Op 30 september stonden we (Martine en ik)  op Schiphol, grote tassen vol met triathlonstuff, veel korte broeken en uiteraard een fietskoffer. Snel zagen we “compressie Bert” al staan in korte broek en compressiekousen. Michel Besseling zat ook op de dezelfde vlucht en later  bleek ook Koen Sporenberg in het vliegtuig naar Los Angeles te zitten. Ja, eerst 11 uurtjes vliegen naar LA daar twee uurtjes om over te stappen en dan nog 5 uurtjes naar Kona, Hawaii… Voor mij was de vlucht van ruim 17 uur bijna een nog grotere opgave dan een Ironman. De trip verliep echter redelijk goed op een uur vertraging in LA na. Het vliegtuig zat toen al aardig vol met atleten met afgetrainde koppies en Ironman tattoo’s

Aangekomen op Kona was de eerste verrassing al een feit. We werden verwelkomd door een fris regenbuitje terwijl we onze huurauto aan het ophalen waren. Dat was wat anders dan wat er in de folder stond…  Bert werd nog even een poot uitgedraaid bij de verhuur maar dat heeft hij later wel even weer rechtgezet ;) We kwamen in het donker aan bij ons appartement en na een kleine snack doken we snel onder de wol om vervolgens om 4.00 weer wakker te worden. Jetlag blijft een raar gevoel. Ik had met Bert, die in een ander appartement zat, afgesproken voor een early morning swim maar hij was in geen velden of wegen te bekennen. Later bleek hij een gat in de dag geslapen te hebben. Het werd dus solo zwemmen. Echt solo was het echter niet want ook al was de race pas over 8 dagen, het strandje bij Kona was al redelijk vol met atleten die aan het trainen waren. Ik vond de eerste kennismaking met het zwemmen meteen geweldig. Het heerlijke water, prachtige vissen een warm zonnetje op de rug voelde zo goed. De rest van de week heb ik op twee dagen na, soms samen met Bert, elke dag gezwommen in de zee. Het wisselde wel sterk qua omstandigheden. De zee werd steeds ruiger en soms was er een sterke stroming. Maar het was altijd nog beter dan een zwembad in Soest ;) Ook de espressoboot was geniaal. Een gratis espressootje tijdens het zwemmen, wat wil een mens nog meer…

Op de pier bij het strandje werd het ook elke dag drukker met atleten en sponsoracties. De sfeer werd steeds spannender. Na het zwemmen eerst even een bakkie doen bij Lava Java of bij Kona de Pele. En dan op de fiets het parcours verkennen. Ook hier steeds verschillende omstandigheden. Van harde wind, regen tot intense hitte. Bert en ik waren soms vol vertrouwen en op andere momenten onder de indruk van zware omstandigheden. Vooral de verkennende rit naar Hawi, het keerpunt tijdens het fietsonderdeel, was er een die ons weer met de beide beentjes op de grond zette.

Het lopen hebben we ook getraind en Martine gaf even het goede voorbeeld door mee te doen aan de PATH run op maandag. Dit is de traditionele start van een week lang triatlonfeest in Kona. Ze liep op Ali drive een 5km naar de 4 plek in haar categorie en dat in een pr tijd. Goed, nu wij nog…

De rest van de week vloog werkelijk voorbij. Startnummer ophalen, shoppen in de Ironman village, een beetje trainen en vooral lekker luieren. Maar een van de hoogtepunten was ook de landenparade, samen met (bijna alle) Nederlanders liepen we door de straten van Kona met dansende hawaii dames op de truck voor ons.  Wat een feest! Ook de “underpants run”was erg grappig om te zien, zelf niet mee gedaan maar zeker een paar Nederlandse gespot tussen de 2,000 underpants runners, die alleen niet meer konden hardlopen omdat het gewoon te vol was. Zie de foto’s.

Race day coming up 

Maar het ging uiteindelijk om de Ironman race. Het WK wel te verstaan. De week gleed dus voorbij en opeens was het tijd om de fiets in te checken op vrijdag.

