Vandaag was het dan zover. Mijn eerste halve triathlon. Ik was goed gespannen moet ik bekennen. Als ik om mij heen keek op de 'Ironman camping' zag ik gespannen strakke gezichten, niks geen gelach zoals de avond ervoor, eerder een vreemde stilte, mensen die in een leegte van zich af keken met in de ene hand een bidon en de andere hand een banaan. Ik hoorde er helemaal bij, dat dan wel.

Harry en ik gaan onze startbewijzen ophalen, zzzppannneennnddd 

Ik voelde me verre van op mijn gemak. Ik was helemaal alleen. Voelde me zeker zo. Harry en Martine stonden aan de andere kant van deze gelegenheids-camping en hij pakte zijn eigen voorbereiding. Ik besloot IN mijn tentje te gaan zitten ookal was de temperatuur er niet naar. Daar werd ik weer lekker rustig.

In het enorme parc fermee was het gezellig tussen de dames. We hielpen elkaar en ik werd regelmatig uitgelachen met mijn fiets. Alle powerbar gels had ik georganiseerd op mijn bovenbuis geplakt, Er kwamen nog een paar stukken reep bij en onder de zadelpen had ik met ducktape een reparatie setje geplakt. Het kon niet anders helaas. Zo'n ironman zakje wiebelde heen&weer over mijn ei-vormige bovenbuis. Zo moest het ook maar kunnen. Ik vond het wel prima. Lekker beetje undercover mee doen (later zou ik trouwens de vetste Cervelo inhalen, dus laat mij maar lekker ;)). Mijn nieuwe vette scott heb ik niet meegenomen omdat ik die mooi wil houden, met al die tri-stuff lukt dat niet echt.

Afijn... 

Waarschijnlijk was ik vooral gespannen omdat ik het een maand geleden plots enorm benauwd kreeg voor de transalp. Corazon fietste heel hard en ik miste mijn fietsbenen. Ik heb toen resoluut besloten te kiezen voor de Transalp en de triathlon op een lager level te zetten. Of dat een goeie keuze was zullen we niet weten, maar ik kreeg er op dat moment beslist meer rust door in mijn hoofd.

Daar tegenover stond dat ik wel wist dat ik een aantal belangrijke trainingen gemist had voor de triathlon. Geen pittige wisseltrainingen, het ligstuurtje 3 dagen voor vertrek erop gezet. Tijdens de testrit gelijk last van mijn nek en werd misselijk van de houding. Ik wist dat het een probleem ging worden. Lange duurlopen waren ingekort tot maximaal 1.15 uur en hoge hartslagen heb ik vorige week alleen met de 5 km run aangetikt. Veel te kort dus.

De afgelopen weken vond ik soms best lastig. Harry met enthousiaste verhalen over legendarische gemiddelden, wissels, zwemmen in buitenwater, een strakke OD triathlontijd en ga zo maar door. Ik voelde me op een afstandje mee kijken, ik had het zelf ook kunnen doen, maar in april anders besloten. Het kiezen was ook lastig, vooral omdat Jan zo'n mooi schema had gemaakt waar ik helemaal in zat en erg mooi opbouwde naar de tri. Dat werd dus abrubt onderbroken en met voornl. fietsen vervangen. Lopen op lager level en zwemmen is er ook door een zwembadloze vakantie niet echt meer van gekomen. (3x in 1 maand ipv 3x in de week).

Afijn, ik voelde me wel getraind, maar zeker niet GOED getraind. Ik zou geen blessures oplopen, de afstand kan ik aan, dat wist ik wel, maar HOE... dat was vooral de vraag. Het gevoel klopte dus eigenlijk bij mijn keuze, maar toch voelt dat een 'beetje jammer' zeg maar.
Ik had weinig Tri-feeling, wist niet hoe ik alles moest inschatten. Gelukkig kwam daar de email van een snel clublid Gerrit Heusinkveld. Hier kon ik me goed in vinden en zijn verhaal werd dan ook de rode draad door mijn triathlon.

In principe kun je de halve triathlon gewoon doen op de intensiteit van een kwart, alleen is het lopen van een 21k zowieso in een mindere intensiteit dan van een 10k.[quote Gerrit] Mooi, dat tempo ken ik en voelt vertrouwd!

