Verhaaltje van de Bosmarathon Pijnenburg.

Over 4 weken loop ik de marathon van New York, en dat valt nu eindelijk te combineren met de bosmarathon.

Met mijn stampende loopstijl is het heerlijk om in het bos te lopen.

 

Meteen na de start waren er 2 heel vlot weg, 3 snelle starters daarachter, en daarna liep ik samen met 31.5 km lopers Erik den Ouden en nog iemand met een piepende hartslagmeter.

Na een paar km waren we de snelle starters voorbij en liepen we in een mooi treintje met de pieper voorop, Erik erachter en dan ik. De km tijden waren rond de 4:00 dus prima.

Bij km 7 liep de pieper even recht door, waar we links moesten en we riepen hem terug erbij. Erik liep nu voorop en we naderden het heuveltje. Mijn plan was om dat vlot te nemen, Eriks plan om de hartslag gelijk te houden, dus wisselenden we even van positie.

Rustig weer terug laten komen, en getemperd rond de 4:00 blijven lopen.

1e doorkomst op 10.5 km in ca 42:30 prachtig. Toch was het niet meer super ontspannen lopen maar het ging nog steeds prima. 2e doorkomst 1:25. Eigenlijk wilde ik wel dat ik nu achter Erik in zijn laatste ronde zou aanlopen, maar hij had de intensiteit gelijk gehouden, waar ik iets meer liep op tempo vasthouden. Bij het betonnen fietspad op km 24 meende ik de loper voor mij met 1 minuut 20 voorsprong te ontwaren. Daar moet ik naartoe, maar bij km 27 voelde ik nu duidelijk dat tempo vasthouden te zwaar werd en moest ik toegeven op de km tijden. Het verstandigste zou zijn om geen vierde ronde meer te lopen en dan was het een prima training geweest. Maar ik ben op de marathon gestart en niet op de 31.5 en uitstappen is een verslaving waar je niet aan moet toegeven. De heuveltjes gingen al rustiger en de doorkomst op 31.5: 2:10. 

Laatste rondje doorzetten en dan is het klaar. Vanaf km 34 belet een zere buitenkant knie mij nu het hardlopen en ik klok km tijden van in de 5 minuten. Er komen wat mensen voorbij waarvan ik hoop dat de van de estafette zijn (oa Richard Koot).  Levensecht laatste gedeelte van de marathon training denk ik nog. Eigenlijk is de vermoeidheid ook niet groot, maar voelt het voornamelijk heel ongemakkelijk aan mijn benen en knie. Harry en Bert zullen het wel zwaarder hebben gehad een paar uurtjes geleden op Hawaii. Km 37 en 38 gaan zo het langzaamst voorbij met 6:03 en 6:04. 2 bekertjes Karavan cevitam van drinkpost Rob Janssen beginnen te werken en de wetenshap dat het niet meer zo ver is geven me echter weer energie om weer terug in de 5 minuten te gaan lopen. Net als ik weer iets rechterop loop kom ik Coen Weerkamp onderweg nog tegen en ook Bart van de Bunt pept me op door te melden dat ik echt 3e lig. km 41 gaat weer in 5:03 en blij dat ik er ben, ben ik in 3:06 klaar.

Mooie richtijd om te verbeteren.