Opeens is er geen weg terug meer en wordt je samen met een begeleider het park ferme doorgeleid. Ik werd al wat stiller….  Zaterdagochtend 4.00 uur, de wekker gaat na een onrustige nacht. Geslapen heb ik wel maar het was niet de beste nacht van de week. Samen met Bert en Joke (die inmiddels overgekomen is uit Nederland) lopen we naar de start. Martine en Joke laten we achter bij de “body marking”en wij worden voorzien van grote stempels met onze startnummers op beide armen. Dan door na de fiets, nog even prutsen, bandjes oppompen, voeding op de fiets, helm klaar.. Ja we kunnen….

Swim 3,8 km  

Na het Amerikaanse volkslied mogen eerst de 80 pro’s weg. Wij met z’n 1800 mogen een half uur later. Om 7.00 uur dobber ik al watertrappelend aan de linkerkant van het startveld. Bert ligt ergens rechts. Het kanon gaat af en we zijn weg. Ik kies weer voor de vertrouwde tactiek, eerst 250 meter hard weg voor een beetje ruimte en dan stabiliseren. Hard weg gaat goed. Maar na 250 meter lig ik nog steeds met een massa zwemmers om me heen. Ik kan geen kant uit en langzamer is ook geen optie . Ik zwem met de groep mee naar de eerste boei en het blijft erg druk tot het keerpunt op 1,9km. Ik heb dan al flink wat klappen gehad en hoop op een rustigere terugweg. Dat gaat inderdaad beter. Ik zie een paar voeten voorbij schieten en duik er achter. Het gaat wat hard maar ik kan het net houden. Tot de helft van de terugweg ongeveer. Dan zijn ze opeens iets verder rechts en ik kan niet meer aanpikken. Nog een kwartier doorzwemmen ongeveer. Ik zie de torens van het King Kahamadinges hotel al duidelijk. Bij het einde wordt het weer drukker om me heen maar nu is het gewoon doorzwemmen. Ik ren het water uit en zie 1.02 staan. Perfect, en dat in de blote bast ;) Ik neem een beetje extra tijd voor de wissel maar vergeet de zonnebrand, daar kom ik later pas achter als ik al op de fiets zit.

Bike 180 km  

Het fietsen is gelijk ook weer druk. Ondanks een goede zwemtijd lig ik gewoon nog in een grote groep atleten. Na wat slinger- en kort klimwerk door Kona gaat het dan richting Hawi. Bert en ik hadden samen al een goed voedingsplan in  elkaar gezet en ik merk dat het drinken en eten goed gaat ondanks de warmte. Het tempo gaat ook lekker. Ik zorg ervoor dat het niet te gek gaat en hou de powermeter goed in de gaten. Het valt me op dat er erg veel jury rond rijdt en dat er bij de eerste penalty tent gewoon een file staat. Het fietstempo is om me heen ook wel erg gelijk dus het is moeilijk om uit een groep te blijven. Voor het keerpunt in Hawi komen de pro’s aan de andere kant van de weg er alweer aan. Mooi om te zien hoe hard die gasten naar beneden racen. Het fietsen gaat nu wel een stuk langzamer. De wind staat vol tegen en de weg klimt alleen nog maar omhoog. Ik hoor een Amerikaanse vloek naast me en zie een leeglopend voorwiel. Ik bedenk me dat Bert nu zo ongeveer wel het verschil met het zwemmen moet hebben goed gemaakt maar ik zie hem nog niet. Pas bij het keerpunt zie ik dat hij vlak achter me zit, het zal dus niet lang meer duren. Ik grijp mijn tas met extra bidons van de vrijwilliger en begin aan de terugweg. De benen voelen nog goed maar ik ervaar ook een ander gevoel op een gevoelige plek. De laatste weken was het al een beetje aanmodderen met zalfjes maar vandaag is het toch weer mis. Ik verbijt het maar en denk aan de voortgang die nog steeds goed is. Dan beginnen mijn schouders toch aardig te branden, o ja zonnebrand vergeten…auw…De race begint zijn tol te eisen maar ik ligt nog steeds op koers. De miles kruipen nu voorbij en ik begin de eerste pro dames in te halen. Helaas is Heleen bij de Vaate er een van.  Die gaat stug door maar heeft niet haar dag. Ik stop er nog wat eten in en geef nog een keer gas tot aan de wissel met het lopen. De wissel gaat redelijk goed. Ik geef mijn fiets af, ren door het parc ferme, pak mijn tas met schoenen en plof neer om ze aan te trekken. God.. lekker ff zitten.

