Op 27 juli was het dan zover. Ik zou mijn langste en zwaarste triathlon ooit voltooien. Maar liefst 2,2 km zwemmen in het ijskoude Lac du Verney, 115 km  fietsen met ruim 3000 hoogtemeters en finish boven op de Alpe d' Huez om daarna nog 22 km bovenop de berg hard te lopen. Helaas kwam de weersvoorspelling uit met 34 mm regen. De afgelopen maanden had ik toch veel in de Ardennen getraind dus moesten mijn benen de zware tocht best goed aan kunnen. Ik voelde me al weken goed en fit en dus kon het niet echt mislukken. Maar ja, het blijft toch spannend hoe mijn race in te delen.

Via Bert kreeg ik te horen dat ik 19e dame was na het zwemmen. Eenmaal op de fiets en ik uiteindelijk mijn schoenen goed aan had getrokken, knalde ik de weg naar beneden. Mijn hartslag joeg ik wel omhoog, maar volgens mij moest dat nog wel even kunnen. Bij de afslag naar de eerste col Grande Serre zette de regen in, en is het die dag niet meer droog geworden. Ik zag vele renners voor mij de berg op knallen. Ik vroeg me daadwerkelijk af of ik nu zo slecht was, of dat ik deze atleten later in de race weer zou tegenkomen. Enfin, ik hield me aan mijn eigen plan en gevoel. De Alpe d' Huez moest nog komen. De regen stortte werkelijk naar beneden toen ik na 1380 meter op de top van de Grande Serre stond. Die stortregen was jammer, want nu kon ik de bochten niet vol gas nemen. Ik was niet de schijtert, want ik haalde in afdaling toch nog verschillende atleten in. Mijn teller kwam toch nog tot 67 km per uur. Ik had niet voor niets tandwiel 11 achter later monteren. Nu kon ik ontspannen toch bijtrappen en in mijn ligstuur liggen. In de afdaling richting Valbonnais werd ik bijna de bocht uitgereden door een Hollandse mafkees op een tijdrit fiets die de bocht niet meer kon nemen. Het enig wat hij riep was O jeeee. Ik kroop door het oog van de naald. En die ongecontroleerde man had geluk, die kon nog net op het laatste moment de rand ontwijken.

Vanwege de vele regenval moest ik op ieder moment plassen. Gelukkig had ik van Bert gehoord dat hij op zijn Ironman in Frankfurt wel 15 keer had moeten plassen. Dus wanneer ik 10 keer op de fiets zou moeten hoefde ik mij geen zorgen te maken. In de afdalingen probeerde ik te ontspannen en mijn benen stil te houden om zo toch te kunnen plassen. Want om nu 10 keer van de fiets af te stappen kost wel heel veel kostbare tijd. Ik vond dit plassen op de fiets helemaal niets. Maar nu het toch zo regende deed het decorumverlies snel zijn intrede. Eenmaal kreeg ik de opmerking van een Hollandse  man dat hij beter maar niet dicht achter mij moest fietsen....... Nog een voordeel dus. Met plassen op de fiets houd je stayers op afstand!  Maar dat ontspannen en benen stil houden op de fiets beviel me niet. Het duurde mij te lang. Ik ontdekte vervolgens dat ik prima kon trappen en plassen tegelijk. Goed focus houden en flink druk op de blaas zetten tijdens het trappen. Het water kwam toch al van onderen en boven.

De klim naar de Ornon vond ik fijn en kwam goed boven. Na de top van de Ornon was het nog maar 15 minuten naar de voet van de Alp d'huez. Ik werkte mijn gel naar binnen en startte met de klim. Inmiddels was ik nog maar 2 plaatsen opgeschoven. Dat viel mij tegen. Maar goed, er moest ook nog worden gelopen. Bert wist mij te vertellen dat Schotse Morisson wel ruim 30 minuten voor mij de berg was opgeklommen. Zij is een echte klimmer en crack. Zij won recent de hele Ironman in Texas. De laatste bochten van de Hollandse berg vond ik nu toch wel pittig. Mijn benen voelde nog wel goed aan. Ik ben altijd goed in het krijgen van  kramp, maar voelde deze keer nog geen trekkingen.Na 5h06 fietsen zette ik mijn fiets in het parc fermeé. Het was ijskoud op de top en regen bleef gewoon aanhouden. Ik besloot alle kleding aan te houden. 

Na de wissel mocht ik meteen de berg op rennen. Dat voelde moeilijk aan. Ik moest 3 ronden van 7,3 km lopen met veel klimmen en steile afdalingen. De afdalingen gingen nog goed. Ik kon toch stevig naar beneden lopen zonder zware benen of krampgevoelens te krijgen. Ondertussen zag ik wel andere atleten wandelen. De tweede ronde ging nog beter. Ik schoof op naar de 13e plek. Willem, mijn succescoach, wist mij te roepen dat er nog iemand op 3 minuten voor mij lag maar volledig was ingestort. Vol goede moed stoof ik de 3e ronde in. Ik voelde plots een spiertrekking in mijn linker bovenbeen komen. Gelukkig, bleek het niets te zijn want ik kon toch ontspannen door lopen. Al gauw schoof ik op naar de 11e plek en kon ik na 1h50 ook mijn 22km lopen afsluiten. Een tiende plek zat er niet meer in. En dat was jammer, want de eerste 10 stonden op het podium. Ik ben zeer tevreden over de race, de indeling en de uitvoering. Het was zeer motiverend dat mijn ouders, Willem, Bert, Joke en Milou langs de weg stonden en Rina en Martijn mij aanmoedigden. Dat maakt een wedstrijd zo als deze extra speciaal.