Jakarta – Weer een tropische triathlon mogen ervaren afgelopen maand. Wederom gingen we weer naar het prachtige Thailand maar daar hield de vergelijking met de race op Phuket ook wel mee op. De triathlon van Koh Samui is namelijk (verrassend) op het eiland Koh Samui. Vergelijk het met een van de waddeneilanden maar dan met palmbomen, blauw zeewater, wat heuveltjes, op elk strand een resort  en een licht briesje met een temperatuur van rond de 33 graden.  Ons verblijf was in het Ibis hotel. Nu weet ik, het Ibis hotel is nu niet echt het hotel waaraan je denkt als je aan een tropisch resort denkt. Maar voor de beeldvorming hier een kleine impressie:

Na twee maanden geleden vertrokken te zijn uit Nederland wordt het wel eens tijd om weer eens wat te laten horen. Vanaf het moment in december toen Martine en ik hoorden dat we naar Indonesië zouden vertrekken voor Martine haar werk, tot eigenlijk vorige week toen onze spullen uit Nederland met de container aankwamen in de haven van Jakarta, stond mijn hoofd niet echt bij trainen en triathlon. Ja natuurlijk, ik trainde nog wel wat en volgde de verslagen van de teamleden en de wedstrijden van andere atleten. Maar het is toch anders als je op 16 uur vliegen afstand zit en je hebt alleen een zwembroek en een setje loopschoenen. 

Op 30 september stonden we (Martine en ik)  op Schiphol, grote tassen vol met triathlonstuff, veel korte broeken en uiteraard een fietskoffer. Snel zagen we “compressie Bert” al staan in korte broek en compressiekousen. Michel Besseling zat ook op de dezelfde vlucht en later  bleek ook Koen Sporenberg in het vliegtuig naar Los Angeles te zitten. Ja, eerst 11 uurtjes vliegen naar LA daar twee uurtjes om over te stappen en dan nog 5 uurtjes naar Kona, Hawaii… Voor mij was de vlucht van ruim 17 uur bijna een nog grotere opgave dan een Ironman. De trip verliep echter redelijk goed op een uur vertraging in LA na. Het vliegtuig zat toen al aardig vol met atleten met afgetrainde koppies en Ironman tattoo’s

Inmiddels zijn we alweer vier dagen op Hawaii. De voorbereidingen voor de grote race op 8 oktober zijn in volle gang en we hebben al grote delen van het parcours verkend. De eerste dagen was het nog vrij rustig op het eiland. Ook het weer was meer Nederlands zomer weer (met regen) dan tropisch en ook de zee lag er nog rustig bij. Het trainen in de zee was dus ook eerder ontspannen dan spannend. Bert en ik vroegen ons daarom hardop af wat Bart en Gerrit vorig hadden hadden gedaan tijdens het zwemmen om boven het uur uit te komen. Ook het fietsen op de Queen K highway was goed te doen. We reden een klein uurtje Kona uit met het windje in de rug en reden easy 42km p/u richting Hawi. Goed de terugweg was even anders maar we zagen het nog goed zitten. 

Dag 1 training in Kona zit erop.

De gildeloop in Soest. Voor AV Pijnenburg atleten eigenlijk een wedstrijd waar je aan mee moet doen. Ik had er eerlijk gezgd niet erg veel trek in na Veenendaal en een lange duurloop op maandag. Toch begon het een beetje te kriebelen op woensdag. Zou ik nog nu een 36-er kunnen lopen? 

Bij de triathlon in Huizen stonden alweer een drietal velofitters aan de start voor de OD afstand. Huizen is echt een klassieker op de agenda en is altijd een mooie wedstrijd om te doen. Voor mij was het even een eerste intensieve training na een weekje met wat extra rust. Kijken of ik nu wat frisser over de finish kan komen dan de laatste keer. 

De eerste echte wedstrijd van het seizoen, althans voor mij dan. Jan heeft er bijvoorbeeld al een NK opzitten en ook nog de zwemloop. Maar voor Bert, Bart en mij was dit toch wel het begin van het race seizoen. We hadden alle drie onze eigen programma en doelstellingen voor deze race. We gingen dan ook met veel zin naar Limburg, want het is altijd mooi weer in Horst! Martine en ik waren op vrijdag al op de camping in Horst. Bart kwam ook op vrijdag al in Limburg aan (op de fiets....) maar liet zich verzorgen bij de schoonfamilie. En Jan kwam op zaterdag ook langs op de fiets om het team te coachen (en natuurlijk om even 240km te fietsen in een weekend)  

Een zondag in februari kan zomaar betekenen dat je je klaar maakt om te starten in Apeldoorn. Een mooi moment om te kijken of de vorm nog een beetje terugkomt na de winterslaap. Voor mij was het vandaag de 27,5km afstand, beter bekend als de Helicon Asselronde die op het schema stond. Doel was niet te hard maar wel lekker op marathontempo lopen als voorbereiding op de marathon die op 27 februari op de agenda prijkt. Kijken of het gaat lukken vandaag......

