|
Geschreven door Bart in't Velt
|
|
zondag, 10 oktober 2010 20:28 |
|
Een DNF achter mijn naam, niet helemaal het scenario wat ik in gedachte had. Gek genoeg zat het er gewoon niet in vandaag en kan ik opzich wel leven met deze uitslag. Alles in deze race ging net niet top! Mogelijk had ik wel de finish kunnen halen, maar dan in het donker, volledig uitgedroogd en een overnachting in het ziekenhuis (met wrs 4 weken herstel in NL). Tja…ergens was het me wel waard geweest, finishen in Kona is gewoon een must. Maar gelukkig werd ik vanmorgen gesteund door een Miriam (klimvriendin van mijn zus) met de volgende gedachte: Triathlon's blijven, net zoals bergen, nog wel even bestaan en je weet; hoe ouder hoe beter…Ooit kom ik hier terug om de Ironman story te finishen.
De dag begon lekker relax, op 0415 opgestaan en zeer goed geslapen. (misschien wel te goed) Ik was totaal niet gespannen en had er echt veel zin in. In tegenstelling tot Almere en Frankfurt; daar had ik ’s morgens echt te veel zenuwen. Misschien is dat beter voor de focus. Aan de andere kant scheelt dat een hoop energie. De organisatie is erop gebrand om iedereen te laten finishen, dus ik had echt goed hoop dat ik het wel zou fiksen. Tenslotte was ik niet bang voor de afstand als meer voor de hitte. We stonden zeer op tijd bij de nummer registratie, ging erg soepel en konden onze fietsen prepareren. Tijdens het oppompen van mijn fiets merkte ik dat de achterband na elk kwartier iets leeg liep. Waarschijnlijk stak er een splinter uit een houten rek waar mijn wiel in leunde. Een half uur voor de start snel met een mechanic mijn band verwisselt. Ook nu had ik nog steeds het gevoel dat ik alles onder controle had. Normaal gesproken zou ik helemaal gek worden van de zenuwen, maar misschien maar genieten van dat het zo ook kan.De start met zwemmen ging goed, kwam gezellig Gerrit tegen op de eerste startrij links van het midden. Het zwemmen ging super goed. Dat is echt mijn ding in de zee zwemmen, hakken en knallen tegen de golven in. Heb wel volgens mij redelijk zig-zag gezwommen naar het keerpunt. Lag namelijk rond 1,2 mile alweer rechts van de boeien. In 34” bij het keerpunt en toen hard op techniek terug zwemmen. Wel het eea aan zout water binnen gekregen. Had ik maar wat meer zout binnen gekregen tijdens het einde van het fietsen en lopen.
Na 1:09 kwam ik uit water, dik tevreden aan het fietsen begonnen. Het fietsen begon ook niet helemaal vlekkeloos. Mijn hartslag- en snelheidsmeter sloegen niet aan. Dus na 1 mile ff stoppen om de meters goed te leggen. Toen snel weer door, rondje stad en de snelweg op. Ging allemaal wel goed, maar begon wel warm te worden. Misschien ging ik achteraf te hard in eerste instantie, want het was iets zwaarder dan de bedoeling was. Ik merkte erg dat ik aan het verbranden was. Ondanks goed ingesmeerd en continue koelen werd het steeds onaangenamer. Tot hawi ging het OK en toen keren en 10K lekker met 50 naar beneden racen. Door het geconcentreerde performance drank wat ik aannam ging mijn buik langzaam opspelen. Icm met de hitte begon langzaam de energie uit mijn lijf te vloeien. En toen begon ook het mentale deel op te spelen. Bij ongeveer 140K moest ik alles overgeven en was weer helemaal leeg. Alleen al aan de gedachte van die sportdrank werd ik misselijk. Achteraf verliep de race vanaf dat moment bergafwaarts. Met het fietsen kon ik nog iig nog vooruit komen maar na de T2 tijdens het lopen hield ik het 3 mile vol. Toen opnieuw gooide ik alles er uit en kon ik alleen nog maar lopen. Ik hield niets meer binnen en kon me alleen nog maar koelen met de ijsblokjes. Tja, toen werd het een mentale strijd tegen de rest van de race. Na 19K was het einde verhaal. Het zwaarste deel van het parcours moest nog komen in energy lab. Helaas, een behoorlijke teleurstelling, maar meer zat er gewoon niet in. Unfinished business hier dus. Ooit kom ik wel terug en dan is het enige doel finishen (en iets minder genieten ;).Nu eerst nog een week op Maui ontspannen. En dan begint the road to … opnieuw vanvoren. Iedereen wel erg bedankt voor alle smsjes, email en steun van tevoren maar vooral achteraf. Erg fijn, dat verzacht de pijn van de nederlaag enorm. Maakt wel weer Eager beaver voor de volgende races... |
