrank wegwerkte. Old goodie Nellie Cooman schoot ons van de startlijn weg.
De zwemloop Amersfoort is een leuke lente wedstrijd vlak bij huis. Het weer kan alle kanten op, maar was vandaag GEWELDIG! Als het even kan meedoen dus, maar op weg naar grotere doelen geen risico nemen voor deze race die al snel intensief wordt door de korte duur. Harry en Bart kwamen om die reden helemaal niet aan de start. Rahel besloot al vooraf na het zwemmen te stoppen. Voor Jan was het een nieuwe test-halte na de CPC om te kijken of de snelheid weer een beetje wilde komen.
Na mijn bezoek aan fysiotherapeut Johfra van het Paramedisch Centrum in Bilthoven op donderdagavond toch besloten in het weekend niet van start te gaan bij de Internationale Indoortriathlon in Luxeumburg (zie vorige update). Ik heb last van het mediale kapsel van mijn linker knie met een lichte patella klach. Idem mediaal. De knie mag nog niet te erg belast worden en al helemaal niet met een hoge intensiteit. Na overleg met de NTC trainers toch meegegaan naar Luxemburg voor zwemtrainingen, rompstabiliteit, reksessies en rustige korte loopjes op duurtempo (Z0/Z1). Al met al toch nog een aardig weekend. Nu is het zaak goed te herstellen en te focussen op de eerste EK-kwalifiactie wedstrijd in Tournai (ETU Cup).
Duathlon Hilversum stond dit jaar weer eens op mijn kalender. Dit is altijd een leuke wedstrijd dichtbij huis. Er wordt eerst 5,5 km off road hardgelopen waarbij 4 maal de heuvel bij Ana's Hoeve wordt genomen, om daarna op de racefiets nog een 18 km af te raffelen. En tot slot nog 2 maal de heuvel hardlopend mag worden genomen. Ik had me dit jaar ingeschreven bij de masters, waar ik volgens de burgerlijke stand thuis hoor. Meestal geef ik daar geen gehoor aan, en ontken ik graag mijn leeftijd. Ik doe graag mee voor de overall categorie. Maar vanwege mijn maanden trainingsachterstand heb ik nog een flinke achterstand op loopgebied weg te werken. Mijn doel was wederom mijzelf een efficiënte prikkel toe te dienen. Ik bedacht me dat dit een grotere kans van slagen had in de masterserie.
De laatste tijd een rommelige periode (knieblessure) achter de rug, eigenlijk nog steeds herstellende en een flinke trainingsachterstand opgelopen. De eerste triathlon van dit seizoen staat dit weekend echter al wel op het programma. Als alles goed gaat reis ik vrijdag met de NTC 2016-2020 selectie af naar Luxemburg voor een indoor triathlon. Behalve dat alle onderdelen binnen worden afgewerkt is het een uniek format in de triathlonwereld. Afstanden van 200m zwemmen (2 rondjes in het zwembad), 2km fietsen en 1km lopen op een indooratletiekbaan. Wedstrijdjes van amper 10 minuten dus. Het leuke is dat er met een soort "toernooi-systeem" gewerkt wordt. Er zijn voorrondes, halve finales en finales. Er wordt gestart met 6 tot 8 man per serie en de snelste helft gaat steeds door. Hopelijk kan ik naar omstandigheden een goede wedstrijd(jes) draaien, houd de site in de gaten!
Het heeft even geduurd. September 2010 lijkt ver weg, maar ook dichtbij. Sinds mijn bronchitis in september heb ik geen wedstrijd meer kunnen doen omdat mijn longen ontstoken bleven en mijn hele lijf het niet meer deed. Maar alles leek te wennen. In het begin telde ik de dagen af. Toen ik niet herstelde, telde ik de weken af vervolgens in een soort van gelatenheid te belanden van "het zal wel een keer over gaan". Nadat ik de medicijnen kreeg begon ik stiekum weer de weken te tellen dat het beter zou gaan.
