| Ironman Frankfurt: “sky is the limit” »» Hawaii, Kona 2010 |
| Geschreven door Bart in't Velt |
| donderdag, 08 juli 2010 21:31 |
|
Ik hoopte 09:20, ik geloofde 09:30 en ik dacht 9:40, het werd 09:34 en een slot naar het WK Ironman Kona Hawaii. Ongelofelijk, ´the sky is the limit!´, ik heb nog steeds het idee dat ik droom. Amper 2 ½ jaar na mijn eerste triathlon wedstrijd in Veenendaal, nu al ´the road to Hawaii´ ingeslagen.
Gerrit gefinished in 09:33 en 8ste in agegroup M40 heeft dat slot ook te pakken. Dat het niet vanzelf gaat, bleek maar uit de race van Harry. Uberfit, goed voorbereid en gefocused stond hij aan start. Hij heeft tot 30K tijdens looponderdeel op koers voor een slot gelopen en toen sloeg het noodlot toe. Door ontzettende pech bleek dat waarschijnlijk een kleine interne ontsteking zorgde voor een tekort aan zuurstof in zijn bloed waardoor hij snelheid verloor en de intensiteit veel zwaarder werd. Op karakter is hij wel een Ironman geworden, maar kwam helaas net tekort voor een slot. Dit hadden we allemaal niet verwacht! Echt balen, want het Hawaii feestje was dan pas echt geslaagd.
´Think Kona´ Precies een jaar geleden hadden Harry, Gerrit en ik ons ingeschreven, binnen 3 uur waren alle 2300 startbewijzen vergeven. Bijna een jaar lang was de gehele training afgestemd op deze race. Tijdens de trainingen riepen we al als het zwaar werd, ´think Kona´! Het doel was dus wel duidelijk en haalbaar gezien onze resultaten in Almere 2009. Naarmate 4 juli naderde, veranderde het optimisme in realisme. Het zou een hele zware race gaan worden. De weersvoorspellingen een week van te voren waren allerminst gunstig voor mij. Doe mij maar een graad of 14 a 16 en dus geen 34 graden!! Dat zou betekenen dat een wetsuit waarschijnlijk verboden zou worden omdat het water in de Langerwald See, een klein meer (oude zandafgraving) al snel boven de 24 graden komt. En helaas werd die werkelijkheid waar. Te warm dus geen wetsuit.´Race day´ Om 04:15 na een onrustige avond (Duitsland had de avond daarvoor Argentinië verslagen met 4-0), ging de wekker. Alles was tot in de puntjes voorbereid en we werden door Jan naar de bussen gebracht die ons naar T1/ zwemstart gebracht. Gelukkig was het nog zo vroeg dat ik die ongemakkelijke wedstrijd spanning nog niet erg voelde. Dat kost altijd behoorlijk wat energie. De dag van tevoren hadden we al onze fiets en loopmateriaal ingeleverd. Ik had de allerbeste plek in het parc fermee. Bij de exit van het parc fermee naar de start van het fietsen. Echt super! Echter de dag van tevoren had ik een klapband gehad. Mijn latex binnenband zat niet goed, nu had ik nog 1 latex binnenband erin zitten, ik was dus nogal zenuwachtig dat deze ook zou klappen tijdens de wedstrijd. Zwemmen Eindelijk was het dan bijna 07:00, ready to go! In mijn wedstrijdplan had ik toch maar besloten dat ik bij Harry en Gerrit vooraan in het midden zou starten. Het startschot ging en de volgende 10 minuten wist ik niet wat me overkwam. Ik was natuurlijk meteen Gerrit en Harry kwijt. Ik werd letterlijk en figuurlijk overzwommen en kreeg flinke klappen. Niet normaal, dit kun je niet nabootsen in een Nederlandse triathlon! Na 6 minuten dacht ik weer vrij te zijn, maar toen kwam de groep van rechts over me heen! Daarna ben ik op de lijn tussen de boeien gaan zwemmen, de kortste en veel rustiger. Tactisch is het beter om in