Zwemmen: ik kan niet echt een 1000/1500 op een lagere intensiteit zwemmen dan een 2000m, het enige verschil is dat je per km een minuut verval kan hebben [quote Gerrit] Zo gezegd zo gedaan. Exact 1 minuut verval op de 2e helft. (in de uitslagen langer, maar daar zit een stuk wissel bij)

Fietsen: Knallen! of je nu 1 of 2,5 uur fietst je kunt dit tempo vast houden als je voldoende eet en drinkt onderweg .[quote Gerrit] Hoeraa ik mag knallen op de fiets. Daar keek ik naar uit. Twee dagen eerder hadden Harry en ik het fietsparcours verkend. De eerste klim was wel serieus klimmen (12-14%), maar kort, dat werd dus gewoon zo hard mogelijk omhoog. Daarna zou dan 'The Beast' komen. Harry en ik fietsen met een glimlach de bergop en boven aangekomen keken we elkaar tevreden aan 'Dat viel mee, dit kan de Beast toch niet zijn??' En dat bleek dus ook zo te zijn. Verkeerde klim verkend. Ai. In de wedstrijd zag ik het gelijk al, het hele dorp was uitgelopen naar 'The Beast'. Toeters, blazers, DJ-'s. Vertier genoeg, alsof 1600 zwoegende triathleten nog niet genoeg was! Toch vond ik het wel een lekker klimmetje (zeker 14% schat ik) en nam deze staand. Iets van de laatste tijd (zoek meestal licht verzetje om dan rustig omhoog te peddelen). 

De avond ervoor had ik precies bedacht waar en wanneer ik zou eten, drinken, bidon aanpakken etc. Alles ging volgens plan. Alleen... ik werd kots misselijk met knallende koppijn, beetje migraine achtige verschijnselen, al in het eerste half uur. Mijn fietsteller werkte ook niet (had het nog gecheckt!), maar dat heb ik na 30 km boven op een klim snel verholpen door het magneetje bij te draaien. Problem 1 solved.. Problem 2... de misselijkheid, het werd erger en erger. Na een uur wist ik het weer. Het kwam door de houding op het lig stuurtje. Vanaf nu de klimmen goed rechtop, bochtige afdalingen in de beugel en kijken hoe het dan gaat. Dat ging een stuk beter. 

In de tweede fietsronde kwam ik weer bij en werd ik ook weer gretig om andere girlies in te halen. (dat boeide me daarvoor echt even niet, voelde me goed beroerd). Ik ging op jacht, hield me strak aan mijn eetschema ookal taalde ik er niet naar (juist dan belangrijk weet ik inmiddels). Het ging goed. Ik haalde flink wat meiden (en ook heren) in, werd hooguit 2x ingehaald door twee dames, maar misschien heb ik hun later ook wel weer ingehaald.

In de laatste 40km werd het stuivertje wisselen met een paar dames die ik er uiteindelijk op grote plaat op een korte 'klim' heb afgereden. Ik was de enige die dat ding zo nam, voelde me echt een vreemde eend in de bijt en voelde de andere fietsers denken 'hallo dit is een halve, dan ga je niet lopen rammen', maar ik had Knallen! gelezen, dus waar mogelijk doen! was mijn motto. 

De laatste 10km fietsen neem ik een powergel met voldoende water om full energized de wissel en het lopen te kunnen doen. Met het overtollige water in de bidons jezelf nog wat opfrissen, gezicht, armen, benen: klaar voor de wissel. [quote Gerrit] All Done :D

Na de wissel hobbelde ik achter een jongen en meisje aan. Ze liepen brak. Ik ook tot ik me realiseerde dat ik me eigenlijk best goed voelde. Mijn benen ook! Proberen iets harder te lopen dan maar he! Wederom rijen en rijen dik publiek die je aanmoedigd. Geweldig! 

Als je goed getraind bent loop je binnen 10min. van je PR op de Halve marathon tijdens de triathlonje mag dus 30 sec/ km toegeven op deze tijd. Meer hoeft echt niet! [quote Gerrit] Ja lieve Gerrit, daar gaan we dan. Ik ben wel getraind maar niet GOED getraind. En al helemaal niet op het lopen van een halve na 90 km intensief fietsen incl. 1000 hm klimmen. ik hield de km tijden bij. (zouden niet boven 5.01 mogen komen). 1e km 5.17, oke, misschien zat er nog wat wissel bij... km 2: 5.07 tering wat ga ik goed! km 3: 5.17.... ohw.. toch niet... en harder ga ik ook niet, want ik moet er zijn nog genoeg km's te gaan! De trap op 2 km was loeizwaar. Harry B. had me al verteld dat je benen helemaal vollopen. Ik weet niet precies wat er gebeurde, maar als vollopen zo voelt!!... Harry weet precies wat ik bedoel ;). Verder goed op techniek letten, leuke bezigheid!

