Vandaag stond de 1/3 triathlon van Oud Gastel  op het menu. Na een week met erg veel trainingsarbeid zou ook deze niet meer zijn dan een trainingswedstrijd. Maar dan wel graag met omstandigheden die ik over 1 maand waarschijnlijk ook tijdens mijn Ironman Frankfurt tegenkom....dus temperatuur boven de 20 gr., droog, matige wind....je weet wel, omstandigheden waarom triathlon wel een zomersport wordt genoemd. Daar dachten ze in Oud gastel vandaag heel anders over, 13 graden!..veel wind en een continue gordijn aan regen.

Na het inrichten van het de 2 parcfermee's was ik al zeiknat en al lekker aan het rillen, het water ingaan voor de zwemstart was dus een mooie gelegenheid om op te warmen dit keer. Tijdens het zwemmen had ik al snel een beuk in mijn gezicht te pakken die ik nog nooit eerder heb meegemaakt. Ik ken de boxtermen niet maar laten we het maar een mooie Uppercut noemen. Mijn zwembril, die door velen eerder als duikbril wordt aangemerkt kenmerkt zich door een rotsvaste zuiging op mijn gezicht, maar tegen dit geweld was hij ook niet opgewassen; dwars op mijn hoofd. Ik verslikte me volledig en was, toch ook letterlijk, aangeslagen. Ik neem aan dat de hand van mijn ''tegenstander'' , ook behoorlijk zeer moet hebben gedaan, maar heb geen idee wie het was. Toch maar even de tijdgenomen om bij te komen van de schrik en de schade op te nemen: geen bloed...een neus die niet veel schever staat dan daarvoor. Dus vooruit dan maar weer, alhoewel ik het daarna maar rustig aan heb gedaan.

Op de fiets na ongeveer 5 km, weer eens een klassieker uit de hoge hoed getoverd: lekker band!. Tijdens de Powerrman overkwam me dit jaar hetzelfde, en daar was ik toen nog wel trots op een zeer snelle binnenband-wissel. Nu stond ik in de kou met verkleumde vingers te prutsen met een bandje wat er maar niet in wilde. Oke, dit wordt dus waarschijnlijk niet mijn dag. Toch maar verder en het strijdplan omgegooid naar een goede duurtraining. De hartslag was conform mijn Ironman tempo. maar ik zag geen data op het schermpje van mijn Garmin waarop normaal staat afgebeeld hoeveel Watt's ik trap: de Powertap vermogens meter deed het in eens niet, nog zo iets vaags! Als snel bleek dat die data toch niet zo relevant zou zijn, want ook al probeerde ik het echt, ik kreeg mijn hartslag geen streep omhoog. Ik kwam onmogelijk boven de 138bpm uit. Dit zijn dus zwaar vermoeide benen, was mijn conclusie. In steady state de 60 kilometers afgewerkt...rustig aan in de bochten, het was er spekglad. de lokale boeren hadden lekker moddersporen met Zeeuwse klei achtergelaten voor ons. Dit was niet de dag om op mijn plaat te gaan, dus dan maar rustig bochtenwerk.

Het voordeel van al het duurwerk in de Ironman voorbereiding is dat, ook al loopt het voor geen meter, een wedstrijdje zoals vandaag, van ongeveer 3 uur, voorbij vliegt. Tijdens het lopen kwam ik al snel, TV de Schieter-lid, Ruud van de Broek voorbij, die wederom een prima wedstrijd had en 2e H50 werd. Publiek kwam je vandaag helaas niet tegen: Oud Gastel lag er troosteloos bij. De aanmoedigingen kwammen wel uit de hoek van de vele vrijwilligers: hulde daarvoor. Ook voor hun was het een lange natte dag, maar ze waren allemaal super positief aanwezig!

Gelukkig was het lopen voor mij vandaag het beste onderdeel, welliswaar geen gevoel in mijn voeten de eerste kilometers door de kou, maar verder steady net boven de 15k/h gelopen. Na 3h00 kwam ik over de streep, en met mij nog iemand....maar die kwam van de andere kant! Huuu? Hij had een foutje gemaakt en was er een bochtje tevroeg ingeslagen. Afijn zo kom je nog eens iemand tegen bij de finish toch?! Verder geen hozana, geen fanfare en geen podium... nog een precies eenv maand tegaan tot aan raceday IM frankfurt. Daar dan graag: zon, droog, 25gr, hozana en fanfare.

voor nu: warm worden, eten, direct naar huis en vandaag verder snel vergeten...morgen moet er weer hard worden getraind.