De eerste triathlon van het seizoen zit er alweer op. Afgelopen zaterdag in een zonovergoten Breukelen, inmiddels traditie getrouw een kwart afgewerkt. In de afgelopen 5 jaar had ik alleen vorig jaar gemist met de komst van Maud. En toch voelde het dit jaar alsof ik aan de start van een nieuwe race ging staan.

Een beetje onzeker over de huidige vorm. Sinds kort probeer ik mijn trainingsschema's zelf samen te stellen. En dat is niet altijd even makkelijk, gezien het feit dat ik lichtelijk perfectionistisch ben. Gelukkig kan ik putten uit een oneindige bron aan (triathlon)kennis in mijn omgeving.

Samen met Dirk (die uiteindelijk voor de 4de keer met de hoofdprijs er vandoor zou gaan) naar Breukelen toe gefietst. Er is niets beter dan naar een race toe kunnen fietsen, best warming up ever! Gelukkig is het allemaal bekend terrein en zijn we binnen 20 minuten startklaar.

Zoals Dirk al aangaf deze race start eigenlijk op de fiets, afhankelijk van met wie je in een baan bent ingedeeld. Het zwemmen (in een 25m bad met 6 man in 1 baan) ging voor het eerst soepel. De triathleten in mijn baan waren allemaal eerlijk geweest over hun tijden. Na het maken van afspraken hield iedereen zich hier ook aan, dat is best knap aangezien iedereen wil profiteren van elkaar. Met een tijd van 15:28 was ik tevreden, alhoewel ik ook wel graag een keer onder die 15 grens wil duiken. Maar geduld is een schone zaak.

Zelf was ik eigenlijk ook benieuwd naar de vorm van het fietsen. Uit test was gebleken dat ik aan vermogen had ingeleverd, maar hoeveel? Gelukkig is het parcours in Breukelen een prima testomgeving. Lange wegen en weinig bochten met wel een stevige wind. Het lukte net niet om de 40K in 60min af te werken, maar het verval was gelukkig niet groot. En ten opzichte van vorige jaren ook geen groot verschil. Er is nog wel veel werk aan de winkel, dus terug naar schoolbanken en hard trainen. Het lopen is redelijk saai, recht toe rechtaan. Maar prima om op je concurrentie te focussen. Het eindresultaat was weer 1 minuut sneller dan 2 jaar geleden. Alleen zat de winst nu in het looponderdeel. Best bevredigend dus. Maar eerst nu een short weekend met Bert naar Frankfurt. Even weer proeven aan het parcours en de spirit krijgen voor het racen van een hele.

Waar veelal het beeld bestaat dat trainingsfaciliteiten de keuze bij een week weg bepalen is de realiteit vaak "the other way around". Er wordt een bestemming gekozen en de triathleet gaat binnen die beperkingen op zoek naar de lokale mogelijkheden.
Zo was Jan afgelopen week aan de Costa Brava, wat niet echt bekend staat om haar fijnzinnige publiek en gastronomische hoogstandjes, tel daarbij een paar dagen slenteren in Barcelona en je weet dat het een uitdaging is opbouw in training te houden.
Een zoektocht vooraf leert dat er in deze regio wel mountainbikeroutes liggen; de BTT La Selva. Diverse varianten met een moeilijkheidsgraad van groen, blauw, rood en zwart. Als voorbereiding op XTERRA France kon dat nog wel eens goed uitpakken.

Jakarta – Weer een tropische triathlon mogen ervaren afgelopen maand. Wederom gingen we weer naar het prachtige Thailand maar daar hield de vergelijking met de race op Phuket ook wel mee op. De triathlon van Koh Samui is namelijk (verrassend) op het eiland Koh Samui. Vergelijk het met een van de waddeneilanden maar dan met palmbomen, blauw zeewater, wat heuveltjes, op elk strand een resort  en een licht briesje met een temperatuur van rond de 33 graden.  Ons verblijf was in het Ibis hotel. Nu weet ik, het Ibis hotel is nu niet echt het hotel waaraan je denkt als je aan een tropisch resort denkt. Maar voor de beeldvorming hier een kleine impressie:

En wel op 30 april mocht Rahel uitrukken voor een 10 km door het centrum van Wijk bij Duurstede. Tussen de tv scenes door, een warming up, en opzoek naar de start van de 10 km. Want het was een singelloop waar de 5 km tegelijk met de 10 km op een ander punt van hetzelfde parcours zou starten. Er moesten 4,5 rondje gelopen worden met per ronde 2 maal het dijkje op. Het was in iedergeval een prachtige dag om te lopen en om feest te vieren.

