Er is al veel voorbij gekomen over de Ironman Zwitserland in Zurich van afgelopen weekend maar er is nog genoeg te vertellen over het raceweekend. Was het mijn beste Ironman, nee zeker niet maar in vergelijking met Frankfurt waarbij ik horizontaal het finish terrein in een ambulance moest verlaten was dit wel weer een aangename verbetering. Kon het dan sneller of beter? Soms wel, maar daarover later mee. Nu eerst naar het begin... 

 

De voorbereiding.

Vroeg in het jaar had ik al met trainer/coach Jan gezeten om een schema te maken voor 10 juli 2011. De ingrediënten waren. Lekker genieten van het trainen, leuke wedstrijden tussendoor doen en niet alles of niets voor Zurich zoals vorig jaar. Jan wist genoeg en een passend schema werd gemaakt. Via sponsor @epbike kwam ik in contact met Meral Soydas. Meral wilde als sportpsycholoog wel de mentale training verzorgen en zorgde voor een goede basis om in wedstrijden en trainingen het beste uit mezelf te halen. Mentaal en fysiek waren dus alle fronten gedekt. De wedstrijdjes gingen lekker en elke wedstrijd waar ik aan deelnam was een podium resultaat bij de heren 40.  Toch ook wel tegenslag in de training. Een voorjaarsmarathon die bij 30 km stopte omdat ik een blessure had. En een opbouwende vermoeidheid in de laatste trainingsperiode was aanleiding voor een eerdere verlaging van de trainingsintensiteit. En nog wat kleine dingen. Kortom, ik had voldoende getraind maar het laatste stapje lukte net niet. 

 

In de laatste weken zijn mijn benen aardig zuur. Dennis vindt gelukkig nog tijd in zijn agenda voor wat extra massages en krijgt me net op tijd voor vertrek in shape. We hebben gekozen voor de camping aan de Zurich See en op woensdag vertrekken Martine, Jan en ik in een overvolle auto richting de camping. Jan heeft ook een volledige triathlon uitrusting meer voor zijn 5051 wedstrijd dus het is een beetje proppen in de auto maar het lukt wonderwel. Bij aankomst zijn de we auto nog niet uit of we lopen Mark Wilson al tegen het ontblote bovenlijf. Ook hij doet mee aan de IM nog geen 6 weken na zijn wedstrijd in Brazilie. We worden goede buren en aan de andere kant van onze tent staat Mink Zijlstra met zijn vrouw, ook klaar voor de wedstrijd. We hebben dus een leuke Nederlandse enclave tussen de vele triathleten uit Duitsland, Frankrijk, Belgie, Engelsen etc. De camping ligt direct aan het water en het is ideaal gelegen voor een zwemtraining in 20 graden warm water. De start is op loopafstand en ook het fietsparcours loopt voor de deur lang. Ideale camping dus..... ehm nee.... De eerste nacht: bouwvakkers slaan om 2 uur in de nacht een betonnen paal in de grond in recht voor  onze camping. Geen oog dicht gedaan. Tweede nacht zwaar onweer, geen oog dicht gedaan... En zo ging het door. We hebben geloof ik een rustige nacht gehad de rest was of onweer of bouwvakkers die er toch nog maar een extra paal in sloegen. Maar aan de andere kant was het overdag vaak prachtig weer dus konden we wel een mooie tocht maken om het parcours te verkennen en lekker zwemmen in het meer. 

 

Op zaterdag geeft Jan het goede voorbeeld tijdens zijn race (zie verslag Jan) en ik kan me rustig voorbereiden met wat lichte trainingen en oefeningen ondertussen kan ik Jan aanmoedigen bij zijn topprestatie . De spanning voel ik stijgen en ik krijg of steeds meer zin of ik word nog meer zenuwachtig. Het is net welk moment van de dag je me tegenkomt...  

 

Raceday: Om 4 uur gaat de wekker en ik sta gelijk strak als een aal. Ik denk nog even aan de eerste zin van mijn raceplan "Vandaag is het feest!"  en ontspan iets voordat ik mijn pre race ontbijtje maak. Samen met Mark lopen we naar de start en duiken nog even het Park Ferme in voor het laatste prutsen aan de fiets. Bij de zwemstart ben ik een van de eersten in het water voor het inzwemmen. Het voelt lekker in het water en de opkomende zon maakt veel goed. Martine en Jan steken me nog een hart onder riem en ik ga op zoek naar de ideale startpositie. Ik start op de eerste rij een beetje rechts van het midden.

Om 6.55uur starten de Pro's en om 7.00 uur valt het startschot voor de 2.000 andere deelnemers. Het is een landstart dus het is een paar meter rennen door het water en dan een duik (de foto's volgen snel) en het gas erop. Alle deelnemers denderen door het water en racen richting de eerste boei. Ik kom goed weg en kan vrij gemakkelijk richting de eerste boei zwemmen. Bij boei twee is het al erg rustig. Dan volgt een landlap over een eilandje. Het staat daar vol met publiek en veel aanmoedigingen gehoord. Tijdens het rennen kijk ik waar ik heen moet, neem een duik en land bovenop mijn voorganger (ehm.. sorry man) De tweede ronde gaat iets langzamer omdat er geen groep meer is. Ik zwem alles vrijwel alleen en moet meer kijken voor de richting. Ik kom als 55ste overall het water uit in 58.39 (3,8 km). Prima. Dit had misschien iets sneller gekund maar ik zie aan het park ferme dat er nog weinig fietsen weg zijn dus voor nu goed genoeg.

