Ironman World championship Kona Hawaii. De race van de oorsprong van triathlon.
Met 1800 Man de zwemstart beleefd. Een half uur voor de start lag ik al in het water zodat ik op een ideale plek kon starten. Redelijk links van de massa. T/m het keerpunt geen problemen in ca 32 minuten bij het bootje. Daar was het flink druk en de helikopter boven het water maakte ook flink wat extra golven. Zoals gebruikelijk begonnen mijn oogkassen ook weer flink pijn te doen ondanks de toffe spiegelbril van Harry.

Een paar korte brakes op met schoolslag en de bril op het voorhoofd, genietend van alle zwemmers in Kona, moesten verlichting brengen. De misselijkheid van alle golven en inslikken van zout water hielp ook niet echt. De laatse 400 meter gingen echter weer prima zodat ik fit de fiets op kon.
Na een aantal km fietsen spotte Menno Oudeman mij en vanaf toen hebben we altijd bij elkaar in de buurt gefietst. De eerste 60km rukte ik goed op, maar heuvelop naar het keerpunt in Hawi werd ik flink gepasseerd. Er stond ook weer de sterke zijwind. Het was gewoon leuk om te zien hoe iedereen met de fiets scheef tegen de wind in leunde. De terugweg was op de 10km afdalen na weer volgens mij weer met volledige schuin tegen wind. Elke 10 km was er een aidstation waar iedereen snelheid voor terugnam om je goed te verzorgen.
Na 5:04 uur fietsen voelde ik me goed en stoof weg om de marathon te gaan lopen. Bij de drinkpost op 1 mijl was het flink druk en nam ik enkel een bekertje water. Een mijl verder zag ik geen post en na een plaspauze kwam ik volledig gekookt niet meer op gang. De eerst volgende drinkpost benutte ik volledig. Sponzen, water, ijs in mijn pet Powergel, Powerdrink, cola. Toen voelde ik me weer beter en ging het wel in een rustiger tempo verder. Tot 16km ging het nog goed. Toen moest Palini road worden beklommen. Mijn kuiten wilden niet dat ik het hardlopend deed, dus werd het wandelend gedaan. Daarna ging het lopen over de snelweg slecht tot km 32. Iedere drinkpost benutte ik weer volledig en schoot zo langzaam maar zeker toch nog op. De laatste 10km gingen redelijk heuvelaf en dat maakte het mogelijk om weer rennend af te leggen. De marathon binnen de 4 uur afleggen lukte me niet, maar finishen bij daglicht werd ruimschoots gehaald, prachtig. You are an Ironman! Licht geschroeid, een grote blaar van het lopen met natte schoenen op mijn voet. Morgen waarschijnlijk een beetje stram. Iedereen bedankt voor al het meeleven en alle smsjes.

Bart had een goed zwemonderdeel, maar had veel last van de hitte. Vanaf 120km fietsen begon hij met overgeven waarschijnlijk van het zeer geconcentreerde powerbar drink dat ze hadden bij de posten. Ikzelf heb er minimaal van gedronken. Voornamelijk powerbar repen gegeten en heel, heel veel water.
Barts lopen kwam door deze uitdroging ook niet uit de verf en na 16km zonder iets binnen te houden ging hij niet de snelweg. Dat zou zeker een medisch verhaal zijn geworden.

The LAVA Boys