Op vrijdag was het dan weer zover. De sportverkiezingen van Soest 2010 stonden voor de deur. Hoewel Gerrit en ik samen de uitverkorenen waren gingen we zonder verwachtingen maar wel hoopvol naar het Soester Gala. Vorig jaar dacht ik echt de sportvrouw van het jaar te worden. Ik was toen ook best wel teleurgesteld toen de realiteit opeens anders bleek te zijn. Dit jaar had ik mijn familie maar thuis gelaten. Zelfs Willem was nog op wintersport. Annemarie beet wel haar nagels er af, want voor Gerrit was het de eerste maal dat hij genomineerd was. 

We werden op de tribune van de Sporthal de Spleasure door een klein groepje trouwe supporters vergezeld. De vrijwilliger en het talent van het jaar 2010 kwamen voor de pauze aan de beurt. Tussendoor toonden de plaatselijke dansscholen hun kunsten. Na de pauze werden Simone de Leeuw, die verschillende medailles had behaald op de Europese Transplantgames behaald, Jolen Hakker, para- atlete wie oa de WK titel tijdrijden in de wacht had gesleept,en last but not least Rahel zelf met verschillende NK titels. Op het moment dat ik in de spotlights op een kruk moest zitten werd ik volledig verblind door de lampen. Ik keek in een soort van zwart gat. Van zenuwen was nog geen sprake totdat de envelop werd geopend. Toen voelde ik toch wel een scheut adrenaline door mijn buik heen gaan. Toen een afgevaardigde van de Soester Zakenkring de tekst voorlas, vroeg ik me in een flits af of ik mezelf hierin herkende. Het verlossende antwoord volgde al snel. YES, eindelijk de titel van de Sportvrouw Soest 2010! Onverwachts toch de titel. Hoewel ik ook wel vond dat ik deze verdiend had. Maar ja, de andere sporters trainen ook veel en hard. En de jury staat uiteindelijk voor de zware opgave om een keuze te maken.

Daarna was het de beurt aan Gerrit.Gerrit oogde koel. Maar of hij op het moment op de kruk in de spotlights ook even een zenuw door zijn buik voelde sidderen? Uiteindelijk ging eer naar de wakeboarder Michael Nieuwerf. Twee triatleten voor de eretitel was misschien wel weer teveel van het goede voor de jury. Wie zal het zeggen. 

Na afloop konden we de grote taart met de foto van het NK cross Etten-Leur in 2010 in stukken hakken en opeten.