Hopend op snel herstel en supercompensatie na mijn halve Ironman 2 weken geleden, stond ik aan de start in Groningen. Een andere reden om naar het noorden te gaan was dat deze wedstrijd de eerste is op de kalender van het Scott Master circuit. Dit is een reeks van 7 OD wedstrijden waarover een aparte ranking wordt opgesteld voor masters.

Helaas was ik veel minder fris en fruitig als gehoopt. Al tijdens het zwemmen voelde ik dat het zwaar voor me zou worden. Ik had met mezelf afgesproken om hard van start te gaan in de hoop met een snel groepje zwemmers mee te kunnen. Er zat maar een klein kopgroepje van zo'n 7 man voor me na ongeveer 100m, maar die zwommen voor mij echt te hard. Het gevolg was lastig navigeren in mijn eentje in een soort niemandsland. Het meer bestond voor ongeveer 50% uit wier, waardoor je soms leterlijk totaal stil viel. Zo moet een vlieg zo ongeveer voelen als hij een web invliegt. In 24'' het water uit, das echt te langzaam!

Het fietsen was al niet veel beter...bah wat voelden die benen zwaar!...wel k... op het wedstrijd debuut van mijn P4. Joke, haar moeder en Milou, die trouw aan de kant stonden juichden er niet minder hard om. Maar goed het bleek achteraf allemaal nog wel mee te vallen met de snelheid...het parcours is lang (45km) en gewoon traag, dus de rest scoorde niet veel beter.

Het loop onderdeel viel me mee, het parcours kent een soort bergje waar je 3 keer overheen moet, maar mijn tempo was redelijk strak en de snelheid nam tijdens het lopen toe. Dat geeft  altijd een goed gevoel.

Uiteindelijk kwan ik als 8e overall over de streep en was 2e bij de H40. Uiteindelijk had ik dus met een matig gevoel wel het podium gehaald en goed wat punten voor het Master cicuit binnengesleept (Johan Neevel was 1e bij de H40).

Volgende week staat het NK masters in Huizen op de agenda. Deze telt uiteraard ook mee voor het Scott master circuit. We gaan eens kijken of de benen dan goed genoeg zijn om te laten zien hoe hard een Cervelo P4 echt kan!