 

De wissel gaat vlot en ik zit met precies een uur op de fiets. Ik rijd vol vertrouwen langs de rand van het meer van Zurich en houd met een oog de vermogen- en snelheidsmeter goed in de gaten. Het gaat makkelijk hard dus is het zaak niet te veel willen en het tempo zo constant mogelijk zien te houden. Corne Klein passeert me na een kilometer of 5. Hij zit het hele seizoen al (net) voor me zal ook hier een maatje te groot voor me zijn. Ik volg hem tot de eerste klim en kies dan voor de afgesproken watts op de meter. De eerste klim gaat uiteraard nog makkelijk en is ook niet te hoog. Dan volgt een glooiend stuk met kort klimmetjes en leuke versnellingen. Vervolgens is het omhoog van 400 naar 600 meter in een klim genaamd "the Beast", pittig maar te doen. Na de rappe afdeling volgt dan de tweede lange klim naar Forch tot het hoogste punt zo'n 700 meter. Daar staat Jan bij de coachpost voor als ik nog zaken nodig heb maar ik zit nog goed. Duimpje dus omhoog naar Jan en verder. De afdeling gaat dan hard. Topsnelheden van meer dan 80 km per uur zijn daar door veel mensen gehaald en ook ik ga door de geluidsbarrière daar.

Terug weer langs het meer en dan de Hartbreak Hill op. Een korte steile klim met massa's mensen aan de kant. Wat een feest daar! Ook Martine zie ik nog maar even zwaaien kan ikniet want het is klimmen geblazen. Eerste ronde dus goed, de tijd is iets langzamer dan verwacht maar ik voel me goed en de dag is nog lang. De tweede ronde gaat ook goed alleen merk ik dat ik niet meer de vermogens haal die ik zou willen. Voor op de klimmetjes is de snelheid weg. Verder voel ik me wel goed en als ik weer langs Jan rijd, steek ik weer een duimpje op. Jan antwoord dat ik nog goed in het veld lig. Dat had ik eigenlijk niet verwacht want het fietstempo lag niet super hoog. Maar het is een prettige gedachte dat ik goed voorin lig voor dat het lopen gaat beginnen.

Einde fietsen 5.13 (184 km) 

 

De wissel naar het lopen gaat stroef. Ik heb een stijve rug als ik van de fiets af spring en loop een beetje krom naar mijn schoenen. Het aantrekken van de schoenen doe ik ook maar even zittend op de grond want bukken voelt niet echt lekker. Ik dribbel voorzichtig het park ferme weer uit om strek me langzaam uit. Martine staat foto's te maken aan het begin van het parcours en ik moet even naar haar glimlachen want wat is het verschil groot met Frankfurt. Ik heb last van mijn rug en schouders en inmiddels ook mijn benen maar ik voel me nog steeds happy en geniet van de wedstrijd. Het lopen gaat over vier rondes die net steeds een beetje verschillend van lengte zijn. Er zijn veel tunneltjes en bruggetjes wat het lopen best pittig maakt. Mijn is tempo is redelijk maar niet top. Een paar gelletjes tijdens het lopen vallen niet meer zo lekker en ik wordt een beetje misselijk. Een paar bekers water helpt en ook de ride shots die ik van Jan krijg vallen weer goed. Dan op kilometermeter 30 zegt Jan dat ik 10e de categorie lig. Ik kan het me niet voorstellen. Dit is wel de kans om naar Hawaii te kunnen gaan. Een 8ste plek is directe kwalificatie dus ik moet nu wel gaan versnellen. Auw.... Maar het lukt wel om door te stampen. Ik heb geen idee waar mijn concurrenten lopen dus ik gok op basis van grijze of weinig haren dat iemand in mijn age group zit. Bij de finish blijkt dat ik me onder andere heb vastgebeten in een pro die waarschijnlijk een slechte dag had. Ik was wel mooi voor hem over de finish.  Einde lopen 3.27uur  (42,2km) 

De finish is mooi. Ik kan genieten van de aankomst want er is niemand in de buurt. Wow heerlijk hier doe je het voor... High five met Jan een lach naar Martine achter de camera en over de streep.  

Fininsh in 9.43 uur 9e categorie, 61 overall (incl. pro) 

 

Bij de awardsbanket blijkt dat een 11 plek nog goed was voor een startbewijs voor Hawaii. Ik ga dus definitief door naar het mekka van de triathlon en zal op 8 oktober starten in Kona Hawaii!! En zonder alle hulp was dit niet gelukt, bedankt voor de support!