Zondag 24 maart was nu niet de dag dat Rahel het meest naar uitkeek. De voorspellingen waren Syberische kou en blababla. Om dan nu zin te hebben om een NK halve marathon te lopen in Venlo? Maar goed, elke wedstrijd heeft zijn verhaal en dus ook deze weer.

Vannacht was er alsnog een laagje sneeuw in Schoorl neergestreken. En dus begon het gebruikelijke ritueel van welke kleding wel en niet aan weer opnieuw. Rahel was wel klaar met de sneeuw. Maar dit werd toch een dag om niet te vergeten. Om 10.00 brak de zon door, en glinsterde de sneeuw prachtig op alle takken van de bomen. 

Tot zondagochtend 08.00 moest er gewacht worden of de Safarirun te Arnhem alsnog doorgang kon vinden. de week ervoor moest Rahel al een cross laten schieten in Nijmegen, dus hoopte ze dat ze nu wel de spikes onder kon binden. Aangezien het parcours door de voormalige "achtertuin" Landgoed Schaarsbergen zou lopen, had ik er extra veel zin in. Weer of geen weer....

Het was de 3e editie voor Rahel in de BAV wintercross circuit. Alle 3 de keren totaal verschillend van elkaar. De eerste keer, veel zon en korte broek en t-shirt aan. De tweede editie heel veel modder. En de laatste editie een keiharde opgevroren, maar o zo gevaarlijke ondergrond. Rahel wilde voor de winst van het overall circuit gaan. Ik hoefde alleen maar net zo hard als de vorige keer lopen, dan zou de zege naar Rahel gaan. Maar zoals ik al eerder een keer schreef, heeft elke wedstrijd zijn eigen verhaal. Zo ook deze....

Jan en Rahel maakten van de gelegenheid gebruik om het jaar in stijl af te sluiten op de mooiste cross van Nederland. Voor de masters mannen was dit 8000m, vier ronden door het Soesterse duinzand en voor de masters vrouwen 6000m en dus 3 ronden. 

Zag de loopwereld er iorige week in Wageningen nog uit vol sneeuw en ijs en zon, en glinsterende bomen, was er vandaag in Baarn tijdens de BAV wintercrosscup een totaal andere loopwereld te zien. Bakken met regen en as grauwe lucht en moddere paden stonden op het dagmenu. Met nog restanten van mijn valpartij van vorige week, leek ik weer redelijk toonbaar om mee te doen. De hele week heb ik afschrikwekkende gezichten moeten waarnemen nadat ik tijdens een poging tot losfietsen was uitgegleden over een laagje ijs. Een glup in mijn wenkbrauw was het gevolg. Op zich niet ernstig, alleen de aanblik van het blauw opgezwollen oog was wat minder. Vandaag kon ik de benen opnieuw even aanspreken, want lopen doe je tenslotte met je benen en niet met je wenkbrauw.

Vandaag een hele vieze, modderige crossduathlon in Groesbeek gedaan.
Het parcours daar is bij nat weer echt loodzwaar, en de hoeveelheid water die afgelopen weken in diverse vormen uit de lucht was gekomen was een garantie voor een kleddernatte duathlon.
Het parcours loopt deels over de motorcrossbaan, en dat was ZO zuigend dat snelheid maken onmogelijk was.

Helaas was onze Jan afgelopen ziek geweest en kon hij niet deelnemen aan de cross in Wageningen. Nadat ik er 20 minuten had over gedaan om mijn ramen schoon te krabben, reisde ik af naar Wageningen. Want ondanks de vele sneeuw en vele graden onder 0 zou de cross toch nog doorgaan op een aangepast parcours. Wauw, wat een lef om dit evenement door te laten gaan.

Zaterdag stond het NK cross op het programma. Voor de masters dames waren dit slechts 5,6 km. Een triathleet zegt slechts 5,6 km. Maar dan moesten ze ook nog wel volle bak gaan. En dat is dan weer lastig voor een triathleet van de lange afstanden. Enfin, het was vorig jaar ook een super leuke cross, dus dit jaar ging ik er toch weer voor. Vorig jaar werd ik 7e en hoopte nu op een hogere klassering.

