Deel 3 van de persoonlijke verslagjes van de Ironman Frankfurt.

Inschrijven is al moeilijk

Een jaar van te voren inschrijven samen met Harry Sikkema en Bart in 'T Velt van het epbiketopdealstriathlon team. Jan Stehouwer kwam niet door de inschrijving en ging vol overtuiging als coach mee.

Parcours verkennen helpt echt.

Een maand voor de Ironman hadden we al in een weekend dat het 30 graden was met z'n drieen gezwommen in de Wannsee. Het stedelijke gedeelte van het fietsparcours met de auto verkend en na een volledige maaltijd liepen we ook 1 maal het loopparcours. De volgende dag het fietsrondje, met specifiek de heuvels op de fiets gereden. Dit alles deden we met de auto van Bert, waarvoor we als dank een mooi Duits Nummerbord-naambordje met "Bernd" voor hem op de kop hadden getikt.

De dag voor de race met alle wedstrijdspullen de 12km naar het meer gefietst, ook stukje over de autoweg en dat ging ook heerlijk. Bart had zijn lekke band gelukkig voor de race, maar was niet meer zo zeker over zijn andere band. Bij het parc fermee de fietsen ingeleverd waarbij je keurig werd geholpen door 1 van de 4000 vrijwilligers. Aangezien het boven de 30 graden de de watertemperatuur een graad of 25 was het lekker om te zwemmen en bovendien zonder wetsuit. Harry, Bart en ik deden nog even een test over de eerste 200 meter van de startlijn naar de 1e boei op wedstrijd tempo. Dit om te kijken waar je het meest gunstigst zou kunnen gaan opstellen bij de start. In een omgekeerde V zwommen we naar de boei. Harry en ik kwamen exact gelijk aan met een klein stukje erachter Bart. Dat maakt dus niets uit. Nog even de landlap verkend/geoefend en het was inpakken en met de bus naar de binnenstad van Frankfurt.

Het definitieve raceplan werd gemaakt. Harry en ik zouden naast elkaar het zwemonderdeel afleggen, de eerste 2 uur ontspannen fietsen en daarna werd het vanzelf wel wat inspannender. De heuvels zonder al te veel kracht gebruiken nemen. Daarna beheerst en ontspannen de eerste ronde lopen en dan zo lang mogelijk makkelijk blijven hardlopen. Als we Bart zouden zien tijdens de race was er iets mis.

Deze voorbereiding zorgde ervoor dat de race als vertrouwd aanvoelde en dat ik onderweg plezier had tijdens de race.

De eerste wave ging weg en bij onze zwemstart gingen we direct achter de startlijn zoveel mogelijk het water in tot waar we juist op de bodem konden blijven staan. Dit scheelde weer 15 minuten watertrappelen.

De lijn werd weggehaald en we begonnen heel eventjes voorzichtig op te zwemmen achter een van de kano's die de pal voor groep peddelden.

Toen pang en zwemmen maar. De eerste boei werd zonder problemen bereikt. Bij de tweede boei na zo'n 400 meter werd het dan toch wel drukker en kreeg ik zelfs een slok water binnen. Zonder wetsuit voelt dit toch minder erg aan als met en toen ik dit wou ontwijken zag ik links van mij Harry zwemmen. Veilig begon ik naar zijn kant te ademen en vanaf toen was het tot 3000m alsof we samen een stukkie aan het trainen waren. Samen bij 2km de landlap nemen en op naar de tweede loop. Bij het laatste keerpunt toch nog een paar slagen op de rug gedaan en mijn brilletje eventjes weer opnieuw opgezet. De drukpunten leidden mij zo af dat de focus niet bij normaal doorzwemmen bleef. Daarna voelde het weer goed. Ik was wel net los van ons groepje, maar kon goed doorzwemmen naar de wissel.

Toen ik uit het water klom zag ik Harry bijna bovenaan de zandheuvel rennen. Gauw erachteraan. Omdat hij een blokje verder stond met de fiets stonden we bijna gelijktijdig bij de fiets. Zwemmen ging goed Harry! roepen en snel naar de uitgang van het parc fermee. Harry had ook vlot met de fiets aan de hand hardgelopen want we begonnen tegelijk met fietsen. Niet als een dolle iedereen inhalen hadden we afgesproken.