Het keerpunt om de tweede loopronde in te gaan (met de finish op 100 meter afstand ;))

Laatste 6-7 km schakel je om van duurzaam rennen, naar rennen op weg naar de finish. km's aftellen, interen op je energie niveau, .... [quote Gerrit] Interen op mijn energie niveau was te merken. Ik herkende het van NY. Met het fietsen al besloten dat ik het niet zover wilde laten komen. Ik was hier ook om te genieten van alles en van de marathon in NY heb ik eigenlijk weinig mee gekregen. Daarnaast kan ik me een langdurig herstel niet permitteren met de Transalp (over een maand) op komst. Ik liet het interen over me heenkomen.

Ik hield het tempo dat ik toen had minimaal vast en begon wat harder te lopen zodat ik af en toe zelfs onder de 5 min. kon komen. Met een vals plat klimmetje ging dat duidelijk niet. Eenmaal op de terugweg begon ik te rekenen. De tijd was flink opgelopen tov een tijd die ik voor ogen had. En al helemaal tov de tijden van vorig jaar, maar misschien was het toch waar wat ik bij de start hoorde.... vorig jaar is de zwemafstand ingekort tot 1.4 km ivm te koud water.

...mensen oprapen, de laatste (bij 1000 alvast op je eindtijd anticiperen) 400-200m inschatten of sprinten nuttig is, kom je net onder een mooi rond aantal minuten, kun je hierdoor nog net iemand in halen? Is dit niet het geval kun je lekker uitlopen en genieten van de finish ambiance, anders komt het genieten na de finish. (iedere plek telt) [quote Gerrit] Ik bedacht me dat ik nog flink door moest hollen om onder de 5,5 uur uit te komen, dat wilde ik toch wel graag. Voor zover mogelijk zette ik aan, haalde legio's mensen in, hier en daar een enkele dame. Probeerde dan wel even een mentale tik uit te delen door zo soepel mogelijk en hijg-loos voorbij te lopen. Je weet maar nooit of het werkt ;) (ben ik nu erg gemeen?). Mensen die uitgeput op de grond lagen, mensen die wandelden... ik negeerde ze. Ik moest en zou blijven hardlopen. Liever langzaam hardlopen dan wandelen. En dat ging ook goed.

De laatste meters... pfftt..

De laatste 3 km, de laatste 2, de laatste.. de laatste 500 meter... heeel veel publiek, gejuich, ik hoor mijn naam, zie het finish bord, daar issie dan. Ik ben gefinist van mijn eerste halve Ironman!

Mijn finish

Ik ben nu een (halve) IronWomen! :D

Bij de finish kreeg je persoonlijk een (redelijk foute ;)) medaille om je nek gehangen, deze werd door de dame erna nog eens bewonderd en je werd geprezen, hersteldrank van Powerbar, stoer Finisher t-shirt en zelfs je diploma ontving je direct. Ik zag mijn naam uit de printer rollen en wat stond daar... 6e F35. Ik helemaal blij want ik had gehoopt op een top 10 dus dit is nog leuker. Vorig jaar is er inderdaad 500 minder gezwommen, vandaar het tijdsverschil van de finishtijden... 

's Avonds weer eten in het IJshockey station (ook wederom enorm goed geregeld met voor-hoofd en nagerecht). De dag ervoor had ik op aandringen van Harry toch maar geld gepint voor een mogelijk slot (startbewijs) voor het WK Florida. Hij had het ook gedaan. Ik dacht dat het ongeluk zou brengen, maar oke oke... ik heb gepint en bedacht me dat ik dat dan gelijk maar moest vergeten. Zo gezegd zo gedaan. De slot-verdeling was spannend. De naam van de persoon die er recht op heeft wordt 3x omgeroepen, reageer je niet dan ben je hem kwijt. In mijn categorie waren er 3 slots te verdelen. Dame 1 reageerde niet, dame 2 wel, dame 3 ook... spannend.... dame 4 reageerde niet, naam van dame 5 werd omgeroepen... geen reactie... nog een keer... Harry fluistert 'je hebt hem' ... ik pak al vast mijn tasje en dan Jantiene Hannessen. Jaaa... Gelijk betalen en vrolijke tasjes van een reisorganisatie erbij... het is niet te geloven... maar ik ga naar het WK in Florida!!!

Daarna mannen 35+. Wederom zo'n spannend momentje en ook Harry heeft een slot (is 25e geworden!!), dus alletwee doen we op 8 november mee aan het WK Ironman 70.3 in Florida. Wat een happy ending...

Zwemmen (1.9 km) in 35.23
Wissel 1: 2.06.1
Fietsen (90 km /1000 hm) 2u.55.15
Wissel 2: 2.11
Lopen  (21.1 km met 2x trap) in 1u.50.23

Finishte in 5u.25.19