Alp d'Huzes: Diepgaan met diepgang

Een paar maanden geleden kondigde ik hier aan te gaan sporten voor het goede doel; Alp d'Huzes. Afgelopen week was het zover. Naar de Alpen om te sporten met een diepere betekenis.

De weken na de team-week op Mallorca had ik minder kunnen doen als gewild, voornamenlijk door de activiteiten rond giro Soest. Eén voordeel, Alp d'Huzes is geen wedstrijd. Voor je gevoel doe je altijd te weinig, maar in principe moest ik dit kunnen.

In de week vooraf van bandenfabrikant Schwalbe speciaal voor dit evenement een set Durano S banden gekregen. Dat rolt lekker en geeft vertrouwen.
 
Op zondag vertrokken met collega Bart in een bus van werkgever Meander. Die moest uiteraard lekker zichtbaar zijn.
's Nachts vanwege enorm slecht weer in die bus geslapen.
Toen het maandag eindelijk droog was met collega's Gerben en Bart de Croix de Fer (2067m) gereden.

Standaard top-fototje Croix de Fer
Daarna, jawel dames, eindelijk de benen geschoren. Extreem laat dit jaar, maar ik heb aan die eerste keer in het jaar dan ook gruwelijke hekel. Op dinsdag de Sarenne (2008m) gereden. Officieel was de col nog dicht, maar een geiten-boertje verzekerde ons dat het met de fiets kon. Tussen gevallen gesteente manouvrerend werd het een gave tocht. Dat alles om een beetje te wennen aan langdurig klimmen.

Woensdag voorbereidingsdag. Fiets poetsen en alles even goed nalopen. Je rijdt uiteindelijk ook 6x die bult naar beneden. De anderen blijken niet veel evenement-ervaring te hebben en slurpen alle info op. We organiseren een vast punt op de top (de bus) en beneden (tafeltje met ouders). Jim, Engelsman die Annet komt supporteren, zal de nacht op de Alp in de bus slapen om onze spulletjes te bewaken. Topper en gentleman die Jim. wij dalen af, en kruipen onrustig in de tentjes.

Donderdag om 4.00 uur op....Om rond 5.10 te kunnen starten. MEGA druk, dus dat werd 5.30. De sfeer was gemoedelijk, anders dan bij een wedstrijd geen gedrang etc.
De eerste klim was schitterend; bij opkomende zon met duizenden kaarsjes in de bochten. Alle fietsers met lampjes op, vormden een lange sliert als je naar beneden keek. Moest je natuurlijk wel een beetje van voren rijden, maar dat was gelukkig het geval.
Wel veel zig-zaggen tussen alle deelnemers en auto's door. Sparend gereden en boven in 1h07. Even een praatje met Jim die een slechte nacht had boven, dan afdalen in de Haglofs softcell, want boven was het nog rond het vriespunt.

De tweede klim ging super lekker. Benen goed, en halverwege had ik het "hé ben ik hier al" gevoel. Boven in 1h09, toch iets teveel genoten blijkbaar...Afgesproken was na elke klim of afdaling een berichtje te twitteren naar het thuisfront. Weten zij ook een beetje hoe het gaat. Dus bij elke stop snel de telefoon uit de achterzak voor het echte "Jantiene gevoel"

De derde klim werd gekenmerkt door veel verkeer en een volle blaas. Dus maar even gestopt bij een pisbak, en dan moet je wachten tot je aan de beurt bent. Dus boven in 1h17. Na afdalen konden eindelijk de lange broek en overschoenen uit.

Nr 4 ging nog verrassend goed. Het begon warmer te worden. Ik had verwacht het nu moeilijk te krijgen maar het ging nog redelijk.
Boven in 1h14. Tijd voor een soepje (=zout) en een check op de banden en remblokjes. De Durano's doen het uitstekend, de blokjes kunnen nog mee.

Nr 5 was het zwaartepunt van de dag. Hier was meer sprake van het " ben ik hier pas" gevoel. Vooral de onderrug begon te sputteren. Behoorlijk gebroken kwam ik 1h20 boven. In de afdaling enorme last van m'n nek, en er begon zich een blaar te vormen in de linker schoen. Nog nooit vertoond bij fietsen, maar ik zat dan ook al zo'n 8,5 uur op dat ding.

De zesde...tja, dan is het de laatste en lukt het allemaal wel. Veelal op de 39x28 omhoog gepeddeld. Tempo bleef aardig. Nu ging in de laatste bochten de rechter voet zeuren. Slapend gevoel, blijkbaar zat er een zenuw klem ofzo. Veel praten onderweg met mensen die het een stuk moeilijker hebben, en nog een aantal keren omhoog willen.
Eenmaal boven definitief neergestreken bij Jim, onze bus-keeper die voor de inwendige mens zorgde. De laatste was in 1h19.
Uiteindelijk rustig afgezakt naar het dal en toen nog door naar de camping. Na 183km en 6600hM (hoogtemeters) konden we toch nog van een p.r.-tje spreken, want zoveel hoogtemeters op één dag had ik nog nooit gereden.
Met het Meander team zijn we 23x omhoog gereden en hebben we ruim € 20.000,- ingezameld voor KWF. En da's waar het uiteindelijk allemaal om draaide.

-foto's volgen later-