Vrijdagochtend de wekker gaat na een klein gat in de ochtend geslapen te hebben. Vandaag is de Sylvestercross in Soest. Georganiseerd door Pijnenburg dus een leuke verplichting aan het eind van het jaar. Nu was de cross in Lage Vuurse van een paar weken geleden niet de beste wedstrijd uit mijn sport palmares dus deze moet wel beter gaan... 

Vrijdag; een duurloopje met Bert loopt uit door een kleine misrekening van mijn kant. Ik moet nu zo langzamerhand toch ook wel weten dat ik in een besneeuwd bos het verschil niet weet tussen noord en zuid.... Afijn, Bert was nog niet op de hoogte (nu wel) van mijn genetische afwijking dus zaten de kilometers na 2 uur hardlopen (Bert iets meer en ik iets minder) wel  weer in de benen. Zaterdag, na wat SMSjes met trainer en teammate Jan sta ik in een besneeuwd bos voor de KIKA Lage Vuurse run, een 10K wintercross. Benieuwd of ik na gisteren nog wat power in de pootjes over heb... 

De Ironman in Frankfurt was het hoofddoel van dit jaar voor Gerrit , Bart en mij. Bart en Gerrit hadden een andere race dan ik en zijn uiteindelijk erg goed geëindigd met als beloning een slot naar Hawaii! Hoe dat is gegaan zullen ze zelf binnenkort bloggen op de site. Mijn race begon perfect en eindigde niet in Hawaii maar im Krankenhaus.... 

Het is alweer een paar dagen geleden maar het drukke weekend met Giro's en verjaardagen van teamleden heeft gezorgd voor wat vertraging.. maar hier is het dan: het verslag van de kwart van Breukelen.. ook wel Gerrits revance genoemd.

Vrijdag: rustig weer, een zonnetje. Ik kan het niet laten om een wat langer tochtje te rijden dan gepland op de racefiets. Het is lang gelegen dat ik meer dan 100 km heb gereden en kies de route door de polder. Na 3 uur en 45 minuten sta ik weer in de achtertuin. De benen voelen een beetje brak. Morgen de clubcross van AV pijnenburg en overmorgen nog de runbikerunbikerunbikerun (8x) van TV De Schieter. Kijken of dat nog een beetje gaat lukken. 

Op de agenda prijkte al een tijdje de 30 van Schoorl. Dit jaar geen marathon maar maximaal een 30 km loop zodat de trainingen voor de Ironman in Duitsland niet te veel worden onderbroken door herstelweken. Dus alleen nog even inschrijven en gaan! Oeps... Schoorl is blijkbaar erg populair de inschrijving voor de 30 en zat dus al vol. Ehmm.. 

Het is koud.... Heeeeel koud.... maar toch besluiten Gerrit en ik om naar Dronten af te reizen voor de halve marathon aldaar. De doelstelling is: help Harry aan een leuk PR want 1.26 (uit 2009 tijdens Egmond) moet echt weer sneller na de 36 op de 10 van een paar weken geleden. Gerrit wil wel helpen door als Kersthaas te fungeren. Kan hij gelijk een beetje trainen voor de sylvesterloop.

De cross duathlon in Groesbeek had in 2008 veel stof (of beter blubber) tot napraten gegeven bij Jan en Jantiene die toen daar aan de start stonden van deze blubber editie. Mooie verhalen hadden mij doen besluiten om dit jaar ook mee te doen. Maar Jan was nog niet geheel hersteld van een loopblessure en vroeg dus of ik geen duo met hem wilde vormen. Stoer zei ik dat ik als ik fit was ik voor de individuele start zou gaan. Maar het zaadje was geplaatst en het leek me ook wel leuk om dit een keer samen te doen. Toen mijn ATB ook nog eens stuk ging leek me dit een mooi teken (lees: excuus)  om me in te schrijven als duo: team 3team.nl was een feit.