Gerrit en Jan liepen de 10 km van de City-Pier-City in Den Haag. Geen Pier gezien dus want dan moet je de halve marathon doen, maar toch een mooi en groot event. Vanwege de verwachtte drukte maar met de trein gegaan om op het Malieveld aan te sluiten bij de gelegenheids-teamgenoten van het Factory CRO bedrijven team. Gerrit verwachtte wel minder te zijn dan vorig jaar en hoopte op een lage 37-er, en Jan wist dat 'ie nog niet top was en rekende op 39 rond. Foto-tje vooraf en dan op naar de start.
Zo doet 'ie een tijd geen wedstrijden, en zo ineens twee in een week. Dat het begint te wennen bewees Guido in de bosfietsloop in Arnhem, een wedstrijd die Guido in het verleden al won. Deze keer een 10e plek, voor Sjoerd Veltman die vorige week in Almere nog ruim voor bleef en ook voor Arnoud van Garderen; altijd leuk voor het Leusdens klassement. Dat laatste bestaat uiteraard niet.
De Sylvestercross was m'n laatste wedstrijd geweest, daarna volgde kwakkel maand januari. Dat gekwakkel kostte me de Asselronde en bezorgde me nu het vrije gevoel geen idee te hebben hoe ik ervoor stond. Lekker genieten dus maar. Met teamie Guido in de sportarts bus met een heerlijk zonnetje op weg naar Almere voor het NK crossduathlon over 8km lopen, 21 km ATB en 4km lopen. Voor Guido was het allemaal bijna weer nieuw; voor hem was het de eerste combi-wedstrijd in precies een jaar.
Het halve team is lid van de Atletiek Vereniging Pijnenburg in Soest, maar door de seizoensopbouw en wedstrijdprioritering van de teamleden ging er maar eentje van start. Ik vond deze 10km cross namelijk wel geschikt als voorbereiding op de 10km volgende week bij de CPC in Den Haag. Olivier wou zijn K-Swiss schoenen niet met modder vies maken en was erbij als supporter.
Twee jaar geleden liep ik met Jan rond deze tijd in Barcelona de marathon. Het was toen een mooi weekend ondanks dat het een beetje miezerde. Dit jaar wilde ik hetzelfde doen maar wel een andere marathon uiteraard. Op internet vond ik een leuke: de Verdi Marathon in Salsomaggiore, een marathon door de Parma regio onder begeleiding van Verdi. Het leek me wel een mooie gedachte, dus werd het een weekendje Italië!
Komend seizoen gaat het hele team trainen en wedstrijden racen op K-Swiss loopschoenen. We zijn superblij met deze nieuwe sponsor die in de triathlonwereld snel aan het groeien is als het schoenenmerk voor de triathleet.
Mede door de grote namen als Andres Releart, Terenzo Bozzone, Chris Lieto en Mirinda Carfraeis is K.Swiss steeds meer in de belangstelling gekomen. Uiteraard waren ze ons ook opgevallen en vooral in Hawaii was het opvallend hoeveel atleten inmiddels op K-Swiss lopen. De schoenen zijn mede door triathleten ontwikkeld en dat is terug te zien zaken als sneldrogende of zelfs waterafstotende mesh bovenzijde, naadloze binnenzijde, lusjes voor het snel aantrekken etc. Kortom, heerlijke schoenen. Kijk hier voor een paar foto's van de pas sessie bij K-Swiss!
Als voorbereiding op het triathlonseizoen nam ik met de selectie deel aan een paar hardloopcrossen. Na de Warandeloop, Sylvestercross en de voor mij volledig mislukte mastboscross was de grootste en belangrijkste, het NK cross in Hellendoorn, aan de beurt. Ik had nog wat goed te maken bij deze wedstrijd. Vorige jaar na een sterk cross-seizoen en een top 5 in het vooruitzicht, werd ik een week voor de wedstrijd door een stevige griep geveld. Gevolg: een DNF achter de naam Schäffers. Een groot drama natuurlijk, want dat jaar kon ik me echt meten met de sterkste. Maar goed, de knop en om en door. Wat werd het dit jaar?
