Duathlon Hilversum stond dit jaar weer eens op mijn kalender. Dit is altijd een leuke wedstrijd dichtbij huis. Er wordt eerst 5,5 km off road hardgelopen waarbij 4 maal de heuvel bij Ana's Hoeve wordt genomen, om daarna op de racefiets nog een 18 km af te raffelen. En tot slot nog 2 maal de heuvel hardlopend mag worden genomen. Ik had me dit jaar ingeschreven bij de masters, waar ik volgens de burgerlijke stand thuis hoor. Meestal geef ik daar geen gehoor aan, en ontken ik graag mijn leeftijd. Ik doe graag mee voor de overall categorie. Maar vanwege mijn maanden trainingsachterstand heb ik nog een flinke achterstand op loopgebied weg te werken. Mijn doel was wederom mijzelf een efficiënte prikkel toe te dienen. Ik bedacht me dat dit een grotere kans van slagen had in de masterserie.

Met frisse tegenzin schreef ik dus in voor deze serie. Helaas startte de masterserie  om 09.30. Toen ik vanochtend op mijn ross richting Hilversum reed, zag ik het ijs nog op de ramen van de auto's liggen. De zon scheen echter wel. Maar ja, dan komt weer de hamvraag bij zo'n wedstrijd. Wat doen we voor kleding aan vandaag?

Gelukkig kwam Guido met goede raad. Hij was duidelijk in zijn advies. Lange broek, handschoenen, mouwloze windstopper, mouwtjes en een onder t-shirt moesten het vandaag worden. Ik was enerzijds bang dat het te warm zou zijn met lopen, en met fietsen wellicht toch weer te koud. Ik had alleen een dikke winterbroek bij me. Ik zou toch niet zo knalhard gaan rijden, dus dacht ik de winterbroek wel nodig te hebben. Ik moest vooral geen risico nemen met zulke kwetsbare longen. Dus koos ik voor warm. Dit soort dilemma's heb ik nu altijd bij duathlonwedstrijden in het voorjaar.

Na de start zag ik al 2 dames flink er tegenaan gaan. Ik wist niet wie ze waren. Ik had de startlijst bekeken waarop vele namen stonden die mij onbekend voorkwamen. Later bleek dit toch een beetje dom van mij, want de later nummer 2 was recent Nederlands kampioen in de crossduathlon 2011. Ik hield mijn hartslag in de gaten en liet mij niet van de wijs brengen. Even later werd ik weer ingehaald door een dame. Was ik nu zo traag vandaag? Ik ging toch twijfelen. Ik weet dat ik nog niet op mijn niveau zit, maar dit ging me toch wat ver: 3 dames 40 voor mij. Ik wist niet wat me over kwam. Maar goed, ik sprak mezelf toe dat de dames te hard gestart zouden zijn. En mijn tijd met fietsen kwam zo meteen nog. 

Als 4e dame ging de wissel in. Poe hee, dat viel vies vet tegen! Mijn benen voelden goed en kon ik rustig aan het tempo omhoog schroeven. Ik zette geleidelijk aan de grote plaat er op en keek al op de rug van 2 dames. Zonder veel moeite kon ik hier voorbij. Ik keek nog even achterom of ze niet aan mij bleven plakken. De 1e dame Nina Bakker, kreeg ik maar niet te pakken. Ze bleef op constante afstand van mij verwijderd. Kennelijk had zij zichzelf wat opgeblazen. Opeens zat ik bij het keerpunt vlak achter haar. Ik hoorde het hijgen van een stalpaard. Dus ik wist dat ik nu mijn kans moest grijpen. Het racen op mijn ross ging me gemakkelijk af. De kilometerteller was er mee opgehouden en kon ik niet zien hoe hard ik reed. Ik reed lekker, en wilde mijn afstand voldoende vergroten. Maar dit alles moest vanuit de souplesse en ontspanning gebeuren. Dat lukte erg goed vandaag.

De 2 e wissel ging me niet goed af. Ik had een schoenlepel om in mijn schoen te komen. Maar de achterkant van mijn schoen sloeg dubbel en het lukte me niet deze goed te krijgen. De winst die ik had gepakt op de fiets zag  ik als sneeuw voor de zon verdwijnen want Nina kwam parc fermée al binnen. Ik besloot toch maar aan de laatste run te beginnen met een dubbelgevouwen achterkant. Wanneer ik heuvel op liep, gleed mijn schoen bijna uit. Daarentegen wanneer ik heuvel af liep, glipte ik weer deels in mijn schoen. Ik besloot pas te gaan stoppen om mijn schoen goed te doen wanneer het echt niet meer zou gaan, want zoveel tijdswinst had ik nu ook weer niet. Ik zag Nina er aan komen, maar ik wist dat zij mij niet meer kon pakken. Ik hoefde alleen nog steady state ontspannen uit te rollen.

De nummers 2 en 3 kwamen kort achter mij over de finish. Kortom was het nog een spannende race ook! Guido werd 10e bij de heren masters. Hiermee was best tevreden want er stond een sterk veld waaronder Nederlands kampioen Armand van der Smissen.