Onder zeer wisselende weersomstandigheden hebben we een 2^de plek veroverd in de Tri Together. Met Harry als zwemmer in 01:00:03, Bart als fietser in 04:52:04 en met als gastloper Marjolein Bil in haar eerste marathon in 03:31:15.

Heel veel respect voor Marjolein!! Harry en ik waren echt zwaar onder de indruk van haar prestatie. 1 week van tevoren hebben we haar gevraagd. Nota bene was dit haar eerste marathon die ze ging lopen en dan gelijk zo´n sportieve  prestatie leveren, erg knap.

Zie foto´s

De totstandkomingTwee weken voor de race onstond het idee om als team deel te nemen aan de Tri Together in Almere. Harry wilde wel zwemmen want hij stond die dag ook bij de Powerbar stand. Het fietsonderdeel was een goede voorbereiding voor mij in aanloop naar Hawaii. Dus alleen nog een loper vinden. Wie zou twee weken van tevoren JA zeggen tegen het lopen van een hele marathon? Dat leek een onmogelijke opgave om iemand daarvoor te charteren. Er bleken wel een aantal (ultra)lopers geinteresseerd, maar zeiden uiteindelijk´toch liever niet´! Wat uiteraard heel begrijpelijk is, want wie wil zomaar een marathon lopen, binnen 2 weken, zonder een gedegen specifieke trainingsomvang? Na een Hellas training viel de naam van Marjolein Bil. Marjolein was al wel aan het trainen voor haar eerste echte marathon, maar die vindt pas begin november plaats. Na enige twijfel wilde ze dan graag deelnemen als loper in het 3team.nl. En dus 6 uur voor het verstrijken van de deadline hadden we een Tri Together team gevormd voor de enige hele van Nederland.

Gezien de korte voorbereiding moest er in een keer veel gesleuteld worden aan materiaal en lichaam. Ik voelde me vorige week een beetje een prof. Op maandag bij teamgenoot, Guido Vroemen (sportarts.org) opnieuw een drempeltest uitgevoerd. Duidelijk was dat door de trainingsvermoeidheid mijn drempels lager zijn. Dus iets inhouden op de 180K. Op dinsdag kon ik me melden bij Erik van Tellingen, (EPBike), die mijn Cevelo weer helemaal afgesteld en wedstrijdklaar gemaakt heeft. Bij Dennis van VeloFit op vrijdag avond nog een stevige massage gehad om mijn benen 100% wedstrijdfit te maken. En vrijdag bij Jofhra van (Paramedisch centrum) preventief behandeld aan mijn shin splints. Kortom een zeer professioneel begeleidingsteam. En dat heeft echt veel bijgedragen.

Samen met Ron Perdon van onze praktijk voor sportmassage VeloFit.nl, reden we zaterdagmorgen vroeg richting Almere. Exact een jaar geleden reden we eveneens richting Almere voor onze eerste hele. Toen waren de zenuwen en spanning niet te snijden. Nu kwam de spanning eigenlijk bij het zien van het Gooimeer vanaf de snelweg. Een gezonde wedstrijdspanning, die goed is om je scherp te houden. Direct naar de start van de 300 individuele deelnemers gegaan om naar de gespannen koppen te kijken. Erg leuk om het eens van de andere kant te bekijken.

Om 08:30 vertrok Harry met 17 andere zwemmers voor hun 3,8K in het Gooimeer. Harry zwom direct met 2 andere zwemmers op kop. In een behoorlijk golvend water was het een kwestie van het juiste tempo vinden. 1 zwemmer ging het tempo opvoeren, waarna Harry besloot de andere koloper te volgen. Ondertussen stonden Marjolein en ik in het heel erg modderige parc fermee te wachten op Harry. Zoals gepland kwam Harry op het uur als tweede aangestormd. Snel de chip van zijn been afhalen voordat ik een pannenkoek op mijn rug kreeg (Harry had namelijk redelijk wat water binnen gekregen!!). Dit zorgde ervoor dat we minstens 1 minuut op alle andere team wonnen in T1.

Het fietsonderdeel begon in het parc fermee met een 100 meter lopen in een modderbad. Bij de tijd dat ik bij mijn fiets was, leek het al alsof ik een tocht van 10 uur achter de rug had (tip voor de organisatie: leg een rode loper uit). Tijdens het fietsen had ik zeer wisselende omstandigheden per ronde. Hagel, bliksem, motregen, windkracht 1 t/m 5 uit allerlei hoeken, kortom: strategisch rijden. Het parcours kende ik inmiddels wel uit mijn hoofd en wist dus wel waar ik mijn winst moest halen. Achteraf heb ik heel constant gereden (1:36, 1:37 en 1:37). Op ongeveer 150K kon ik de koppositie overnemen. Dit was achteraf een zeer geslaagde training/test voor Hawaii. Daar waar ik in Veenendaal geen power in de benen had, kon ik nu de frequentie hoog houden. Maar daarvoor mag ik Dennis van VeloFit zeer bedanken. Op vrijdag had hij mijn bovenbenen goed voorbereid en klaargestoomd zodat ze me niet in de steek zouden laten.

Ook hadden we de snelste T2 wisseltijd, Marjolein, lichtelijk zenuwachtig (ze had natuurlijk 6 uur moeten wachten voor zij aan haar onderdeel mocht beginnen) sprintte weg. Van tevoren had ze aangegeven mogelijk 3:30 te willen lopen. Maar ja op een eerste hele marathon kan van alles gebeuren. En zeker als je slechts 1 week voorbereiding hebt gehad....wat eigenlijk inhoudt, 1 week taperen. Van tevoren had Harry met haar de deal gemaakt, dat als ze binnen de 3:35 zou eindigen, zij zijn opbrengst van Powerbar van die dag zou krijgen. Mooie deal moet Marjolein gedacht hebben want wat volgde was een zeer knappe en constante marathon. Met rondetijden van 1:08, 1:10 en 1:12. Dat is slechts 4 minuten verval op 21,1K. Het bleef wel erg spannend want de achtervolgende ´ervaren´ marathon lopers liepen snel in met rondetijden van 0:56. Toch zagen we veel meer verval in de laatste ronde bij de achtervolgers. Tijdens de race kreeg Marjolein wel wat last van haar shin splints en moest 2 keer even een korte pauze inlossen. Om vervolgens vrolijk door te knallen. Ze heeft iig laten zien over een stalen mentaliteit te beschikken. Uiteindelijk zijn we door nog maar 1 team ingehaald.