Een zondag in februari kan zomaar betekenen dat je je klaar maakt om te starten in Apeldoorn. Een mooi moment om te kijken of de vorm nog een beetje terugkomt na de winterslaap. Voor mij was het vandaag de 27,5km afstand, beter bekend als de Helicon Asselronde die op het schema stond. Doel was niet te hard maar wel lekker op marathontempo lopen als voorbereiding op de marathon die op 27 februari op de agenda prijkt. Kijken of het gaat lukken vandaag......
Schäffers [sjeffers], een naam die nogal vaak fout uitgesproken wordt door de speaker bij wedstrijden. Wat bij mij tot de nodige irritatie kan leiden maar bevestigd dat ik nog geen gevestigde naam in de triathlonsport ben. Wie is nou eigenlijk die Benjamin van het Velofit Triathlonteam?
Op vrijdag was het dan weer zover. De sportverkiezingen van Soest 2010 stonden voor de deur. Hoewel Gerrit en ik samen de uitverkorenen waren gingen we zonder verwachtingen maar wel hoopvol naar het Soester Gala. Vorig jaar dacht ik echt de sportvrouw van het jaar te worden. Ik was toen ook best wel teleurgesteld toen de realiteit opeens anders bleek te zijn. Dit jaar had ik mijn familie maar thuis gelaten. Zelfs Willem was nog op wintersport. Annemarie beet wel haar nagels er af, want voor Gerrit was het de eerste maal dat hij genomineerd was.
De komende twee jaar gaat het EPbike Topdeals Triathlonteam verder onder de naam Velofit Triathlon team. De nieuwe hoofdsponsor is een goede bekende voor veel triathleten uit Midden-Nederland. De masseur en spinninginstructeur uit Utrecht heeft al naam opgebouwd door bij wedstrijden in Veenendaal en Utrecht de kuiten van de atleten na de inspanningen te behandelen. De samenwerking met EPbike en Sportarts.org wordt eveneens gecontinueerd.
Kijk daar waren we weer....geen ijs, dus afgelopen zaterdag en zondag geen afgelasting van deze editie van de Egmond-Pier-Egmond strandrace of van de Halve Marathon ...wel windkracht 8 vol in de snufferd zaterdag op de heenweg op de ATB....met een snufje striemende regen. De zondag bracht nog steeds een stevige bries..maar ook een zonnetje. kortom een Hollands-weekendje sporten in Egmond!
Vrijdagochtend de wekker gaat na een klein gat in de ochtend geslapen te hebben. Vandaag is de Sylvestercross in Soest. Georganiseerd door Pijnenburg dus een leuke verplichting aan het eind van het jaar. Nu was de cross in Lage Vuurse van een paar weken geleden niet de beste wedstrijd uit mijn sport palmares dus deze moet wel beter gaan...
Zoals jullie wel gemerkt hebben is het nogal stil geweest met sportverslagen
van mijn kant. Sportprestaties waren er nagenoeg niet dit jaar. In het najaar van 2009 begon ik al te kwakkelen en in januari begon ik me serieus
zorgen te maken voor mijn gedroomde sportseizoen (ik stond al
ingeschreven voor de Embrunman, mijn eerste hele triathlon in Frankrijk).
Vrijdag; een duurloopje met Bert loopt uit door een kleine misrekening van mijn kant. Ik moet nu zo langzamerhand toch ook wel weten dat ik in een besneeuwd bos het verschil niet weet tussen noord en zuid.... Afijn, Bert was nog niet op de hoogte (nu wel) van mijn genetische afwijking dus zaten de kilometers na 2 uur hardlopen (Bert iets meer en ik iets minder) wel weer in de benen. Zaterdag, na wat SMSjes met trainer en teammate Jan sta ik in een besneeuwd bos voor de KIKA Lage Vuurse run, een 10K wintercross. Benieuwd of ik na gisteren nog wat power in de pootjes over heb...
