Het heeft even geduurd. September 2010 lijkt ver weg, maar ook dichtbij. Sinds mijn bronchitis in september heb ik  geen wedstrijd meer kunnen doen omdat mijn longen ontstoken bleven en mijn hele lijf het niet meer deed. Maar alles leek te wennen. In het begin telde ik de dagen af. Toen ik niet herstelde, telde ik de weken af vervolgens in een soort van gelatenheid te belanden van "het zal wel een keer over gaan". Nadat ik de medicijnen kreeg begon ik stiekum weer de weken te tellen dat het beter zou gaan.

De uitdaging zit er steeds weer in om mijzelf weer te herpakken en mijzelf de rust en tijd te gunnen om straks weer eens te kunnen pieken. Dat wordt de lange afstand triathlon Alp d'huez !

Het werd dus de Warnsborncross te Arnhem. Een lekker speels en ongedwongen parcours. Nou ja, ongedwongen? Er ontstond aan de start een flink geschil met de boer en de organisatie. De politie moest er aan te pas komen om de lucht te klaren. 

Ik kon niet zenuwachtig worden van een race met een opdracht. Ik had weer eens opdracht om maximaal zone 3 te lopen. In de afgelopen jaren heb ik gemerkt hoe belangrijk het is om vooral je vaak "in te houden" met B wedstrijdjes en slechts enkele keren per jaar vol gas te gaan. Rina Zijgers en Esther Tanck stonden ook aan de start. Des te meer een reden om extra alert te zijn om bij de les te blijven en mijn doel voor  deze dag niet uit het oog te verliezen. Samen met Martijn, Rina en Willem liepen we op het parcours in. Rina zei dat het geen zwaar parcours was, nadat we slechts 1,5 km van het parcours hadden gezien. Ik ken Warnsborn maar al te goed, en ik wist wel beter. Ik ging rustig van start, volgde mijn gevoel en mijn hartslagmeter en keek goed om heen. Het was toch al weer zo lang geleden dat we hier vandaan vertrokken waren ( verhuisd). Ik genoot van de bossen en de heuvels. De eerste ronde van 5,5 km kwam ik door in 25.44 en keek ik Esther op de hielen. Zij liep echter de 5,5 km en dus 1 ronde. Vlak voor de finish keek Esther nog achterom. Maar van mij had ze niets te vrezen vandaag. Rina was in geen velden wegen meer te bekennen en was goed los. Nog eenmaal ging ik het valse plat omhoog, de heuvel op, de kuil weer en de lange vieze klim weer omhoog voordat de finish in het zicht kwam. Maar een wedstrijd in zone 3 is het niet afzien en zie ik vanalles, kon ik flink glimlachen, en ook nog eens een gesprekje aanknopen met oude bekenden die ik onderweg tegenkwam. Het was als een thuiswedstrijd. Mijn trainingswedstrijd was weer een goede trainingsprikkel geweest en kwam ik als 5e over de finish. Dat moeten we dan helaas maar accepteren. Ik heb in iedergeval genoten van mijn eerste westrjidje na vele maanden en is dit het begin van de weg terug.