Terwijl Gerrit en Bart de verre oorden opzochten om repsectievelijk de marathon van Athene en hele halve ironman van Lanzarote te volbrengen, bleef ik heel dichtbij huis om de eerste passen door de blubber te zetten. Lekker op het fietsje naar de Lage Vuursche om de BAV cross van 10 km te lopen. Wegens werkzaamheden in het bos vond deze cross op een andere locatie plaats. Vandaag waren het 10 echte kilometers door het bos.

De 3 weken na mij hele triathlon van Almere stond ik strak van adrenaline en supercompensatie. Aangezien dit vormgevoel bleef voortduren en ik blijkbaar goed hersteld leek, besloot ik vorige week zondag  me in te schrijven voor het NK duathlon korte afstand. Met een zonnig vooruitzicht kon deze dag niet mislukken als ik me net zo gedeisd zou houden met trainen zoals de afgelopen weken. Hele magere uren stonden er op mijn schema. Dus was het fijn om vandaag eens echt vol gas te gaan, de zones 4 en 5 eens aan te boren. Nou, dat is gelukt.

Wat was het gisteren een geweldige dag. Een dag om nooit te vergeten. De weersvoorspellingen waren voor deze dag al prachtig met geen wind en 24 graden. De dag begon voor mij anders dan bij andere wedstrijden. Geen warming up voordat ik te water ging. De dag zou nog lang genoeg duren. Maar uiteindelijk is de 9h23 voorbij gevlogen. Ik heb totaal niet de beleving gehad dat de wedstrijd zo land duurde. Kortom een fantastische dag.

In een geheel nieuw jasje ging 08 september de 30^ste Holland Almere van start. Op de halve gingen Jan en ik van start en dit alles op nieuwe locatie en nieuw parcours. Deelname was eigenlijk een beetje een verkenning van het parcours in het geval ik volgend jaar weer besluit hier op de hele te starten. In the end: mixed feelings...want dit bleek de ultieme kans te zijn om een PR te lopen.

Een super specialisme binnen de triathlon: de cross varianten zijn leuk, eerlijk en zwaar.
Het parcours van het NK lag dit jaar in Vlaardingen en je hoeft geen geografisch wonder te zijn om te weten dat er dan weinig hoogteverschil in de onderdelen zit. Een 29-er ATB biedt in de vlakke weilanden voordelen en dus had teamgenoot Bert zijn 29-er Scott Expert ter beschikking gesteld aan de specialist van de offroad binnen het team: Jan. Tegenprestatie? Schoner inleveren dan dat 'ie hem kreeg.... Jan's race report

(foto Jeroen Tibbe)

24 kilometer van Wijk bij Duurstede naar Utrecht zwemmen, appeltje eitje voor de zwemmers vandaag!!! Voor de begeleiders (mijn jongste broertje Jesse) een hele zware opgave. Al na 10 minuten begon de ellende en kwam de regen met liters uit de lucht vallen. Gelukkig heeft hij nog 5 uur lang de rit met plezier (en onderkoeld) uitgezeten. Special thanx @Jesse. Uiteraard moesten Hans & ik de klus nog wel klaren.

Nooit gedacht dat ik ooit voor de hele triathlon zou gaan. Maar na mijn wedstrijd in Abu Dhabi eerder dit jaar waar ik al een fietsrit van 200 km moest volbrengen in een triathlon was het toch wel zonde om al mijn gedane arbeid te laten liggen. Nadat Willem min of meer overtuigd was, kon ik de rest van mijn seizoen plannen en werd de hele van Almere mijn 2e hoofddoel voor het seizoen 2012. De cracks Gerrit, Harry, Bert, Bart en Jan konden vol overtuiging vertellen dat er nog maar "weinig"te doen was om bij dit doel aan te komen. Maar ja wat heet weinig. In de ogen van veelvraat lange afstandstriathleten is al snel iets "weinig". Enfin, in Almere wordt het ook direct mijn debuut op de hele marathon. Ik vind het wel spannend over hoe het verloop van zo'n marathon zal gaan. We hebben nog een ruime 2 weken te gaan en zit ik in mijn laatste trainingsweek voordat ik aan de taper van 2 weken begin. Maar wat heb ik inmiddels allemaal moeten doen om zover te komen?