Onze fiets- en onderdelen sponsor en mecanicien EPBike uit Zeist organiseerde een clinic op het velodrome in Amsterdam. Een mooie alternatieve training in de winter voor Jan en Guido. In Groesbeek stond ook de off-road duathlon op het programma, maar een blik in het bos gisteren maakte de mannen blij met hun keuze voor de clinic.
Dankzij het bedrijventeam van Factory-cro liepen Gerrit en Harry mee met de 7-heuvelenloop. De training van de laatste tijd was qua loopomvang niet groot dus moest de 15 kilometer grotendeels op basisconditie worden afgelegd.
Beide waren van plan niet al te hard gaan lopen en vooral eens te testen of de benen, pezen, gewrichten het nog allemaal deden.
Na een maand kwakkelen deed Jan weer z'n eerste wedstrijdje: De Beach duathlon Noordwijk. Jan begint zich tot de off-road specialist van het team te ontwikkelen hoewel duathlon voor hem een onderdeel te weinig blijft. Lees hier zijn verhaal..
Een DNF achter mijn naam, niet helemaal het scenario wat ik in gedachte had. Gek genoeg zat het er gewoon niet in vandaag en kan ik opzich wel leven met deze uitslag. Alles in deze race ging net niet top! Mogelijk had ik wel de finish kunnen halen, maar dan in het donker, volledig uitgedroogd en een overnachting in het ziekenhuis (met wrs 4 weken herstel in NL). Tja…ergens was het me wel waard geweest, finishen in Kona is gewoon een must. Maar gelukkig werd ik vanmorgen gesteund door een Miriam (klimvriendin van mijn zus) met de volgende gedachte: Triathlon's blijven, net zoals bergen, nog wel even bestaan en je weet; hoe ouder hoe beter…Ooit kom ik hier terug om de Ironman story te finishen.
Ironman World championship Kona Hawaii. De race van de oorsprong van triathlon. Met 1800 Man de zwemstart beleefd. Een half uur voor de start lag ik al in het water zodat ik op een ideale plek kon starten. Redelijk links van de massa. T/m het keerpunt geen problemen in ca 32 minuten bij het bootje. Daar was het flink druk en de helikopter boven het water maakte ook flink wat extra golven. Zoals gebruikelijk begonnen mijn oogkassen ook weer flink pijn te doen ondanks de toffe spiegelbril van Harry.
Nog 13 uur te gaan en Gerrit en ik mogen starten in de race der races binnen de triathlonsport. De weersvoorspellingen zijn gunstig; weinig wind en bewolkt. Echter voorspelt de lokale weerman elke dag iets anders! Het had natuurlijk wel iets heroïsch gehad als het 40 graden op Alii Drive was, windkracht 6 met eindeloze rukwinden op de weg naar Hawi en de finish halen echt een wereldprestatie zou zijn…. We zullen zien. Ben gek genoeg nog niet gespannen en heb ontzettend veel zin om te starten. De focus is alwel OK, dus waarschijnlijk komen de zenuwen morgen voor de start.
Heel toevallig zitten wij in hetzelfde hotel als de NBC staff met legendes als Greg Welsh en Paula Newby Fraser. Met name onze tijdelijke perschef Josephine (tja iemand moest onze steun en toe verlaat Penny vervangen) heeft vele ontmoetingen met de oude en nieuwe wereld top vastgelegd. We hebben de complete top 10 van wereldkampioenen als Alexander Mark Allen, Tim Deboom etc en Chrissie tot aan voedingsspecialist Asker Jeukendrup, en onze eigen nederlandse glorie Heleen en Irene voor de camera gehad. Hierbij een kleine greep uit ons media arsenaal: Terrenzo upcoming new ironman talent!! EN Greg Welch immiteert Sven Kramer. Hairy and Burt 2011 worden hier verwacht. Stay tuned for more...