Gestaag schoof ik toch naar voren door het veld. Door Frankfurt en na 25 km de eerste heuvel. Bij het schakelen wilde plots de ketting niet meer van het grote naar het kleine blad en dacht ik dat het toch nog flink forceren op de klimmetjes zou gaan worden. Na een plateau nogmaals geprobeerd en toen liep meteen de ketting eraf. Tikkie ertegen, er weer op leggen en gelukkig was dat verhaal weer voorbij. Daarna zonder problemen gefietst. Ieder uur een Powerbar opeten en de bekende punten kwamen stuk voor stuk langs. "De Hell" een kassei strook die licht op en daarna afloopt net zoals in de training voor de bocht op het grote blad voor en het een na kleinste blad achter geschakeld en handen stevig aan het stuur. Kein Problem! Bij de top van de Huneneberg met plezier naar het spandoek "GO BERND" gekeken. Daarna het glooiende gedeelte door dorpjes met draaien en keren en vanaf 60km was het bijna in 2 rechte stukken terug naar Frankfurt. Bij de verzorgingspost de Sportdrank en water ingeslagen. Een extra bidon met water aangenomen voor de verfrissing een reepje Powerbar naar binnen en loss! Bij de trainingsronde was het hier bloedheet en windstil. Nu bewolkt en wind mee. Wauw! Op naar "Heart Break Hill" waar we bij de tijdens onze training bij de Lidl onze uitvalsbasis hadden. Keiharde muziek en toevallig ook een nummer die ik op onze reis CD had: Ram Jam met Black Betty. Na Bad Vibel bijna alleen maar heuvel af en met het grote verzet erop de ene na de andere triatleet voorbij en als een speer door de Theatre Tunnel. Iets te exited kwam ik bij de eerste ronde door. Goed opgelet waar en hoe T2 was en steady doorgefietst. Bij de verkenning had ik het bij de 2e keer op de Huenenberg moeilijk, dus nu weer extra goed eten en maar een Powergelletje erbij voor de scherpte. Zonder problemen de tweede ronde afgemaakt, maar het grote verschil metr de eerste was toch wel dat ik heuvel af nu vooral probeerde ontspannen te blijven fietsen en niet meer zo hard meefietste als in de ronde ervoor. Met nog 30km te gegaan mezelf nog eens goed verfrist en afgespoeld nu ik nog makkelijk zou opdrogen. Ik had het zand van de heuvel in T1 nog aan mijn kuiten zitten. De tweede doorkomst bij Bad Vibel riep Jan dat ik 9 minuten achter Yvonne van Vlerken lag die 15 minuten eerder was gestart. Daar was ik zeer tevreden mee. Weer de tunnel door en op naar de marathon.

Powergel naar binnen, voldoende water en vlot wisselen. Zachte trainingsschoenen aan en de zonnebril ophouden. Helaas was ik bij de Run bike run in Etten-Leur mijn fijne Sinners bril kwijtgeraakt, dus dan maar met een andere zonnebril. Direct vanaf de start was ik meteen blij met de keuze van mijn schoenen. Op de hobbelige kinderkopjes lag dan wel een tapijt, maar echt lekker liep het daar niet. Met 6 uur wedstrijd begon ik met het lopen en beheerst blijven was het credo. Bij 6:30 passerde ik 7km. Ieder half uur een Powergel met water en het ging fantastisch. Bij het ingaan van de 2e ronde was dat plots voorbij de lopers die vers op het parcours kwamen schoten me voorbij en ook de zon kwam goed door. Ik realiseerde me dat ik tijdens het fietsen helemaal niet had hoeven plassen en dat is eigenlijk geen goed teken voor de vochthuishouding. Het tempo was ook moeilijk vast te houden. Dat ik het zwaar zou krijgen tijdens de marathon had ik wel verwacht, maar dan vanaf km 25 of 30 ofzo. Niet na 10km! Goed eten en ik besloot om bij km 12 een dixie in te gaan om geen kaart voor wildplassen te krijgen. Misschien zou het erna ook wel weer beter gaan. Helaas was de fut eruit en jogde ik het tweede rondje maar een beetje door. Ook al haal ik Hawaii ik ga niet! dacht ik nog. Sportdrank erin gelletje, water en weer doorgaan. Jan riep op de coach post je ligt 4e H40! Aha dat zit dus toch nog wel goed. Ik loop rustig verder gaf ik aan, maar het sloeg maar niet aan. Bij km 18 zag ik op een heen en weer stuk plots Bart wild zwaaien en naar me roepen met z'n duim omhoog op zo'n 6 minuten achterstand van me. Bart? Ja Bart niet Harry. Wauw die is sterk! de brug over Main weer over en bij begin van ronde 3 komt Michel Besseling mij voorbij. Hij was 15 minuten eerder gestart, dus virtueel liep ik nog voor hem. Alleen virtueel want ik had het warm en was moe. Na mezelf helemaal volgetankt te hebben met cola en redbull moest er toch weer een tikkie harder (minder langzaam) worden gelopen. Gewoon weer proberen en warempel, in plaats van weg te zakken in de stroom van mensen bleef ik gelijk of ging ik er een aantal voorbij.

Nu was het het weer een spelletje geworden om te kijken waar ik bart weer zou zien. Oke je hebt weer een vaatje gevonden! riep Jan. dan kwam het keerpunt weer. 3e Bandje om de arm en nu was het gat 4 minuten met Bart. De volgende ronde dacht ik dat ik echt hard liep, maar het bleek dus zo'n hoge 11km per uur met stukjes van 13km per uur. Oke riep Jan weer voor de laatste keer en bij het aanpakken van het laatste bandje liep Bart op 2 minuten. Met nog 2km te gaan dacht ik dat haalt ie nooit meer in en tevreden liep ik in de ondertussen weer smoorende hitte naar de finish. Een aantal mensen kwamen me nog voorbij, maar ik wou niet meer versnellen, alleen nog maar finishen. Na een klein juichje kon ik eindelijk zitten en uitrusten. Net als de vrijwilligers me willen helpen om mijn natte schoenen uit te doen komt Bart ook binnen. Gaaf!

Dan komen de felicitaties en het verhaal van Harry. Bedankt iedereen, ook voor de gelukspoppetjes.

Op naar  Ford Worldchampionship Ironman Kona 9 oktober 2010.