Het is zondag, de Sint vertrekt vandaag dus geen kadootjes meer ook niet op de 10 km die vandaag op de planning staat. Ik heb nog een PR staan van 2008 van 37.21 en volgens de geleerden en iedereen die er wat van denkt te weten moet dat "makkelijk" een 36-er kunnen worden. In mijn doelstelling van 2009 staat ook nog ergens  "een 36 lopen op de 10". Ook Jantiene wil nu wel eens afscheid nemen van de 41 nog wat en daar een 40 nog wat van maken. Dus op naar het Olympisch stadion, waar de luchten al donker kleurden door de regen, voor de jacht op de PRs. 

Hardlopen train ik sinds dit jaar bij AV Pijnenburg in Soest. Een gezellige groep hardlopers en tegenwoordig is onze Gerrit daar zelfs trainer. Een van de onderdelen van de vereniging is de Runnerscup. Naast veel discussie levert de cup ook inzicht in tijden van je loopmaatjes. Je moet verschillende wedstrijdafstanden afwerken en ik moest onder andere nog een 15K lopen. Dus ingeschreven in de klassieker op deze afstand: De 7heuvelenloop! Kijken of ik in dit wedstrijdje mijn positie wat kan verbeteren. 

Beach Duathlon; dat klinkt als zonnig, strand, zee, een verkoelend briesje en een beetje sporten ..... Ehm nee, behalve de zee was er wind, veel mul zand en 190 deelnemers tijdens de Beach duathlon van Noordwijk. Trainer Jan had op het schema gezet dat deze wedstrijd een mooie training zou zijn voor wat tempo hardheid. Ik heb het zelf niet zo met duathlons en helemaal als deze ook nog op de MTB gaan. Daarnaast zit ik nog in de winterherstelstand dus een klein wintervachtje zorgt er voor dat ik iets minder strak het looponderdeel zal gaan doen (zo, dat lijken me meer dan genoeg excuses voor een pittige wedstrijd...) Gelukkig was ik niet alleen vandaag. Ook Jantiene had als offroader zich natuurlijk ingeschreven voor deze wedstrijd.

Het zit erop. Nog enigszins beduusd zit ik op de bank met meer spierpijn dan me lief is en vier blauwe tenen. Het was een afspraak met de man met de hamer ergens op de pijngrens...Tijd voor de terugblik.... 

De laatste dagen is het mailcontact met de teamleden die meedoen aan Almere naar een hoogtepunt gestegen. De schema's over voeding, snelheden met en zonder windkracht 5 vliegen mailbox in en uit. Het is duidelijk. We zijn druk bezig om ons voor te bereiden op waarschijnlijk onze zwaarste wedstrijd van het seizoen.

Een paar mensen in Almere hadden een goed idee. Laten we voorafgaand aan de triathlon van Almere een zwemchallenge organiseren. Een zwemtocht over 4,2 km. Starten vanuit Huizen dan recht over het gooimeer oversteken en vervolgens koers richting Almere-Haven. Ik vond het meteen een goed idee en ook als ik Almere niet op de agenda had staan was ik van de partij geweest.

Het verslag duurde wat langer dan anders want het weekend in Holten was een lekker lang triathlon weekend!

Voor Martine en mij begon het al op vrijdag. Lekker met de Gus the Bus volgeladen met triatlhonspullen en genoeg koolhydraten voor een heel weeshuis vertrokken we naar het zonnige oosten.

Een beetje vreemd was het wel geen spanning in mijn lijf voor de wedstrijd. Na het NK van vorige week was de triathlon van Huizen namelijk als training in het schema gezet. Maar goed ook want ik voelde wel dat mijn lijf nog niet 100% hersteld was. De spierpijn was na woensdag wel weggetrokken, maar de spieren stond nog niet te springen voor een triathlon. Nu ben ik niet goed in trainingswedstrijden dus benieuwd of het vandaag wel gaat lukken om met de rem erop te lopen.

Ik was te laat met inschrijven maar dankzij de organisatie kon ik via de wachtlijst toch nog meedoen met de triathlon van Breukelen. De eerste triathlon van het jaar. Het was ook mijn eerste in Breukelen.

Duathlon, duathon, ik heb er toch minder mee dan triathlon. Dat heeft te maken met de paar duatlons die ik in mijn korte carriere heb gedaan. Elke keer werd ik hard verslagen door de experts op deze discipline. Maar misschien was het ook wel een beetje koud watervrees om met de Powerman in Horst mee te doen. Maar nu denk ik daar toch anders over!

