Race day in Frankfurt: Der längste Tag des Jahres!

Het leven na een Ironman gaat snel weer terug naar normaal, want vandaag waren we op de Alpe d'Huez om Rahel aan te moedigen en te coachen tijdens haar triathlon. Nu dan eindelijk het verslag van mijn Big Day afgelopen zondag. Het weer werd was het was voorspeld: veel regen, wind en kou. De omstandigheden zouden veel atleten in de problemen brengen, maar gelukkig bleef ik aan de goede kant van de onderkoelingsdrempel. Zelfs de door mij gevreesde (en zelfs verwachte...) lekke band bleef uit. Maar nu loop ik vooruit.

De dag begon prachtig. Aangekomen in het parc fermee meteen een gewelidige verassing: team mates Bart en Harry waren met de trein naar Frankfurt gekomen en stonden ineens voor mijn neus. Coen Weercamp was zaterdag al gearriveerd en zou me samen met Joke door de dag heen fantastisch coachen. Nog een aanmoediging van Mirjam Weerd - alles zat vol energie. Het eerste kippevel moment had ik al voordat ik het water had bereikt. Lopend naar de zwemstart door een haag van juichende en joelende mensen, helikopter boven je hoofd. Whow! Het zwemmen zelf was heerlijk. Ik had het geluk om net achter, maar tegelijk met de pro serie te mogen starten, waardoor de krioelende massa in het water me bespaard bleef. Ik zat al snel in een mooi groepje en kon ontspannen en lekker zwemmen. Na 1 uur precies rond gepeddeld te hebben kwam ik het water uit. In T1 was het tijd voor de warmere kleding - de weersomstandigheden maken dat aerodynamica op de tweede plaats kwam, maar natte mouwtjes plakken aan je vel - maar daarna weg op de P4 die Eric van sponsor EPbike weer tip top in orde had gemaakt.

Ik ging weg op basis van het afgesproken fietsvermogen en hiermee had ik al snel goede cadans en een goed ritme te pakken. Tijdens de parcourverkenning een maand geleden viel het op hoe hard het soms ging. Helaas waren de omstandigheden vandaag minder ideaal. Er was spoorvorming op de weg door de vele regen, en in downtown Frankfurt maakten de tramrails het gladde parcours daar gevaarlijk. Ook door de rukwinden die er af en toe waren durfde ik niet vol uit te gaan bij de afdalingen. En omdat er bij mij ook nog de angst was om lek te rijden heb ik voorzichtig en behoudend gefietst. Langzaam werden de benen wel wat stram door de kou, maar gelukkig bleef ik wel power houden, wat zich uitte in een keurige negatieve split (ook doordat ik in de tweede ronde iets meer lef kreeg). In 4h58 was ik rond, dus geen man over boord. De omstandigheden golden immers voor iedereen.

In T2 een strakke wissel - je fiets wordt aangepakt en je hardloopspullen worden je in de tent aangereikt. Eindelijk even het gevoel van droge voeten (heerlijk) maar dit was van korte duur - na 10 meter op de neergelegde matten waren ze al weer zeiknat. De start van de marathon voelde goed. Geen al te zwaren benen, en ook hier had ik gelijk een goed ritme en snelheid te pakken. Waarschijnlijk wel met een iets te hoge intensiteit... Ik ben bang dat ik toch in de valkuil ben getrapt dat het lopen in het begin heel licht en lekker voelt maar dat de rekening in de tweede helft van de marathon gepresenteerd wordt. Ik merkte in de derde en vierde ronde dat mijn hartslag naar beneden zakte. De benen wilden nog wel, maar de energie ebde langzaam weg. Tijdens het lopen kreeg ik van Coen, Harry, Bart en Joke steeds mijn positie in het veld door.. derde plek, tweede plek... Maar ik wist dat er nog concurrentie zat in de tweede serie die een kwartier later was gestart. Dus deze klasseringen zeiden nog niet zo veel. Wel wist ik dat het goed ging en dat de kwalificatie voor Hawaii binnen handbereik lag. In 3:24 liep ik uiteindelijk een redelijke marathon. En toen kwam het tweede kippenvel moment, wat Bart en Gerrit van vorig jaar zullen herkennen: Het einde van de marathon, lopend door de finisherslane toegejuichd door een haag van joelende mensen, de finishboog in zicht, het plein volgepakt met tribunes vol met mensen. Deze 30 seconden lijkt de wereld even helemaal om jou te draaien.

Gefinisht in 9:28, een vijfde plek M45. Niet verkeerd op een EK! Helaas bleken er dus toch nog twee atleten uit de tweede startserie tussen gekropen te zijn. De ene was 20 seconden en de andere 50 seconden sneller! Nummers 3, 4 en 5 lagen vandaag ongeloofelijk dicht bij elkaar - het podium heb ik op 50 seconden gemist. Had ik voor plek 3 kunnen vechten als ik het op dat moment had geweten? We zullen het niet weten. In ieder geval is de kwalificatie voor Hawaii ruimschoots gerealiseerd. See you in Kona!

Groeten vanaf de Alpe d'Huez.

Dankwoord: Thanx Joke, pap en mam, Coen, Harry en Bart, Eric van EPbike, Ron en Stijn van Velofit, de rest van mijn team mates, coach Frank Heldoorn en zwemcoach Frido. Allemaal super bedankt voor jullie hulp bij mijn kwalificatie voor zonnig Hawaii dit najaar!