Al jaren stond deze race op m'n "must do" lijstje. Aangewakkerd door de heroïsche verhalen van Harry, Rahel, Machiel Ittmann en vele anderen kwam de Triambla, want daar hebben we het over, ook steeds hoger op dat lijstje.

Zaterdag 17 september was het dan zover. 1,5 km zwemmen in zee, 35 km ATB en 12 km lopen. 

De weersvoorspellingen zijn in Nederland het favoriete tijdverdrijf, en voor zo'n wedstrijd is dat dan ook waar iedereen zich het meest druk om maakt. Ik had vooraf wat info ingewonnen bij Machiel, en verder hoopte ik alleen dat het tot de start droog zou blijven. Daarna? Hoe slechter hoe beter!

Omdat de wedstrijd rond de drie uur zou gaan kosten en ik maar één bidon op de ATB kon zetten was het zaak goed voor te drinken. Aangekomen bij de start bleek 14 graden water toch echt heel koud, ik besloot m'n hoofd droog te houden tot de start, maar door de kou aan m'n voeten moest ik plots al het voordrink vocht enorm nodig weer lozen. Zodoende bleven mijn benen het hele zwemonderdeel lekker warm (details zelf bedenken). Door een tweede badmuts onder het dunne flutje van de organisatie te doen bleef ook m'n hoofd goed warm. En zo werden de eerste slagen al voor de start gewonnen.

Het zwemmen zelf was lastig. De latere winnaar, en Hawaii kanshebber,  Georg Potrebisch deed er ruim 23 minuten over, een tijd die ik voor mezelf in gedachten had.  Voor mij werden het 28 minuten, net voor Riika Kelja, een tegenvaller.

Snel op de fiets naar het dorp waar familie en Schieters wachten en dan door naar de vuurtoren. Het stuk richting de vuurtoren staat de wind tegen. Al snel haal ik een paar atleten in, in de verte rijd een groep met o.a. Manfred Boogaard. In het groepje hebben de meeste smallere banden met meer druk erin, op advies van Machiel rijd ik op Super Moto's met 1,2 bar. Ik weet dat als ik bij deze groep kan blijven ze mij op het strand niet bij kunnen houden. Volle bak dus, en ik zie hartslagen op de meter die ik eigenlijk niet zou moeten doen..
Vlak voor de vuurtoren lossen er een paar uit de groep en samen met Manfred draai ik het strand op. Manfred wil samenwerken, daarvoor moet ik toch weer diep gaan, maar uiteindelijk moet hij lossen. Langs het strand ligt het tempo hoog.

Het laatste stuk is weer technisch. Met 1h30.26 (inclusief wissel) blijk ik een prima 12e fietstijd neer te zetten en dan kan het lopen beginnen.

Dat lopen is zwaar. Tijdens het fietsen was er amper tijd om te eten, dus rap werk ik een gel naar binnen. Het enorme duin op weg naar het strand slaat me in de benen en al snel komt Manfred weer langs. Nu definitief, hij loopt heel sterk. Familie op het strand helpt enorm, maar een lachje kan er even niet af; sorry meiden! De tweede ronde gaat het iets beter, ook al omdat ik achterblijvers in kan halen.
Vlak voor de finish nadert Riika Kelja voor de zoveelste keer deze dag, en daar maak ik dan toch nog een erezaak van. Maar overall is het lopen niet goed  genoeg meer.

De finish is er na 2h53.20, een 17e positie overall. Ruim 18 minuten achter Potrebitsch.

Een mooie afsluiter van het triathlonseizoen 2011.  Meer foto's: Hier

Tot slot: Voor wie nieuwsgierig is naar de open items op m'n "must do" lijstje: Voor de top van die lijst moet het deze winter maar eens heel hard gaan vriezen in Friesland!