Dit jaar vond het NK  halve afstand plaats voor de eerste keer in Didam plaats. Samen met Gerrit en Bart stonden we hier aan de start. De omstandigheden leken prima. Er was redelijk wat wind, de buitentemperatuur was niet al te warm, zwemwater 20 graden en dus mocht met er met wetsuit gezwommen worden. En eenmaal op de fiets bleek ik prima fietsbenen te hebben.

De wissel was snel. Daarna sprong ik snel op de fiets, en merkte ik al snel dat ik vandaag mijn fietsbenen bij me had. Ik hoorde dat ik 6 minuten achter Mirjam Weerd lag. Dit is geen ongebruikelijke uitslag. Maar ik moest wel even op ramkoers om de overige dames weer in te halen. De een na de ander haalde ik de in. Ik had een torenhoge hartslag maar het voelde niet zo. Ik had er wel vertrouwen in om op mijn gevoel te rijden want ik was goed uitgerust en sterk. Dus die hartslagmeter liet ik vandaag voor wat het was. Ten opzichte van Mirjam verloor ik steeds een klein beetje en liep de tijd op naar ruim 7 minuten. Maar Maud, en Cora lagen nog op 2e en 3e positie. Ik kwam na 2.08 uur uiteindelijk als 4e van de fiets. Ik was blij deze fietstijd en deze positie. Want van een 16e plek lag ik nu in 4e positie.

Weer had ik een snelle wissel. Ik moest alleen heeeel erg nodig naar het toilet. Ik dacht: Neeee, niet nu. Het lopen was lastig met een volle blaas, maar ik wilde niet gaan plassen. Ik wist dat Carla van Rooijen dicht achter mij moest zitten en ik wilde het gat gaan dichten naar Cora. Een plaspauze kon echt niet! Ik was met mijn hoofd op zoek naar een plasmoment ; in het eerste stuk na de start stonden overal mensen. Ik bleef het plassen uitstellen. Na ongeveer 7 km was de aandrang om te plassen naar de achtergrond verdwenen. Maar inmiddels was Carla van Rooijen mij wel gepasseerd. Dat was balen , want nu werd een overall podiumplek wel heel erg lastig. Ik deed mijn best, ik liep op gevoel, probeerde netjes en ontspannen te blijven lopen. Dit laatst viel niet altijd mee, vooral omdat sommige stukken over een weilland liepen. Dit voelde als een knollenveld aan en dreigde ik soms te struikelen. Het was flink opletten geblazen.

Helaas pindakaas, ik werd 5e overall, maar wel 1e in de V40. Ik was wel tevreden want ik had een goede race gedraaid en dit was wat er voor vandaag in zat. Mirjam Weerd was veruit de beste van Nederland en heeft de titel met vlag en wimpel verdiend. Maud Golsteijn werd knap 2e en Cora werd nipt 3e. Hopelijk lukt het me volgende jaar om wel op het overall podium te komen. We gaan er weer voor trainen.