Registration complete! No way back, het was wel weer een typische "Cover your ass registration". Tot aan mijn polsbandje: ik moet zelfs het polsbandje dichtdrukken omdat anders ik achteraf zou kunnen klagen dat deze te straks zat. OK, so far voor de Ironman organisation....
De weersomstandigeheden zijn wisselend. De ene dag regent het en is het bewolkt terwijl gisteren (05 OKT) de zon volop scheen en tijdens de hardlooptraining ik echt mijn tijdsdoelen heb laten varen. Beter om hier maar te genieten en ontspannen te racen dan uitgedroogd met een mislukte crawl de finish te bereiken. Na het lopen is het duidelijk geworden om een aantal regels na te streven. 1. niet op tijd te racen; 2. continue jezelf verzorgen/afkoelen (evt op Alii Drive een douche of zwembad in te duiken als het maar even te warm wordt); 3. voeding en hydratie op peil houden. Eigenlijk gewoon een standaard race, alleen deze wil iedereen kosten wat kost finishen.
Flexibel blijven en een goed aanpassingsvermogen onderscheid de goede van de slechte triathleet. En vanmiddag was zo'n moment. Gerrit had mij meegenomen naar een van de zwaardere stukken van het fietsparcours. Vanaf mile 60 naar mile 90. Eigenlijk vanaf de splitsing van de snelwegen naar het keerpunt in Hawi en terug. Een lange klim met de fameuze zijwinden. Echt goed om dit mee te maken. Vanaf het pdf plattegrondje lijkt het eenvoudig, maar de realiteit is echt wezenlijk anders. Van verhalen hoorden we al dat je echt letterlijk en figuurlijk van je fiets afgeblazen kan worden door rukwinden.
04 oktober 2010, 10:00 lokale tijd, zojuist gezwommen met Gerrit naar mile boei 1.2. Ging heerlijk, onderweg een manta ray gespot en vele andere vissen. Dit is mijn ding, tropsch water en een heerlijk deining. De echte zwemmers zullen hier minder van gaan zwemmen, mij maakt het sterk. Gisteren al in Rosa op Alii Drive gegeten en alle verhalen/ tips van Gerrit opgenomen.
Het parcours blijkt toch wel wat zwaarder uit te pakken dan dat het leek bij de eerste verkenningen.
Zondag over de Queen K hwy gefietst en was toen niet onder de indruk
van de wind die er stond. Het was tevens het 2e gedeelte van het
loopparcours. Totaal over een open vlakte 14km heen en weer. Zonder
rijwind en met de hitte die van het asfalt komt in de namiddag zal dat
echt pittig worden.
Ben alweer gewend aan het omdraaien van dag en nacht. 's ochtends tussen 4 en 5 opstaan. Licht ontbijten en dan vanuit het Royal Kona Resort hotel aan de Alii drive 1 mijl joggen naar de startplek van de Ironman World Championship aan de Kona pier.Andere plekken om de zee in te gaan zijn er niet echt in de buurt. De kust bestaat bijna overal uit scherpe lavasteen.
Een wedstrijd die je in geen enkele kalender tegenkomt en voor de rest van Nederland volkomen irrelevant is, is voor de leden van TV de Schieter HET moment waarop je elkaar kunt treffen. De formule is uniek, het parcours zeer selectief. Niet voor niets heet deze wedstrijd onder intimi: De Bikkel De strijd is altijd hevig en heroïsch. Gerrit verdedigde zijn clubtitel van 2009.
Zondag stond de 2e Santon Switchgear Duathlon Alphen aan den Rijn op het programma. De finale van de verenigingscompetitie waarbij de triathleten van TV Hellas olv Kees Greidanus en Suss Baggen massaal op af gekomen waren. Voor mij was het een mooie afsluiting van een loodzwaar trainingsweekend en een goede opsteker in aanloop naar Kona, Hawaii. Want het ging onverwacht SUPER met als resultaat: 4de overall en 2de in de klasse 24-39. Helaas moest ik de 3 gebroeders Strijk voor me dulden, maar ik had ze in het vizier....volgend jaar beter!!!