het midden te zwemmen om je mee te laten stromen in de vaart van je voorliggers, maar dit voelde beter. De 1ste ronde was ongeveer 2,1K welke ik in ongeveer 37” doorkwam. Via een landlap naar de 2de ronde van 1,7K. Deze ronde kon ik rustig doorzwemmen. Ik kon ontspannen en meer op mijn techniek letten. Aan het einde van het zwemmen, merkte ik dat ik weinig kracht verspild had. Het zwemmen had ik weliswaar in 1”06 afgedaan, maar ik voelde me sterker worden. Deze tijd had ik vorig jaan in Almere en toen met wetsuit... Fietsen Het fietsen ging zo lekker. Ik twijfelde de dagen ervoor nogal over mijn benen. Had ik wel genoeg lange tochten gemaakt en hoe hard kon ik eigenlijk wel rijden om daarna de marathon nog fatsoenlijk uit te lopen? Ik kon heel HARD. Het parcours was nota bene 5K langer, dus185K. En dit heb ik in 4”59 gered. Binnen de 5 uur grens. Het doel was om hard te starten en daarna behouden te rijden en bij de klimmetjes licht aan te vallen. Ik kon de eerste 100K gemiddeld 37,1km-u rijden. Het ging gewoon heel makkelijk. Misschien wel te makkelijk, want bij het ingaan van de 2de ronde (op 100K) kwam ik Harry tegen, heel vreemd! Ik dacht OF er is iets mis met hem OF ik ben veel te hard van start gegaan. Harry bleek een zwarte kaart te hebben gehad en 6 minuten stil hebben moeten staan als penalty. En Harry adviseerde nog wel op te passen niet kapot te rijden...verstandig idd. Hij zette me weer met beide benen op de grond! T/m 150K achter Harry aan gereden en toen helaas bij een klim uit het oog verloren. Ik vond het wel echt mooi om samen met een teamgenoot een stuk te mogen rijden, komt niet vaak voor.Lopen En toen het laatste onderdeel. Ik had er echt veel zin in, ook al keek ik wel enigzins op tegen de 4 rondes! Veel mensen, de warmte en hoe zou het met mijn benen gaan? De eerste 2 rondes vlogen voorbij in 45” resp. 49”. Die 3de ronde was echter killing. Ik had door het vele sponsen veel water in mijn schoenen gekregen en had een mega blaar op mijn hiel. De bovenbeenspieren en kuiten begon ik te voelen en de warmte zorgde dat ik echt een tempo lager moest gaan lopen. Bovendien begon nu ook mijn lichaam minder energie op te nemen. Ik kreeg een ontzettende dorst die niet met water was weg te drinken. Ik liep nu echt het parcours af van punt naar punt. De focus was nog altijd zeer goed. Bij het ingaan van de laatste ronde kreeg ik zomaar weer vleugels. De gels en isotone sportdrank liet ik nu links liggen en ging over op cola en water. Daar had ik me echt op verheugd gek genoeg.Awards En toen kwam het grote moment, de awards. Een overdreven langdurige ceremonie waarbij pas na 3 ½uur onze categoriën aanbod kwamen. Gerrit was rechtstreeks geplaatst. Ik was 19de geworden in de agegroup M30. Er waren 14 slots te verdelen. Tussen mij en de nummer 14 waren slechts 3”. Had ik maar een wetsuit mogen hebben, dan was het verschil veel kleiner geweest. Echter had ik geen rekening gehouden met het feit dat ik me evt. zou kunnen kwalificeren. Bovendien twijfelde ik echt of dit wel de moeite waard was, het is tenslotte niet 1 van de goedkoopste tripjes. In Lanzerote kun je onder dezelfde omstandigheden een race afwerken. Toch is Hawaii natuurlijk wel the BIG ONE. Zoals Gerrit zei: het is een once-in-your-life-time-chance en je gaat anders spijt krijgen. Dus toen mijn naam geroepen werd dacht ik maar aan 1 ding: “Kona”! |