Terwijl Bert in Frankfurt de Ironman deed, waren Jan en Rahel aan het werk in bijna een thuiswedstrijd. De olympic distance in Utrecht, goed georganiseerd door Hellas. Weer regende het, maar ach is dat nog nieuws?

Deze mooie, veel te weinig voorkomende afstand, doe ik graag mee.

Kort zwemmen wat langer fietsen en lopen dan bij een OD.

Dit keer wat minder getraind, maar het blijft leuk om een triatleet te zijn.

´Het debuut van Stein en de eredivisie´ OF ´Het debacle van Stein en de eredivisie´. Geen idee welke titel ik aan deze race moet koppelen. Zeer mixed feelings vwb de race. Voor 95% hopeloos gefaald, maar er is ook een luttele hele waardevolle 5% positieve zaken te melden die het waardeloze optreden in Stein de moeite waard hebben gemaakt.

Dit gaat lekker! 6 relatief kleine races in 2012 en alweer 5 podium plaatsen. Dat geeft vertrouwen straks voor het grote werk. Ondanks het feit dat deze afstand vaak betiteld wordt als een kindvriendelijke afstand, is er maar 1 tactiek die werkt om te winnen. En dat is: alleen maar gas geven en geen foutjes maken. Dat houdt in volle bak zwemmen, snelle wissels, maximaal fietsen en sprintend lopen! Op het allerlaatst nog een startbewijs kunnen bemachtigen en in overleg met Guido besloten er een nuttige training van te maken. Dus op de fiets naar Huizen.

Het N.K. triathlon op de halve afstand, rood omcirkeld in de agenda's van Bert, Rahel en Jan, werd een cursus "omgaan met de omstandigheden".
De afkorting N.K. stond vandaag voor nat kampioenschap. Met bakken kwam het uit de lucht voor de start met op de thermometer een schrale 9 graden.

Na twee maanden geleden vertrokken te zijn uit Nederland wordt het wel eens tijd om weer eens wat te laten horen. Vanaf het moment in december toen Martine en ik hoorden dat we naar Indonesië zouden vertrekken voor Martine haar werk, tot eigenlijk vorige week toen onze spullen uit Nederland met de container aankwamen in de haven van Jakarta, stond mijn hoofd niet echt bij trainen en triathlon. Ja natuurlijk, ik trainde nog wel wat en volgde de verslagen van de teamleden en de wedstrijden van andere atleten. Maar het is toch anders als je op 16 uur vliegen afstand zit en je hebt alleen een zwembroek en een setje loopschoenen. 

Dit jaar werd in Heerenveen het Nederlands kampioenschap olympische afstand voor masters gehouden. In 2010 won ik ook al de titel en in 2011 moest ik op het laatste moment verstek laten gaan vanwege een plotselinge voetblessure. Aangezien 3 juni het NK op de halve afstand zal plaatsvinden moest ik vandaag strategisch te werk gaan. Echter, beide kampioenschappen zijn dit jaar geen hoofddoel en heb ik deze wedstrijden in flinke trainingsweken zitten. Dan is het altijd maar afwachten wat de benen gaan doen.

Na een 3^de plek 2 jaar geleden achter de gebroerders Strijk en een 1^ste plek in 2011, nu een 2^de plek achter clubgenoot Merijn Ellenkamp. Tevreden?

Zwaar, maar leerzaam! Zwaar omdat de voorbereiding verreweg van ideaal was en leerzaam omdat ik mentaal makkelijk keuzes tijdens de race kon maken.

Na een zwaar weekend (bedankt @Hulkie & Fonzie) was mijn korte-termijn-energiehuishouden al op een laag niveau. Daarnaast kwam ik thuis na een lange dag werken, haasten om Maud op te halen, voeding erin te knallen en vervolgens wachten op A. Daarna racen naar de inschrijving en vervolgens naar de start: kortom niet ideaal! Maar genoeg excuses. Het doel was om mijn tijd van de vorige ZAC te verbeteren en het liefst iets laag in de 36. Dus hard starten en zien waar het eindigt. De eerste kilometer kwam ik nog door in 3:25, K2-K3-K4 in 3:36, daarna liepen de kilometer langzaam op tot 3:45-3:50. Na K4 kon ik half aanhaken aan een groepje, maar het werd zwaar! Wel kon ik heel goed de focus bewaren en de race uitlopen zonder al te veel schade. 37:21 was het resultaat. Tevreden? Absoluut niet, het is weliswaar een moment opname en de randvoorwaarden waren niet optimaal, maar toch! Naderhand wel heerlijk onder handen genomen door Kai van VeloFit. Tegenwoordig staan zij weer op dinsdagavond op de baan na de Hellastraining! Poeh dat scheelt een hoop spierpijn de volgende dag. Bijna nergens meer last van, dus kan ik weer volle bak trainen (als het weer ophoudt met regen) en Maud lekker door blijft slapen.