Onder zeer wisselende weersomstandigheden hebben we een 2de plek veroverd in de Tri Together. Met Harry als zwemmer in 01:00:03, Bart als fietser in 04:52:04 en met als gastloper Marjolein Bil in haar eerste marathon in 03:31:15.
Heel veel respect voor Marjolein!! Harry en ik waren echt zwaar onder de indruk van haar prestatie. 1 week van tevoren hebben we haar gevraagd. Nota bene was dit haar eerste marathon die ze ging lopen en dan gelijk zo´n sportieve prestatie leveren, erg knap.
Zaterdag 28 Augustus starten Bart en Harry in de triathlon van Almere. Samen met Marjolein Bil gaan zij voor de TriTogheter. Harry gaat de 3,8 km zwemmen, Bart de 180 km Fietsen en Marjolein doet de marathon. Startnummer 1018!
Jaarlijks terugkerend evenement en meetellend voor de
zomercup competitie van triathlonvereniging de Schieters en de runnerscup van Pijnenburg, dus
als inwoner van Soest een must om deel te nemen. De grote vraag is echter hoe is het met de
vorm van Gerrit? De trainingen zijn weer opgepakt en het gaat allemaal wel
goed, maar het gewicht is nog wat aan de hoge kant. Voor hardlopen geld meestal
hoe lichter hoe sneller, dus de verwachting voor de loop is niet echt hoog.
Heel veel regio-atleten stonden vandaag aan de start in de triathlon van Veenendaal. Veel naar elkaar kijken dus, want ieders kwaliteiten zijn bekend. Bart, Bert en Jan hadden een mooie race die eindigde met Jan als snelste 3teamer en Bert op het podium.
Jan startte in de tweede editie van de Run-swim-Run in het Henschotermeer. Een behoorlijk aantal sterke triatleten en hardlopers hadden dit evenement gekozen als leuke intensieve training. Het is een recreatief evenement en de sfeer bij de start was dus ontspannen en gezellig.
Alles wat ik nu aan sport doe staat in het teken van de Ironman op 9 oktober 2010 in Kona Hawaii. Zo ook het clubwedstrijdje wat ik plaats als Road to Kona week 5 (nog 10 te gaan).
Wat doe je nu na een hele triathlon als je weet dat je naar Hawaii gaat? Eerst wil je natuurlijk weten hoe zwaar je eigenlijk te leiden hebt gehad en of je er heelhuids uit gekomen bent.
Ik hoopte 09:20, ik geloofde 09:30 en ik dacht 9:40, het werd 09:34 en een slot naar het WK Ironman Kona Hawaii. Ongelofelijk, ´the sky is the limit!´, ik heb nog steeds het idee dat ik droom. Amper 2 ½ jaar na mijn eerste triathlon wedstrijd in Veenendaal, nu al ´the road to Hawaii´ ingeslagen.
Vanavond was de eerste editie van de Henschotermeer games. Diverse evenementen stonden op het programma. Aan de Run-Swim-Run over 2,5-0,5-2,5 deden zo'n 40 atleten mee. Zo ook Jan.
De Ironman in Frankfurt was het hoofddoel van dit jaar voor Gerrit , Bart en mij. Bart en Gerrit hadden een andere race dan ik en zijn uiteindelijk erg goed geëindigd met als beloning een slot naar Hawaii! Hoe dat is gegaan zullen ze zelf binnenkort bloggen op de site. Mijn race begon perfect en eindigde niet in Hawaii maar im Krankenhaus....
Guido reed zaterdag de MTB marathon in Amerongen over 100km. Guido moest behoorlijk achterin het veld starten en had een lange inhaalrace te gaan. Vooral heuvelop kroop Guido langzaam naar voren, waarbij in de afdalingen een deel van het gewonnen terrein weer prijs gegeven moest worden. Volgens dit principe van twee stappen vooruit, één achteruit eindigde Guido uiteindelijk op de 16e plaats. In de laatste ronde nog verwikkeld in een mooie strijd met Fred van Zetten, die Guido in z'n voordeel besliste.
