Achteraf een zeer geslaagde dag. Ik kwam eigenlijk voor een snelle tijd (het werd een half uur langzamer dan ik wilde) omdat mijn maag weer continue onrustig was. Vanaf 60K op de fiets al begon het gevoel zich op te bouwen. En eigenlijk kon ik daardoor steeds minder voeding en vloeistof tot me nemen om voldoende energie in te nemen. Het voedingsplan had ik wel aangepast, maar niet te rigoureus (daarvoor was het natuurlijk veel te kort dag om te experimenteren). Helaas heb ik dus de race echt op minimale energie inname moeten uitracen wat dus ten koste ging van een goede looptijd. Het lichaam en de geest wilde wel, maar mij maag was wederom een dikke vette rem. Het was ook een gok of het nu met lager geconcentreerde waardes en minder repen, meer gel etc wel goed zou vallen. Niet dus.

Desalniettemin wel enorm genoten!!!

Almere blijft een hele fijne race. Het parcours is wellicht een beetje saai, maar dan kun je weer goed focussen op andere zaken. Meer Hollandser kun je het niet krijgen: plat, dijken, wind, windmolen, regen, polders! Het is er allemaal. Daarnaast is toch zo fijn om lekker in je eigen bed te kunnen slapen, 60 minuten voor de start te arriveren, de auto te kunnen parkeren vlak voor de ingang van het parc fermee en alleen maar bekende mede-triathleten & supporters om je heen te hebben. Dat geeft de race wel iets extra. Het is fijn om een ervaring als dit te kunnen delen…

Ondanks dat ik op korte termijn samen met Guido had besloten om deel te nemen, kon ik mijzelf optimaal voorbereiden. Ik ben nog wel iets ziek geweest in de week ervoor, maar zoals ik al eerder aangaf: mentaal en lichamelijk 110%. Vwb het visualiseerproces: in 2009 onderging ik zelf mijn vuurdoop op dit parcours, dus alle kiezels en bochten kende ik op mijn duimpje. Wel nog 1x samen met Dirk de hele rit in het wiel van Harry gereden op het parcours (die moest toen 3 uur lang 240 Watt gemiddeld rijden). Heerlijk parcours verkend en uit de wind gehouden!! Harry zal straks in Hawaii het ook alleen moeten doen met de rukwinden maar is in grootse vorm kan ik zeggen, haha!

Wat maakte deze race speciaal, dat waren met name degene die mij allemaal geholpen hebben voor en tijdens deze dag. In aanloop van de race mijn voedingsplan uitvoerig geevalueerd met Yneke en Jacomina. Daarnaast samen met Guido opnieuw bekeken wel raceplan het best zou aansluiten bij deze omstandigheden. Alle interval tempo fietstrainingen met Harry en Rutger stonden aan de basis voor de goede fietstijd. En daarnaast had ik het geluk achter Dirk aan te kunnen zwemmen om ook hierin eens tempohardheid te creeren. En natuurlijk niet te vergeten het zondaagse top-koffiekuurtje van de voorzitter.  Al met al, allemaal succesfactoren.

Om 05:00 ging de wekker en rond 05:45 zette Iron Mike mij af voor de ingang van het parc fermee, wat een luxe! Super ontspannen verkende ik het wisselveld en zette mijn fiets/materialen klaar. Alles had ik al 3x in mijn hoofd  afgespeeld, dus er was nog tijd om een praartje te maken met de vele bekenden die daar rondliepen. Erg gezellig iig, daarna rustig naar het strand gelopen waar mijn begeleidingscrew al klaar stond: de mannen Harry en Gerrit zouden mij naar grote hoogte moeten brengen. 2 ervaren almere kenners, een beter team kun je niet wensen. Dat geeft al zo´n vertrouwen en het voelde al direct alsof ik het niet alleen hoefde te doen.

De race zal ik heel kort beschrijven, want die ging echt in een zoef weer voorbij. Met de start stond ik vlak achter Dirk, plan was zoveel mogelijk rechts rustig te zwemmen en op het laatst naar de boei te draaien. Plan uitgevoerd en na de eerste landlap zag ik dat ik een prima uitgangspositie had, nog steeds valk achter Dirk in de 2de groep. Daarna was het weer zoeken naar boeien, vlgs mij wederom de kortse weg (en dus afgesneden van het parcours...). Het werd mij niet heel duidelijk waar gezwommen moest worden want ik zag ze 50 meter links en rechts zwemmen. Na 1 uur kon ik dan het zwemsuit verruilen voor de fiets. Op een prima 23ste positie begon ik aan het fietsen van 3x60K. De wind stond erg gunstig en was zeker geen spelbreker, want de verschillen windmee en windtegen waren niet al te groot. Tijdens de 1ste ronde kon ik goed doortrekken en eigenlijk hield ik dat vol gedurende de hele 180K. Ik merkte op 60K wel dat mijn hartslag en gemid. aantal watt langzaam aan het dalen waren. Ik begon ook steeds meer misselijk te voelen. Ik had me voorgenomen de misselijkheid te onderdrukken en stug door te drinken/ eten. Toch beperkte het zich tot een minimum wat resulteerde dat de laatste rond 3 a4 minuten heb laten liggen. Maar vooralsnog prima uitgangspositie voor mijn gewenste 09:15. Op een zeker moment lag ik zelfs 10de in het veld. Na als 11de T2 in te duiken, zag ik vlak voor me Diederick ook het loopparcours op knallen. Aanhaken dacht ik nog even, maar die zette een versnelling in en was weg. De resterende 42K waren eigenlijk een formaliteit, want na 15K wist ik eigenlijk al dat ik mijn raceplan in de prullebak kon gooien. De energie in de vorm van gels/cola/isodrank/powerbar whatever...wilde er simpelweg helemaal niet van harte in.  #$%&!!

MAAR ik heb kreeg zoveel positieve energie van de sfeer langs het loopparcours. Er werd continue gezongen voor mijn verjaardag, Anne had super ludiek en creatief zeer herkenbare (verbods)bordjes gemaakt met 33 erg gaaf!! Harry of Gerrit zorgden continue goed voor me en wisten precies wat te zeggen en uiteraard ontbraken Kees en Suus ook niet langs het parcours zoals zovele andere Hellassers. Anja stond met onze freggel super trots en een beetje bezorgd me aan te moedigen. Daarnaast stond de Perron Nul clan in de vorm van Arier, Neukie en Hulkie ook met een kater aan de zijlijn. Het leukste was eigenlijk nog de teksten die mijn broers en zus jaren geleden achter lieten. Het stond er allemaal nog steeds. En elke keer als ik het stadionnetje indraaide feliciteerde Ruud de Haan me telkens.

Die finish kon me bijna niet ontgaan. Blijft wel geweldig om uiteindelijk dan die finish te halen en eenmedaille te krijgen (want daar doe ik het eigenijk alleen maar voor,)).

Na de de finish moest ik nog wel eerst mijn gebruikelijk rondje langs de EHBO velden maken om op te warmen, zeer vertrouwd. Maar daarna mocht ik naar huis. Zoals ik koninklijk gebracht was, werd ik door Mike weer voor mijn  huisdeur afgezet. En toen was het echt afgelopen voor dit jaar. Maar 27 Augustus 2011 was absoluut een groots feestje.