Het eerste weekend van het jaar is traditiegetrouw Egmond-weekend voor vele sporters. Voor mij niet alleen een 1e test om eens te zien hoe ik er voor sta aan het begin van seizoen-2011, maar ook fun, gezelligheid en een lekker familieweekend. Leuk ook om weer een veel bekende gezichten te zien. Ook TV de Schieter was weer goed aanwezig! De strandrace begint, ook traditiegetrouw, met het ombouwen van de ATB, naar een strand-racemonster..vaste voorvork erin....speciale strandbanden erop.  Banden die dan vervolgens nog zachter moeten worden opgepomd dan dat je denk dat mogelijk is. Op de gewone weg krijg je de fiets hiermee nauwelijks meer de bocht om met die puddingbanden..maar op het natte zand wordt je een soort Hoovercraft. Iedereen die de les niet heeft begrepen zakt tot z'n oksel in het strandzand en is kansloos voor een redelijke klassering.

Redelijk dicht vooraan in het startvak, was het na de start direct vollebak voorin richting het zand, want als je er daar niet bij zit ben je te laat. Een gaatje van 50 meter krijg je bijna onmogelijk dicht met die harde wind in je gezicht. Dus direct op explosie in de goede groep terecht komen..en waar me dat eerdere keren niet lukte zat ik nu goed. Na een paar kilometer op het strand kwam ik Rahel tegen, die bij de genodigde athleten mocht starten en dus met dr snuffert helemaal op de 1e rij starte....een paar heee-hois-hoegaatie- en het was weer ieder voorzich.   Een groep van een man of 100 bleef over na 10k...hier en daar waait er wat af...en die zijn dan gezien...terug komen is met deze wind geen reeel optie. In de groep was het goed te doen. Omdat ervan echte vluchtpogingen geen sprake was, was het tempo relatief laag en bleven de benen heel. een keer of 3 leek het te breken bij een valpartijtje of als het peloton in 2n ging door de strandomstandigheden. Dan even vollebak, maar steeds weer tijd om te herstellen daarna. Ondetussen genoot ik van de helikopter die boven ons hing en de cameramotoren. Heerlijk om helemaal voorin mee te draaien en niemand in de verte voor je te zien fietsen!

De strandopgangen en afgangen zijn altijd de strategissche punten..de echte specialisten  knallen direct door het mulle zand de duinen op zonder af te stappen..velen moeten afstappen en verliezen tijd met het sjokken door het zand. Maar ook ik kwam zomaar omhoog en bleef netjes zitten. Op het keerpunt bij de pier zat ik 24 seconden van de leiding. Nu nog 18k tiidrijden met de wint in de rug...dit gaat goed komen vandaag!

Helaas werd ik door de realiteit ingehaald..tijdens het terugschakelen, om weer door het mulle zand het strand op te komen lag mijn ketting er aan de binnekant af..en zat muurvast tussen mijn spaken en de casette. na een hoop zinloos gekloot werd ik daar een organisateilid geholpen en pelden we met z'n tween, beetje voor beetje, weer de ketting los....heeeel in de verte zag ik nog 1 renner op het strand richting egmond  (en ook heeeel veel renners nog op de heenweg). Het peloton was een minuut of 4 van me los. De terugweg was dus een echte triathlonrace...geen gestayer, bij gebrek aan mede-racers. De schade heb ik verder aardig beperkt kunnen houden maar kwam toch ziek over de finish..een goede race gereden en toch noodeloos 4 minuten verklooid en naar ik veronderstelde ook mijn kansen op een goed combiklassement. Volgend jaar een goede nieuwe fiets!

Met mijn P14 in het combiklassement was ik nog niet eens ontevreden, alhoewel ik mijn kansen tijdens de-halve op zondag lager inschatte.

Zondag: Bij het inlopen zondag gingen de benen goed. Zoals altijd de afgelopen jaren heeft Harry Beurskens weer vakwerk vericht op de massage tafel direct na de race op zaterdag ..dat scheelt een jas de volgende dag! Niet alleen ik , maar ook Irene en Rahel werden weer in model gekneed door hem. Onze dank is groot  Harry! De wind kwam ,iets minder heftig, wat meer uit zee en dus zag je overal de mooie waaiertjes van lopers ontstaan. Ik heb in de les waarin werd besproken dat je eerst het bordje van een ander leeg moet eten goed opgelet. Ik liep een kilometer of 6 schuin achter een vrouw uit de wind...enof ik geemancipeerd ben! De eerlijkheid gebied te zeggen dat zij ook weer schuil ging achter een hele rij mannen...

Eigelijk heb ik de hele wedstrijd behoorlijk vlak kunnen lopen. Ik had van mijn trainer, Frank Heldoorn, ook nog wat sub-opdrachtjes mee vwb de hartslagzones en het naar binnenslurpen van de gels, en ook dat ging goed.  In de laatse 5k kwam wel de vermoeidheid van de strandrace naar boven, maar alles bleef heel en de kilometertijden bleven bijna constant...de kilometers werden alleen oncomfortabeler. In 1h26;46 werd ik 40e H40,  en aangenaam verast door toch nog een 9e plaats in het overall combiklassement.

Los van de resultaten, blijft een weekendje knallen in Egmond uniek in zijn soort...heerlijk voor man en paard!