Flexibel blijven en een goed aanpassingsvermogen onderscheid de goede van de slechte triathleet. En vanmiddag was zo'n moment. Gerrit had mij meegenomen naar een van de zwaardere stukken van het fietsparcours. Vanaf mile 60 naar mile 90. Eigenlijk vanaf de splitsing van de snelwegen naar het keerpunt in Hawi en terug. Een lange klim met de fameuze zijwinden. Echt goed om dit mee te maken. Vanaf het pdf plattegrondje lijkt het eenvoudig, maar de realiteit is echt wezenlijk anders. Van verhalen hoorden we al dat je echt letterlijk en figuurlijk van je fiets afgeblazen kan worden door rukwinden.

 Ik moet bekennen; het viel me nog mee, maar we gingen dan ook nog niet met 60km/u van de berg af. Dan maar iets inhouden tijdens de wedstrijd en heel blijven dan onnodig risico nemen. Toch wel jammer, want na een lange klim van ongeveer 3 mile naar Hawi, wil je eigenlijk niets anders dan keihard knallen naar beneden. Herstellen en ontspannen fietsen, maar wel zo hard mogelijk als het kan. Goed opletten is dus het advies.

Naderhand was het plan om nog wat te lopen in energy lab, maar onze auto begaf het. (had ik maar mijn broers advies opgevolgd om geen amerikaan te nemen...) na 3 uur stond gelukkig wel weer een nieuwe auto voor onze onverwachte 'rustplek' ergens tussen hawi en kona kailua. Intussen wel weer een local, genaamd Jeff ontmoet die ons voor volgend jaar uitnodigde bij hem thuis te verblijven.  Dus Harry en Bert, is geregeld, nu alleen nog kwalificeren. (en oja, zijn vrouw werkt bij FedEx, dus die fiets is ook al geregeld!)

Morgen gaan we weer zwemmen en een stukje lopen (misschien wel bij energy lab). En aan het eind van de dag zijn we ergens bij een local Tom in de bergen uitgenodigd om een hapje te komen eten.