Ruim een week na Alp d'Huzes hoopte ik stiekem op een piekje in het weekend erna. Ik wachtte af of ik heelhuids terugkwam uit Frankrijk en profiteerde toen als late inschrijver optimaal van de flexibele organisatie bij de Rook offroad triathlon. Ik had er zin in. Nooit eerder deed ik hier mee, geen referenties of vergelijkingen dus. Een beetje spijtig om de teambike in de schuur te laten staan vandaag, maar dit soort wedstrijden liggen me normaal gesproken goed. Een lekker zonnetje en goede temperatuur zorgde voor ideale omstandigheden.
Een paar maanden geleden kondigde ik hier aan te gaan sporten voor het goede doel; Alp d'Huzes. Afgelopen week was het zover. Naar de Alpen om te sporten met een diepere betekenis.
De weken na de team-week op Mallorca had ik minder kunnen doen als gewild, voornamenlijk door de activiteiten rond giro Soest. Eén voordeel, Alp d'Huzes is geen wedstrijd. Voor je gevoel doe je altijd te weinig, maar in principe moest ik dit kunnen.
De afgelopen maanden lag de focus voor teamlid Jan op slechts één van zijn geliefde onderdelen van de triathlonsport. Het fietsen!
Sporten voor het goeie doel Eind vorig jaar ontstond er op zijn werk, het Meander Medisch Centrum in Amersfoort, het plan om voor een heel mooi én sportief doel 6x de Alpe d'Huez te gaan bedwingen. Jan is gek op het fietsen in de bergen dus het besluit was al snel genomen. Jan gaat 6x die berg op. 'Minimaal' zei hij dan ook nog eens bij!
Nieuwkoop 2010. Bart en Gerrit bleven als enige van het epbikestopdealsteam over om in voorbereiding op de IRONMAN Frankfurt op 4 juli mee te doen aan de 2OD Triathlon in Nieuwkoop. Jantiene gaat voor nu voor de kortere afstanden Bert kampt met de naweenen van een spierblessure, Jan doet 4 juni Alp d'Huzes, Harry werd zwaar verkouden en Guido stond langs de kant als Bondscoach Triathlon Lange Afstand.
Het is dan toch weer gelukt dit jaar om op het podium te staan, een 3de plek overall. En wat voor een podium, naast de gebroeders Sven en Niels Strijk. En dat had ik absoluut niet verwacht. In 2008 stond ik voor het eerst in Woerden aan de start om te eindigen in een tijd van 01:03:08 (11de overall) en in 2009 eindigde ik 6de met een tijd van 01:01:35. Dit jaar dus 3de in 0:59:16. Kortom een mooie stijgende lijn die mij voldoende zelfvertrouwen geeft voor het NK Midden Afstand in Nieuwkoop volgende week.
Het is alweer een paar dagen geleden maar het drukke weekend met Giro's en verjaardagen van teamleden heeft gezorgd voor wat vertraging.. maar hier is het dan: het verslag van de kwart van Breukelen.. ook wel Gerrits revance genoemd.
Vandaag was het dan zover. Het Hippe Kippen team gaat bikkelen
vandaag! Dit zijn: Monica Gorska, Rina Zijgers, Gonny Rosendaal en ik.
Tegen wie!? UTT Tri deskundige Monica Gorska wist te vertellen dat er
een aantal sterke NL-se teams zijn + nog een paar duitse teams, die we
per definitie als sterke concurrenten zagen. De rest zouden we moeten
kunnen hebben ... woei... spannend!!
We wilden best-graag podium ...
niet te hard zeggen ... zeg het nou niet te ha-hard! ;).
Het parcours blijkt toch wel wat zwaarder uit te pakken dan dat het leek bij de eerste verkenningen.
Vandaag was het dan zover. Het Hippe Kippen team gaat bikkelen
vandaag! Dit zijn: Monica Gorska, Rina Zijgers, Gonny Rosendaal en ik.
