Afgelopen zaterdag mocht ik voor een korte race mijn K-swiss blades aantrekken voor de 3000 meter op de atletiekbaan van AV Pijnenburg. Het was een prachtige zonnige dag. Tevens een mooie dag om de spieren lekker soepel te houden. Het voelde wel even onwennig aan om op een 3 km te starten. Hoe hard moest ik ookalweer lopen om niet in de zuurbak terecht te komen? Hoe hard moet ik lopen om de race mooi op te bouwen? En hoe sta ik er momenteel eigen voor na zo'n onderbreking van blessures? Dat waren allemaal vragen die zich in mijn hoofd afspeelden.

Paulien Suikerbuijk nam het voortouw na het startschot. Na de eerste 200m zag ik 42 seconde op de klokken staan. Oei, dan loop ik misschien wel te hard van stapel was mijn gedachte. Tegelijk voelde het makkelijk aan. Achteraf bleek dat de organisatie de klok 5 sec te laat hadden aangedaan. Enfin, mijn goede gevoel moest ik blijven volgen en passeerde ik Paulien na de eerste ronde. Wat er achter mij gebeurde kon ik niet zien. Ik had dus geen idee hoe ver Celine achter mij zat. Ik zag talentvolle Emiel Spelt na 2 ronde op zeer grote afstand van de rest van de mannen ( en dus ook mij) lopen. Ik bleef heel constant tempo  lopen en het gevoel bleef goed. In de laatste ronde kon ik nog makkelijk versnellen en pakte ik de eerste plek. Celine en Paulien zaten  10 seconden achter mij en hadden ook een knappe tijd neergezet. Er zat nu nog geen pr in, maar als het lopen zo blijft gaan, komt er vanzelf weer een pr op de 3km. De 11.30 moet in goede tijden makkelijk te pakken zijn. Nu liep ik makkelijk naar de 11.42. Over de wijze waarop mag ik tevreden zijn.