| Ironman Regensburg: net niet = helemaal niets |
| Geschreven door Bart in't Velt |
| vrijdag, 19 augustus 2011 09:16 |
|
Ironman Regensburg: net niet = helemaal niets
Erg #$%^8, hoe nu verder, na nog een 10K opnieuw helemaal leeg gegaan. Toen besloten mijn raceplan aan te passen en tijd helemaal los te laten. De 09:15 die toen nog makkelijk binnen handbereik was, werd minder belangrijk. Het was nu maar zo gezond mogelijk dmv de shuffle (combinatie van rennen en herstellen) de finish halen waarbij tijd niet belangrijk was. Wat ik wel ontdekte was dat ik het mentaal heel goed kon plaatsen, geen negatieve gedachtes ondervonden of de wil gehad uit te stappen. Fijn om te weten dat ik snel kan schakelen en flexibel kan zijn, alleen balen dat ik dit ontdekte uitgerekend in deze race!! Zoals gezegd, de voorbereiding was perfect! Guido’s trainingsschema’s en ons race plan waren echt de basis voor een gegarandeerd succes. Ik had nog enige twijfels over mijn vermoeidheid, maar op racedag was ik 110% fit. Het parcours en de omgeving kende ik op mijn duimpje (na een eerder trainingsweekend met Michel Besseling). Eppie had mijn P2 volledig nagelopen en deze reed ook de 7de als nieuw. Het weer was niet super (erg nat, veel regen en wind maar niet al te koud), maar altijd nog beter dan 30 graden celcius. En daarnaast had Dennis, Kai en Ron mij lichamelijk helemaal klaargestoomd. Kortom: een perfecte voorbereiding. Nu alleen nog de race.... Samen met andere clubgenoten van Hellas richting Regensburg afgereisd. Dat was ook een van de redenen om deel te nemen aan een Ironman in het buitenland. Een IM racen is leuk, maar als je het met niemand kan delen dat is de lol een stuk minder. Zeker als je maar 1 grote race per jaar onderneemt. Over de race kan ik kan ik kort zijn. Gek genoeg kijk ik heel anders tegen de afstand aan tegenwoordig. Ik zie een Ironman afstand niet meer als heel ver en lang, maar gewoon als een race die een dag duurt. Overigens heb ik nog wel Respect voor de afstand. Ik was nog wel heel even de dag van tevoren heel zenuwachtig, maar dat kon ik snel omzetten in een sterke focus en zin.Na een snelle wissel het loopparcours op. Ik voelde me toen nog erg sterk en moest echt inhouden met lopen om niet te snel te gaan. Toen dus na 10K het begin van het einde. Weer iets mis met mijn maag. Dus omschakelen en nieuwe doelen stellen. Tja wel zeer teverden en beetje balen tegelijkertijd maar wel de finish gehaald. Klinkt misschien een beetje verwaand, maar lichamelijk was het geen probleem om nog 20K te lopen (power voldoende, alleen ontbrak het aan voldoende energie om de snelheid hoog te houden). Iedereen kan 20K lopen als je getraind bent voor deze afstand. Drinken ging dus niet meer, maar appels en bananen gaven voldoende energie om me te herpakken met de shuffle. Wel leuk was dat ik heel bewust en lang heb kunnen genieten op het parcours van alle toeschouwers en heel de finish. Ben na de finish wel weer aan het infuus gegaan, puur om maar snel te herstellen. Want ondanks een finish wil ik eigenlijk wel nog een keer op korte termijn proberen alles eruit te halen wat ik erin gestopt hebt. Het eindresultaat matcht niet met mijn input. Ik heb totaal niet het gevoel dat ik een Ironman hebt ondergaan. Je moet dan namelijk eigenlijk kapot over de finish komen!! Ik weet wel dat je altijd een beetje geluk moet hebben zodat alles perfect gaat, maar geef mij dan maar 1 lekke band van 6 minuten ipv een looponderdeel waarvan de 50%-50% goed versus slecht gaat. Nergens in de race ben ik echt diep gegaan, behalve mijn maag dan. |