Zondag werd het NK/EK duathlon lange afstand ( 15 lopen, 60 fietsen, 7,5 lopen) te Horst gehouden. Deze keer stond er een extra sterk deelnemersveld omdat ditmaal de wedstrijd onder auspiciën van de ETU plaatsvond.

De eerste 15 km bestond uit 6 rondjes door Horst. Dus veel draaien, keren en over stoepen lopen. Voorin stoof iedereen hard weg. Stefanie Bouma, May Kerstens en Maud Golsteyn waren toch wel kanshebbers van Nederlandse bodem bij wie ik niet in de buurt kom wat betreft lopen. Ik een flinke groep voorin weglopen. Ik hield me aan mijn plan en hartslag en zag aan de tussentijden dat ik langzamer was dan 2 jaar geleden. Dat was dan maar zo, je kunt uiteindelijk niets forceren. En de race zou nog lang duren. na 1.04 16 kwam ik in parc fermée. Ik zag concurrente Angelique van der Linden net uit het parc fermée wegrijden. Ik bleek 1,5 minuut weg te moeten werken. 

Ik trok flink aan en mijn wattages vlogen lekker in de zones. Er stond veel wind, maar daar heeft iedereen last van. Na de eerste ronde zat ik dicht achter Angelique. Ik reed er vervolgens makkelijk naartoe en langszij. ik dacht dat ik mijn voorsprong verder zou uitbreiden wanneer ik mijn tempo zo zou blijven vasthouden. echter ik zag dat ze steeds achter mij bleef zitten, dus werd het gat niet groter. ik haalde toch nog verschillende andere agegroupers in en een snelle Rus die blijkbaar niet kon fietsen. Tegen het einde van de fietsrit begon de kramp weer op te spelen. Ik dacht net dat ik ongeschonden de strijd uit zou komen. Helaas! Ik zette de grote plaat op en de kramp verdween toch weer. Maar goed, ik moest me wel koest houden.

Eenmaal vlakbij de wisselzone aangekomen wilde ik mijn voeten uit mijn schoenen doen tijdens het fietsen, toen de kramp in mijn linkerbeen vloog. Vervolgens in mijn rechterkuit. Ik kon de fiets niet meer af komen. Het was bijna niet zonder hulp gelukt. Eenmaal in de wisselzone moest ik mijn loopschoenen aandoen. En daar kwam het volgende opstakel  kramp in mijn buik. Iedere keer wanneer ik mijn schoenen aan wilde doen kwam de kramp in mijn buik en kreeg ik mijn schoenen dus niet aan. Tot 3 maal toe moest rekken, mijn buik vastpakken en allerlei ander trucs om in mijn schoenen te komen. Mijn kleine voorsprong op Angelique was dus allang weg en rende zij voor mij parc fermée uit. De laatste 7,5 km liepen niet meer zo soepel. Maar ook hier had iedereen last van. Ik zag Angelique naar de Nk en EK titel lopen en ik moest met de zilveren plak genoegen nemen. Enerzijds was ik wel tevreden en zat er niet meer in. De rest van het veld was super snel geweest en vond ik gat toch wel erg groot deze keer.  Het is zoals het is. En ik mag niet echt klagen want ik heb er niet naartoe gepiekt dan wel een taper voor genomen.

Maud Golsteijn werd knap de nieuwe Nederlandse kampioene, Stefanie en May werden 2e en 3e in de overall categorie. Ook teammate Bert Veldhuis kon met een podiumplek terugkeren. Hij werd 3e bij de mannen 45.

Het was de eerste keer dat ik aan de start van het NK halve marathon stond. Twee jaar geleden dacht ik  te gaan starten , maar kreeg toen mijn longproblemen.  Nu moest het er toch een keer van komen. Er stonden 10 deelnemers in de categorie dames 40. Ik had de namen via uitslagen.nl bekeken en zag dat Lia Wijnberger en Anja van 't Schip de beste kaarten in handen hadden met recente uitslagen van 1h22. 

