De jaarlijkse strijd om de titel Bikkel vond plaats op 7 september op de Vlasakkers van Soesterberg. Gerrit achtte zichzelf huizenhoog favoriet. Hij stond immers al 4 maal achtereen op de wisselbeker. Maar zoals ieder jaar kan de strijd uit onverwachte hoek komen. En de strijd kwam uit onverwachtse hoek. Gerrit maakte het zichzelf alvast moeilijk. Mogelijk heeft dit te maken met het feit dat Gerrit net niet scherp genoeg was omdat hij misschien al 4 maal de beker achtereen gewonnen had. Of was er een te scherpe focus waardoor hij plots een kapitale fout maakte? Wie zal het zeggen? Gerrit zelf misschien. Enfin, na dit avontuur zal Gerrit extra focus hebben voor het jaar 2012 om de beker weer terug te veroveren. Hoe het op 7 september begon.

Tijdens het zwemmen zorgde Jan er voor dat hij zo lang mogelijk bij Gerrit in de buurt bleef. Dat lukte tot 250 meter voor het einde. Jan moest Gerrit laten gaan. Dit kostte Jan enkele seconden. Bert had en slechte zwem kilometer. Hij was erg benauwd en leek iets onder de leden te hebben. Tot dusver leken de kansen voor Gerrit optimaal. Harry had zich bij voorbaat niet aangemeld om zich te kunnen sparen voor Hawaï. 

Rahel had zich dit jaar voor genomen om voor het parcoursrecord van de dames te gaan. Dit stond nl al 12 jaar! Rahel had zich goed voorbereid en had de zwemtijden, de fietsrondetijden en tijden van de loopronde berekend. Deze vastbeslotenheid loonde. Het zwemmen ging in 16.04 en was een pr in het zwembad de Spleasure. Dit zwembad water is nl op zondag altijd 2 of 3 graden te warm. Deze winst scheelde alweer voor de loopronden. Rahel wilde zuinig lopen ivm de fragiele hamstring.

De start op de Vlasakkers was volgens het jachtprincipe en werd er eerst gestart met de 1/16 en 1/8e afstand. Rahel had nog 10 minuten om warm te rijden. Ditzelfde dacht Gerrit ook. Hij wilde ook opnieuw clubkampioen worden. Maar maakte daarbij een vreemde rekenfout en kwam te laat bij de start terug. Zijn starttijd was al ruim 1.45 onderweg. Als een haas moest Gerrit vol gas er vandoor, want Bert zou hem het leven zuur willen maken. En inmiddels kent iedereen de uitzonderlijke fietskwaliteiten van Bert. Hij is al helemaal in vorm voor Hawaï.Gerrit was gedoemd o door het stof te gaan. Maar dit kunnen we wel aan Gerrit overlaten; hij kan afzien als een beer.

Op de Vlasakkers moesten 8 ronden  van 5,5 km gereden worden met daarin een flinke lastige klim. Rahel was vastbesloten en reed dus hard. De benen deden pijn. Dat was lang geleden dat de benen zo aanvoelde. De eerst ronde ging in 9.30 en de ronden daarna liepen iets op tot 9.45. De hartslag zat flink boven de anaerobe drempel, dus voelde dat niet als prettig aan. Maar Rahel wist dat ze inhoud genoeg had om het lopen dan relaxed te doen. Ieder moment  verwachtte rahel dat 1 van de mannen haar bij het fietsen zou passeren. De mannen bleven echter uit. 

Na een snelle wissel  kon Rahel relaxed met het lopen beginnen. Ze wist dat ze al  ruim onder de 2.23.23 zat. Wanneer haar hamstring zich keurig zou gedragen kon ze het parcoursrecord makkelijk binnenhalen. Rahel vond dat ze dan het record maar flink scherp neer moest zetten nu ze toch eenmaal bezig was. .Bert kwam Rahel voorbij. Gerrit was nog in geen velden of wegen te bekennen. Maar gezien de loopkwaliteiten van Gerrit, wist Rahel dat Gerrit wel aan zou komen stormen. Maar de hamvraag was of Gerrit wel op tijd zijn target kon benaderen. Opeens hoorde Rahel veel stampvoeten achter zich en kwam daar een "Gerrit met een missie"  voorbij. In de verte hoorde Rahel de Schieters klappen en wist Rahel dat Gerrit het niet meer ging halen. Bert was de finish al voorbij toen Gerrit de bocht omhoog nog moest maken. Jan werd zoals verwacht 3e.

 Na 2.19.50 had Rahel het hele traject volbracht, en dus ruim 3 minuten het parcoursrecord scherper gesteld. Voorlopig is Rahel van het "gezeur"af en is het 12 jaar oude parcoursrecord uit de boeken. Voorlopig zal ik mijn races weer zuinig doen ( tenminste....je weet maar nooit hoe de vlag er volgend jaar opeens bij hangt).