Afgelopen zondag kon er weer eens lekker gebikkeld worden op de fiets. Niet gehinderd door parcfermee's, hardloopschoenen of wetsuits. Alleen maar fietsen..ingebakken in het genenpakket van ieder Nederlander, dus leuk!  Almere was "'the place to be''

Vandaag was het, op de fiets, uit en thuis.  Hierdoor kond ik er, naast de tijdritwedstrijd over 42 kilometer, ook nog een behoorlijke duurtraining van maken. Onderweg naar Almere, bij de brug bij Huizen, begon me het enge gevoel al te bekruipen dat het wel erg hard waaide! Stilletjes maakte ik me een beetje zorgen over de disk die ik als achterwiel had gestoken. Eenmaal aangekomen ik was in iedergeval niet alleen, er stonden een paar honderd athleten aan de start in de open vlakte van de Almerense polders. Vele hadden, net als ik, hun mooist-gepoetste carbon disk's gestoken. Dus als ik in de sloot zou eindigen, zou ik er vast niet alleen liggen, een bemoedigende gedachte! 

De omstandigheden waren in iedergeva lwel zodanig dat de echte lichte athleten het zwaar kregen. Bij dat gekleun in de wind helpen een paar volumieuze dijen. Dat bleek later ook wel in de uitslagen, de meeste jonkies werden er afgereden door de oudere garde..taaier en zwaarder als ze zijn ongetwijfeld. Een prima en strake organisatie zorgde ervoor dat zonder een minuut vertraging de ene na de andere startgroep uit het zicht verdween. Bij de start wordt ,net als bij de tijdritten in de grote rondes om de 20 sec. gestart...zelfs de piepjes waren er: piep...,piep...,piep...,piep...piiiiiiiiieeeeeeeeep. 

De ''ronde'' is in Almere een vierkant.  Normaal een erg snel parcours, maar vandaag was het parcours noodgedwongen een beetje aangepast door een stuk slechtwegdek. Hierdoor een paar extra haakse bochten en een raar houten bruggetje als snelheidsvertragers. Afijn de hindernis hiervan viel in het niet bij de zijwind op het eerste rechte stuk...als zeilers  in hun trapeze hingen de athleten schuin naast/op hun fiets. Het vergde wat lef om toch gewoon in je ligstuur ''plaats te nemen", en ik heb me die eerte paar kilometer ook echt afgevraagd of ik op de been zou blijven. Ik hou jullie niet in spanning; dat is gelukt!

3 vlakke rondes verder kijk ik terug op een prima test...met een 6e plaats bij de masters kan ik echt leven. Alleen de allersnelsten haalde vandaag de 40 gemiddeld. Dit zijn wedstrijden waar de echte specialisten op af komen, en die kon ik behoorlijk in het vizier houden. Na de matige halve marathon in Utrecht een week hiervoor , waarbij de trainingsvermoeidhied gewoon nog te groot bleek, bleek nu het herstel weer oke te zijn. Fijn om te constateren en een geruststelling die ik ook even nodig had. Terwijl ik  mij Powerbar Recoverydrank naar binnen aan het kloeken was hoorde ik de speaker, Schieterlid, Huub Stammes omroepen (hij deed de midden afstand van 28k) en even later kwam ik Ruud van de Broek tegen.  Ook hij was dik tevreden met zijn tijdrit over de 42k.

IM Frankfurt is weer een stapje dichterbij. We liggen op schema!