Run 42,2 Km 

Maar nee we moeten door voor de marathon. Ik hobbel het parc ferme uit en voel dat de huid onder mijn rechtervoet zo zacht is geworden door al het water wat ik heb gebruikt om af te koelen, dat ik vrijwel meteen een blaar voel. Maar ook dat mag de pret niet drukken. We gaan voor een mooie marathontijd want het fietsen is boven verwachting gegaan in 5 uur en 6 minuten.  Tot dusver gaat het gewoon super. Het lopen start met een stuk over Ali’i Drive. Zeg maar de koopgoot van Kona. Een drukte van belang maar zooooo heet dat ik bijna ter plekke smelt. En ik moet plassen, en ik zie geen dixie… Bij eerste verzorgingspost gooi ik water over mijn hoofd en stroomt het elders uit mijn trisuit.. Martine en Joke staan daar vlakbij en supporten echt geweldig. Ik zie mijn naam en 3team.nl op het wegdek staan en voel me weer goed. Ik pik het tempo weer een beetje op en loop naar het eerste van de twee keerpunten uit het loopparcours.  Ik ben net omgedraaid en ik kijk Bert recht in de ogen. Hij is nog steeds vlak achter me, dat betekent: of een lekke band of een penalty tijdens het fietsen want hij is zeker de sterkere fietser. Maar nu zijn we aan het lopen en dat gaat net weer een beetje beter. Ik loop door Kona en denk even aan Bart (next time mate!) Dan draaien we de Queen K highway op en gaan we op weg naar beruchte heetste plek “energy lab” waar het tweede keerpunt is. Het lopen gaat nog redelijk. Mirjam Weerd geeft een steuntje in de rug en ik begin de miles af te tellen. Onderweg krijg ik kramp en moet ik met spoed een dixie in (die vol in de zon staat) de darmen komen weer wat tot rust en ik kan verder. Dan eindelijk Energy Lab.. De hitte is niet erger geworden dus het valt mee om daar te lopen. Maar ik voel me minder sterk worden. Ik maak het keerpunt en zie meteen Bert weer. Hij kijkt nog aardig fris. Bij de verzorgingspost moet ik even lopen om bij te tanken en dan rent Bert me voorbij. Hij probeert me mee te krijgen maar ik moet echt even bijtanken.  Op het laatste stuk heb ik het wel even zwaar. Michel Besseling roept dat het alleen nog naar beneden rennen is. Hij moet dan nog het Energy lab in. Ik loop door en zie op de klok dat het mogelijk is om onder de 10 uur te eindigen. Dat zou echt super zijn.

And finish! 

De benen protesteren nu behoorlijk en de blaar is ook goed aanwezig. Maar de weg loopt naar beneden, nog twee bochten. Ik hoor mijn naam uit het publiek, nog een bocht.. Ali’i Drive…. De finishboog… kippevel… 9.52 zie staan… Geweldig ik pers er nog een klein sprintje uit en dan is het over… 9.53.33 is mijn eindtijd. De marathon was niet de beste die ik gelopen heb, maar het zwemmen en fietsen was goed. Ik ben super tevreden. Ik krijg twee vrijwilligers die me ondersteunen naar de finishgarden. Koud water in mijn gezicht, een bloemenkrans, een knots van een medaille en een dikke zoen van Martine… Wow .. wat een dag, wat een event…

Dit was de meest indrukwekkende race die ik ooit heb gedaan en ik had het nooit gekund zonder de hulp van anderen. Iedereen bedankt voor de steun, de berichtjes op de telefoon en in de mailbox . Speciale dank voor Martine die het gelukkig geen punt vond om helemaal naar Hawaii te vliegen voor een triathlon ;) en Jan, wederom bedankt voor je schema’s en je coachen (ook al was het dit keer van een afstand). En nu even nagenieten op de eilandjes die Hawaii heten en nadenken wat ik nu ga doen.  (heel gek ik kwam net een Noor tegen die had het over de Norseman, een triathlon in Noorwegen, was net wat voor mij zei hij…..)