De eerste echte wedstrijd van het seizoen, althans voor mij dan. Jan heeft er bijvoorbeeld al een NK opzitten en ook nog de zwemloop. Maar voor Bert, Bart en mij was dit toch wel het begin van het race seizoen. We hadden alle drie onze eigen programma en doelstellingen voor deze race. We gingen dan ook met veel zin naar Limburg, want het is altijd mooi weer in Horst! Martine en ik waren op vrijdag al op de camping in Horst. Bart kwam ook op vrijdag al in Limburg aan (op de fiets....) maar liet zich verzorgen bij de schoonfamilie. En Jan kwam op zaterdag ook langs op de fiets om het team te coachen (en natuurlijk om even 240km te fietsen in een weekend)  

Mijn race hadden we dit keer anders ingericht. Met eerdere ervaringen van Horst in het achterhoofd hadden Jan en ik dit keer een schema opgesteld zonder tijdsplanning en met voornamelijk maximale hartslag zones. Voor mij betekende dat vooral lopen met de handrem erop in de eerste run. Met fietsen mocht in de tweede helft wat harder en aan het eind mochten alle remmen los. Bart zou zich niet opblazen en redelijk conservatief lopen maar met fietsen zou hij gas geven. Het schema van Bert was nog iets rustiger en hij moest na de wedstrijd zelfs nog een uur doorfietsen van trainer Frank. 

Op zondag is het zo ver. Het parc ferme is al gezellig druk en in het zonnetje begint het al lekker warm te worden. Bart zie ik al snel en samen lopen we rustig in. Onderweg komen we May Kersten tegen die op dat moment nog niet weet dat ze Nederlands Kampioen gaat worden en 2e op het Europese podium. Bert voegt zich bij ons en we staan klaar voor de start. In het startvak zie ik de concurrenten van vandaag ook al klaar staan. Het is mijn eerste wedstrijd bij de H40 dus ik kijk nu iets anders tegen de concurrentie aan. Armand van der Smissen is zeker een maatje te groot, hij is tenslotte een van de favorieten voor de overwinning in het overall NK klassement. Ronald Besseling lijkt me ook iets sneller dan ik, vooral in het looponderdeel zal hij sneller zijn. Ben Plantinga is de verwachte nummer drie, maar daar was ik vorig jaar voor geëindigd. Een derde positie moet dus mogelijk zijn. De start valt dan toch weer snel en op het fluitsignaal wordt er gelijk hard gesprint naar de eerste bocht. De opdracht van Jan was zeker niet harder dan 3.45 op de eerste kilometer om de hartslag rustig te laten oplopen. Op de eerste kilometer zie ik Jan staan en ik hoor "3.27 Har" Ik moet dus nog langzamer lopen dan ik voor mijn gevoel al doe. De hartslag zit op 160 en hoger mag het ook niet in de eerste run. Ik zie alle concurrenten in mijn gezichtveld verdwijnen en ook Edwin Ophof zie ik me passeren terwijl ik daar vorig jaar nog twee minuten voor zat op de eerste run. Ik hou me in en ga er niet achterna. Alles in mijn lijf wil nu wel harder en ik heb het gevoel dat ik een trainingsronde aan het lopen ben. Na de 15km kom ik dus ook behoorlijk fit in 57 precies aan in het Parc ferme voor de wissel naar het fietsen. Jan roept dat het prima is maar ik voel ook wel de achterstand op de rest. 

Het fietsen gaat gelijk lekker. Zonder kramp vlieg ik de eerste ronde door en heb er al veel ingehaald. In ronde twee begint het iets zwaarder te worden maar ik zit wat meer van voren merk ik. De laatste ronde mag ik eindelijk wat meer gas geven en in de laatste 10 van de 60 trap ik nog even op mijn eigen staart en kom in 1 uur 31 het parc ferme weer binnen zeilen. Met zoveel bochten in het parcours is dit een prima resultaat. De laatste run komt er aan. De wissel gaat te traag om dat ik vandaag op de K-Swiss trainingsschoenen loop en niet op de blades. Ik vertrouw mijn pees nog niet helemaal en heb daarom voor stabiliteit gekozen in plaats van snelheid. Het gevolg is dat het wisselen ook iets langer duurt maar ik heb geen moment last van mijn pees gehad.  

De wissel naar de laatste run gaat goed. Vorig jaar nog met kramp en buikproblemen, dit jaar na een stukje rustig inlopen in een mooi tempo doorlopen. Ik zie Bert voor me lopen en hou hem als mikpunt. Bert heeft een lekke band gehad en heeft daardoor veel tijd verloren. Ik loop hem en Edwin voorbij in de laatste ronde. Edwin heeft het tempo uit de eerste ronde niet kunnen doorzetten en heeft het moeilijk. Ergens tussen de huizen door zie ik ook Ben Plantinga voor me lopen. Hij loop niet snel meer maar ligt nog net een minuutje ofzo voor me. Jan coacht me nog om even alles uit de kast de gooien in de laatste kilometers en ik finish in 3.02.48 precies als vorig jaar maar nu met veel meer gemak en zonder kramp. Bart volgt op 2 minuten en verbetert zijn tijd met ruim 6 minuten. Bert komt dan ook al snel binnen en zal nog even een stukje moeten uitfietsen.   

Op het terras met de vrouwelijk supporting crew (die ook al aan het bier hadden gezetten terwijl wij onze fietsrondes aan het maken waren) blijkt dat ik toch 3e ben geworden bij de H40 categorie. Ben heeft de finish niet meer bereikt en heeft moeten opgegeven in de laatste run. Na de prijsuitreiking fietsen Martine en ik dus met een bosje tulpen bij Martine onder de snelbinder en een bronzen NK plak in de tas terug naar de camping. Een betere afsluiting van dit weekend had ik niet kunnen bedenken!