Ik stond mooi voorin, net achter de echte toppers. Na 3 seconden kwam ik al over de startlijn. De eerste kilometer bleek ik flinke haast te hebben. De eerste kilometer ging in 3'50" en mijn hartslag zat direct al hoog. Te hoog voor het eerste begin. Mijn benen voelde goed. Maar toch deed ik er niets aan om mijn tempo te verlagen. Tja, ook ik heb af en toe nodig om weer tegen een grens op te lopen. Na 8 km trad het verval behoorlijk op. Maar het publiek en het prachtige weer pepten mij op. Ik sprak mezelf toe om op mijn techniek en souplesse te letten. Dit hielp, want ik ging weer lekker lopen. Het duurde wel even, maar rond de 15 kilometer kreeg ik weer de geest en kon ik weer doortrekken. In het laatste stuk kwam ik Susan Hagevoort uit A'foort weer tegen die het ook zwaar leek te hebben. Uiteindelijk kwam ik in 1.29.32 over de finish. In eerste instantie kreeg ik de zilveren medaille omgehangen. Maar ik wist al dat dit niet goed zat. Het had veel voeten in de aarde om uiteindelijk de bronzen medaille te krijgen. Ik wilde toch wel de medaille krijgen die ik verdiend had. Desondanks moest ik wel op het podium staan met de zilveren medaille, naast de winnares Lia Wijnberger.

Bij aankomst zaten we midden in een zandstorm. De dagen daarna had  ik nog voldoende tijd om te acclimatiseren aan de warmte en verder te wennen aan de jurken, ofwel abaya's om mij heen.

Alweer de 2^de ½ marathon van 2012 en gelijke een mooi resultaat neergezet obv Peter Vocking, 1:24:19 op een relatief zwaar bosparcours. Daar waar ik in Egmond te weinig kracht had om de laatste 5K nog 100% te geven, ging het nu super.

Zaterdag de 25e februari zullen we afreizen naar Abu Dhabi. De afgelopen maanden heb ik hard getraind in de wind en polders van Almere, in de vele regen, in de zinderende hitte van Zuid- Afrika, in het ijskoude Nederland met 15 graden onder 0. Het zal mijn eerste wedstrijd zijn over zo'n lange afstand.

De afgelopen tijd waren 3teamers actief in de Soester Sylvestercross, de Florijn winterloop en in Egmond bij de strandrace en de halve marathon. Zie het als een standaard setje winter evenementen.

Op oudejaarsdag 4 teamies in soest (sylvester): Olivier werd 6e  bij de junioren A (21.52)
Bart (35.44), Harry (34.48) en Jan (34.33) in de mastercross.

14 januari liep Guido de 10 Engelse Mijl  van de Florijn Winterloop in 1h03.12 

Datzelfde weekend was ook de Egmond dubbel. Bert fietste 1h27.03  en liep 1h31.19 meer als training dan voor positie.

 Harry 1h23.08, Jan 1h24.56 en Bart 1h26.13 liepen de Halve marathon van Egmond "los" met de meisjes en jongens van het CRO Factory team.

6,6 km lopen over het zand, 18,5 km ATB-en en nog eens 4,4 km zandloop waren de ingrediënten voor een pittige zaterdagmiddag rond het Henschotermeer. De Wintereditie van de Henschotermeergames.

Het was vanochtend grijs en grauw en 8 graden toen we s'Heerenberg binnen reden. In 2006 deed ik voor de 1e maal mee en liep toen 1.04. Wat het vandaag zou gaan worden kon ik niet voorspellen. Ik had een flinke pittige week achter de rug en ik had geen idee hoe mijn benen dit zouden vinden.

Allereerst was er weer de twijfel over de kleding. Ik besloot uiteindelijk een 2 shirts met korte mouwen aan te doen en de losse mouwtjes van onze teamtenue zodat deze ik altijd nog naar beneden kon stropen.

