Registration complete! No way back, het was wel weer een typische "Cover your ass registration". Tot aan mijn polsbandje: ik moet zelfs het polsbandje dichtdrukken omdat anders ik achteraf zou kunnen klagen dat deze te straks zat. OK, so far voor de Ironman organisation....

De weersomstandigeheden zijn wisselend. De ene dag regent het en is het bewolkt terwijl gisteren (05 OKT) de zon volop scheen en tijdens de hardlooptraining ik echt mijn tijdsdoelen heb laten varen. Beter om hier maar te genieten en ontspannen te racen dan uitgedroogd met een mislukte crawl de finish te bereiken. Na het lopen is het duidelijk geworden om een aantal regels na te streven. 1. niet op tijd te racen; 2. continue jezelf verzorgen/afkoelen (evt op Alii Drive een douche of zwembad in te duiken als het maar even te warm wordt); 3. voeding en hydratie op peil houden. Eigenlijk gewoon een standaard race, alleen deze wil iedereen kosten wat kost finishen.

Na vanmorgen door Anja op het 40 mile punt gedropt te zijn, een perfecte fietstraining afgewerkt voor de laatste 50K van het parcours, Niet de moeilijkste kilometers van het fietsen, maar wel fijn om de laatste hobbels en herkenningspunten op te kunnen slaan. Het fietsparcours ligt mij wel. Het rolt niet zoals in Frankfurt maar is absoluut niet plat. Er zit continue een stijging/daling in, met een nare lange klim van 3 a 4 mile naar het keerpunt in Hawi. Daarnaast hebben Gerrit en ik die rukwinden ook lichtelijk ervaren. Daar ben ik nog wel behouden in om hard te knallen bergafwaarts. Daar waar 3 dikke duitsers rond de 60 a 70 aan het afdalen waren, vind ik 50 km/u al meer dan zat.We zullen zien, tenslotte zeggen ze allemaal dat het in energy lab uiteindelijk beslist wordt tijdens het lopen. Dan maar een minuut minder...

De landenparade gisterenavond leek net op de parade van de olympische spelen. Wel leuk om alle landen zo vertegenwoordigd te zien worden. Oranje kleurde dit jaar als nooit tevoren. Volgens mij hebben er nog nooit zoveel Nederlandse triatleten aan mee gedaan. De Duitsers waren wel erg fanatiek en zelfs Anja en Josephine werden er bang van. Zo gegroepeerd en zoveel, wel bijna 300. Hadden we in Nederland maar ook een Ironman race, dan waren we met nog meer geweest. Vanavond is er een dutch diner in Bongo's Ben.

Mijn jetlag is nog niet helemaal weg, maar ben al wel iets gebakken op advies van Gerrit. Anders brand je weg op raceday. Als de zon hier schijnt, lijkt het i.d.d. wel alsof er 2 zijn. Begin me i.i.g. steeds meer te realiseren dat we in Hawaii zijn en een mooie race tegemoet gaan. Het is wel gek om op zo'n eiland te zijn en nog niet echt vakantiegevoel te hebben. Dat komt erna vast wel.

Met Anja heb ik ook afgesproken dat deze week Bart week is en volgende week in Maui Anja week wordt. Dat is wel zo eerlijk, ook Anja moet namelijk wel hard werken voor deze race. Krijg je toch weer beetje teamgevoel bij deze redelijk individuele sport.