|
Geschreven door Guido Vroemen
|
|
donderdag, 12 november 2009 17:24 |
|
Een stressfractuur is een blessure die juist bij hardlopen meer voorkomt, het is een breukvan of barstjes/scheurtjes in een bot, ontstaan door vermoeidheid c.q. overbelasting. Dezeaandoening is berucht omdat ook het gewoon lopen wordt belemmerd en op kan blijvenspelen. Anders dan bij een totale botbreuk zijn de haarscheurtjes trouwens vaak moeilijk teherkennen en worden op een gewone röntgenfoto niet goed zichtbaar en soms over hethoofd gezien. Stressfracturen treden op in normaal botweefsel op basis van frequenteherhaling van dezelfde beweging. Van alle stressfracturen is bijna 50% in het scheenbeen gelokaliseerd.
Een stressfractuur ontstaat meestal door overbelasting; de belasting op het bot is te hoog ofhet bot is te zwak voor de gevraagde inspanning. De pijn wordt bij hardlopen opgewekt bij delandingsfase en de voetafwikkeling. Vaak genoeg bestaat er in rust geen pijn, daarom is hetook zo verraderlijk; je merkt er doorgaans in het begin niet veel van tot het te laat is en hetscheurtje reeds tot een breuk is overgegaan. Bij het vermoeden van een (latent aanwezige ofdreigende) stressfractuur is het raadzaam om nader onderzoek te laten verrichten. Hierbijkunnen ultrageluid en röntgenfoto’s de diagnose vaak - maar niet altijd - bevestigen. Bijaanhoudende klachten en twijfel over de juistheid van de diagnose is geavanceerderonderzoek (botscan) vereist. Wanneer men dit letsel eenmaal heeft opgelopen, zal alleeneen steunende bandage of in hardnekkiger en ernstigere gevallen voor 4-6 weken gips enrelatieve rust de therapie zijn. Relatieve rust houdt in het getroffen lichaamsdeel ontzien, duszo weinig mogelijk belasten. Het blijven bewegen is noodzakelijk om de conditie niet al teveel te verliezen en verlies van spierkracht zoveel mogelijk tegen te gaan. … Lees hier het volledige artikel:Maart 2008 Stressfractuur |
