Ben heel blij met hoe de New York City Marathon is gegaan. De bosmarathon in Soest wilde ik niet overslaan in de voorbereiding, maar het had mijn gemoed niet echt goed gedaan.

Het was me weer duidelijk geworden dat 25km vrij eenvoudig is, 30km goed te doen is en 42km blijft altijd lastig.

De tijd van 3:06 gaf me ook geen garantie voor een sub 3 uur tijd in New York en volop de training oppakken kon ook niet meer.

Gelukkig heb ik de Marathon van New York al 2x eerder gelopen en kwam toen bijna op dezelfde tijd uit. 2:58:43 en 2:57:15. De eerste keer was hard starten en toen ging ik stuk op het eind. De tweede keer rustig starten, daarna versnellen en vervolgens voelde het weer zwaar op het laatst. Nu was mijn plan er tussen in te starten niet te hard en niet te langzaam maar zo constant mogelijk.

Door de bosmarathon kon ik wel mooi de intensteit heel nauwkeurig inschatten die ik wilde lopen.

HF 165-170 moest het ideale tempo zijn en dan zie ik wel welke tijden eruit rollen, ik hoopte op een 2:50 schema voor de eerste helft en dan zo'n 6 minuten verval voor de Queensborro bridge, de Central park aanloop en de laatste mijl.

Mijlen van 6:30-6:40 afhankelijk van de omstandigheden

's ochtends met de taxi naar de ferry en na de onstpannen boottocht langs het Vrijheidsbeeld is het vlot naar de bussen en vlot naar de startplaats. De wedstrijdkleding aan en de kledingtas in de bus inleveren. Met nog 5 minuten voordat de hekken van de eerste wave dichtgaan komen Bart en ik bij onst startvak. Robert v/d Werff liep een stukkie terug ook rond, maar die startte een stuk verder naar achteren. 

Samen met Bart waren we mooi naar voren gekropen en dankzij Aart van Wijk kon ik de he hallo Aart ik kom even bij jou staan truuk uithalen. Als je iemand je naam roept voorin dan laat iedereen je zo door.

Er kwamen nog net zo'n 100 brandweermannen en politie voor ons staan, maar dat deerde weinig. Zodra het tussenlintje weg was, kropen we stark langs de zijkant verder naar voren.

De start was prachtig, geen koude wind, maar precies aangenaam en beschut en bovenop de startmat. Er waren nog meer Nederlanders heel erg vooraan. Edwin van de Sar stak er vrij herkenbaar bovenuit. "Wat wil je gaan lopen Edwin?" 42 km! riep hij terug. Ik herkende ook prins Pieter-Christiaan en hij vond het maar niets dat wij dichter bij de streep stonden dan hij. Hij haalde dezelfde truuk uit door pratend nog meer naar voren te komen en begon Bart vragen te stellen over de gel-bevestig-elastiekjes aan zijn broek. Al met al heel gezellig.

Toppers werden voorgesteld, burgemeester hield een alles is fantastisch praatje, volkslied werd gezongen en pang hardlopen.

De eerste mijl gaat brug op en ging keurig in de geplande 6:30 met HF 162. 2e mijl brug af ging in 5:30 met HF164 en ik zat een minuut onder mijn schema van 2:50. Nu in ieder geval niet veel intensiever gaan lopen en alles komt goed.

5km in 19:15, das nog binnen de 2:48.., 10km 39:35.. nog steeds 2:48... Ik had gelletjes mee en als ik nu goed blijf eten kan ik op het laatst makkelijker blijven doorlopen. 15km 59:58 niets aan doen alles gaat goed.

Ik ben echter nauwelijks op Bedford Avenue als ik mijn rechter kuit vreselijk voel opspelen. Dit was het enige plekje dat nog niet 100% was hersteld van de bosmarathon en waar ik mij serieus zorgen om maakte. Uit voorzorg had ik compressie tubes aangedaan en als ik iets mindere nette afzet maakte dan bleef het precies goed gaan. Goed eten goed drinken en niet te intensief lopen. 20km 1:20:40, nog steeds ok, maar het mijlen van 6:38 haalde ik niet meer.

Bij het halve marathon punt was het even bijten om de Pulanski bridge over te komen, maar met een lage 1:25 was ik nog steeds blij. Nu op naar de Queens borro bridge en naar Manhattan. Tijdens de voorgaande keren was dit het stukje met het minste publiek, maar nu was het er druk en muziek alom. De brug over ging net als de voorgaande jaren in 2x 7min per mijl. 1st Avenue op Manhattan is altijd feest. Je hoort het gejoel van de mensen als je van de brug afkomt en ik liep zo weer een stuk sneller. De vorige keer had ik me iets teveel laten meeslepen en liep me op dit stukje een beetje over de kop, dus nu wel vlot, maar niet te gek doen. Teruglezen van de HF blijkt dat ik hier toch even HF186 heb aangetikt.

1st Avenue is rustig glooiend en tot 30km is het lopen met nog wat reserve. 

30km was in 2:03 en 57min voor 12 km zou toch in ieder geval moeten lukken. Mischien zat er nog wel meer in. Het plan was versnellen, en zo voelde het ook, maar de mijlen gingen zo'n 20sec langzamer dan gewenst. 7:02, 7:00. Gewoon goed blijven doorlopen, ik werd nu wel een beetje voorbij gelopen, maar haalde zelf ook wel mensen in, het lopen ging technisch nog goed, geen zere knie of andere botpijn maar gewoon zoals het hoort bij een lange wedstrijd. Nog even doorgaan. 35km in 2:25. Half uurtje erbij eindtijd 2:55 zou mooi zijn. De voorgaande 2x had ik vanaf km 40 tot de finish in 10 minuten gedaan, dus daar wist ik eigenlijk mijn eindtijd al. 40km in 2:47:50 ai, maar ik voel me nog goed en loop sterk, knal heuveltje af en aanzetten tot aan de finish. De tijd tikt door en ik kan bij km 42 inschatten dat het geen 2:56 meer wordt en dat het geen 2:58 zal worden. Een keurige 2:57:31 blijkt mijn officiele eindtijd. 

Die Guido toch. (liep in 2007 2:56 in New York) 

Ik sta er versteld van dat ik de vorige keren toen het zo zwaar ging het laatste stuk gewoon bijna even snel heb gelopen. Ondanks dat het vooraf niet zo aanvoelde dacht ik onderweg er nu toch echt wat tijd af te kunnen halen.

Nu weet ik echt hoe ik het de volgende keer moet doen....

-Genoeg km's lopen in de voorbereiding

-Tikkie langzamer starten zodat je scherp blijft lopen en niet voor op schema, daar wordt je lui van.

-Als je je goed voelt op het laatste stuk loop je te langzaam.