De eerste km ging lekker hard. Ik wist niet meer precies wanneer en hoe de heuvels niet verliepen. Het enige wat nog in mijn geheugen stond was dat ik deze run zwaarder vond dan de 7 heuvelenloop. Ik liet het maar op mij af komen. Ik haalde veel mensen in tot de eerste 5 km. Daarna kwam een flinke lange heuvel waarbij ik toch weer door een dame 35+ werd ingehaald.In de afdaling kwam ik weer beter tot mijn recht en maakte ik hier mijn tijd weer goed. Overal waren groepjes waarbij ik kon aanhaken of naartoe kon "springen. De 10 km kwam ik door in 41.52. Het werd toch wel even pittig en wist niet of ik mijn tempo kon vasthouden. Ik legde vooral de focus op mijn romp en buikspieren en probeerde ook een actieve afzet te houden. Dat lukte aardig. In de laatste 3 km kwam er nog een vieze klim omhoog. Hier had ik niet meer op gerekend. Maar desondanks kon ik toch mijn techniek goed vasthouden.De laatste km kon ik nog versnellen en liep ik nog een 4.00.Toen ik over de finish kwam zag ik dat ik een dik pr had met 1.02.11. En hiermee een 6e plek bij de dames 35. Een mooie plek in zo'n sterk veld en na zo'n pittige trainingsweek. 

Op zaterdag werd het NK cross in Tilburg voor de masters gehouden. Dit jaar was ik een keer niet ziek of op vakantie zodat ik nu eindelijk eens mee kon strijden. Niet dat ik nu kans op een podiumplek zou maken, maar lekker hard crossen over maar 5,6 km is ook wel eens leuk. Maar in de afgelopen week had ik veel trainingsuren achter de kiezen, dus het zou geen taper wedstrijd zijn. Het taperen zou ook niet passen, want ik ben nu mijn basis aan het leggen voor Abu Dhabi op 3 maart.

Veel atleten hebben de training weer opgepakt en werken gestructureerd toe naar het aankomende seizoen. Waaronder ikzelf. Er is alleen een hoop veranderd vergeleken met het vorige jaar. Ik draai sinds september mee in het weekprogramma van de NTC 2016/2020 selectie. Vorig jaar ging ik drie weekenden in de maand met de trein naar Sittard om hier in het NTC (Nationaal Topsport Centrum) te trainen. Nu is het omgedraaid. Ik woon in Sittard en ga meestal in het weekend weer naar huis. Door de vele faciliteiten die het NTC biedt. betekent dit voor mij gestructureerder trainen onder goede begeleiding. Met naar verwachting ook betere resultaten dit seizoen...

Vandaag stond er een 10 km wedstrijd op het programma. Weer eens kijken hoe het lopen er nu voor staat. Gisteren dreigde het atb feestje van Jan roet in het eten te gooien. Niet dat het aan Jan of de route lag, maar meer aan de kwaliteiten van mijn mechaniker dhr Evers. Hij had de remblokjes vervangen en dacht dat dit vanzelf wel zou slijten tijdens het rijden. Maar blijkbaar was er iets anders aan de hand want mijn wiel liep gewoonweg helemaal vast. Achteraf gezien moet ik hier steeds extra door heen trappen en zat ik al snel in mijn zone 2 of zzone 3. Het was dus niet makkelijk om mezelf nog wat binnen de perken te houden, zeker wanneer de groep mannen steeds maar op mij moest wachten. Dus was het even afwachten hoe mijn benen zouden voelen tijdens de wedstrijd van vandaag.

Zondag was tijd onbelangrijk want de halve marathon liep door de bossen van Soest. Het was genieten om zo'n  wedstrijd door de bossen.te crossen. Ofwel dichtbij huis een "lekker buitenspelen gevoel".

Op 30 september stonden we (Martine en ik)  op Schiphol, grote tassen vol met triathlonstuff, veel korte broeken en uiteraard een fietskoffer. Snel zagen we “compressie Bert” al staan in korte broek en compressiekousen. Michel Besseling zat ook op de dezelfde vlucht en later  bleek ook Koen Sporenberg in het vliegtuig naar Los Angeles te zitten. Ja, eerst 11 uurtjes vliegen naar LA daar twee uurtjes om over te stappen en dan nog 5 uurtjes naar Kona, Hawaii… Voor mij was de vlucht van ruim 17 uur bijna een nog grotere opgave dan een Ironman. De trip verliep echter redelijk goed op een uur vertraging in LA na. Het vliegtuig zat toen al aardig vol met atleten met afgetrainde koppies en Ironman tattoo’s