Een paar weken geleden vroeg Kees Rietveld me om mee te doen met de spinningmarathon voor kinderhuis Joep. Een goed doel waar het team altijd voor open staat. Helaas zijn de teamgenootjes grotendeels in het buitenland aan het trainen om goed beslagen ten ijs te komen voor het komende seizoen. Gerrit en Bart zitten in Zwitsterland, Jantiene geselt de benen in Duitsland en Jan hangt ergens in Drente uit waar hij zijn metale kracht verder ontwikkeld (of zoiets). Dus ik had me maar aangesloten bij het team van Kees die nog wel een spinner extra kon gebruiken.

Nog even was het spannend op het vliegveld in Dusseldorf toen de Boeing 737 een doorstart maakt op het moment dat de landing al ingezet was maar uiteindelijk zijn we weer veilig thuis gekomen van een weekje Mallorca.

Inmiddels weer een dagje terug uit Barcelona en alleen de spierpijn brengt me nog regelmatig terug naar het stratenparcours in Spanje. Vooral een trap naar beneden geeft een aardige sensatie ;).  Wat een heerlijke race was het en ik kan niets meer toevoegen aan het verhaal van Jan.

Deze keer stond er op woensdag een wedstrijd van het wintercircuit van de Schieter op het programma. En zoals Ed treffend omschreef: zo'n wedstrijd breekt zo lekker de week. Dit keer een bijzondere wedstrijd ter nagedachtenis aan de te vroeg overleden clubgenoot Frank de Groot. De wedstrijd bestond uit twee onderdelen: eerst een 6 km (of 3 km) loop over de Eng in Soest vlak langs de begraafplaats van Frank en vervolgens een doorstart in het zwembad voor de afsluitende 400 meter (of 200 meter) zwemmen. Een wedstrijd met een dubbele lading maar waarvan Frank zou willlen dat we er zouden van genieten. Dus dat heb ik maar gedaan. 

Vandaag had Jan op het schema gezet: club cross of boven marathontempo naar huis lopen vanaf het zwembad. De club cross is een onderdeel van het wintercup circuit wat door de trouwe vrijwilligers van de club wordt georganiseerd. Ik heb alle wedstrijden dit jaar gemist dus leek het me een goed idee om met de cross weer even te meten met clubgenootjes en gezellig met het zonnetje erbij de door de duinen van Soest te rennen. Het was wel een gokje want afgelopen week was niet de ideale voorbereiding...

Ik had er zin in! Een mooie halve marathon deels door het zand van het strand van Egmond. Samen met Jantiene en Remco zaten we in een grappig huisje vlak bij de start dus alles helemaal goed geregeld weer.

De laatste maanden was het van mijn kant een beetje stil op het blogfront. Na Florida was het namelijk eerst even lekker een paar weken vakantie vieren en vervolgens werd er volgens planning een week later operatief nog een stukje ijzer uit mijn schouder verwijderd. Een laatste stap na de breuk in 2007...Mijn sleutelbeen is nu weer helemaal goed dus nu niet meer vallen in 2009!. Maar door de operatie was mijn winterperiode ook echt rustig. Weinig trainen en wat meer thuis. Maar nu zijn de trainingen toch weer opgepakt en Jan (die mij het komende jaar weer gaat begeleiden als trainer) vond het toch tijd om de drempelwaardes eens goed te bepalen. Dus moest ik aan de bak. De eerste wedstrijd in 2009 is er een tegen mezelf.... de drempelwaardetest bij Guido Vroemen!

Op vrijdag is de spanning in mijn lijf voor het eerst goed voelbaar. De fietsen en alle andere spullen die we tijdens de wedstrijd denken nodig te hebben moeten worden ingeleverd. Geen ruimte voor fouten want je kunt na vrijdag alleen maar nog bij je fiets en de rest is verboden terrein. Tijdens het brengen van het materiaal krijg je een persoonlijke assistent mee die je alles vertelt over de route die je in het parc ferme moet volgen en waar je spullen moeten liggen. Erg goed geregeld dus. Maar de zenuwen zitten er wel een beetje in.

De Jet-leg valt gelukkig mee en de kamers in het motel stromen inmiddels vol met triathleten van over de hele wereld. Je kletst dan weer met een stel Aussies en dan weer met een Belg die voor de tweede keer aan de start staat. Het sfeertje wordt steeds beter naar mate Race-day dichterbij komt.

Het is de hoogste tijd. De trainingen zijn nu voorbij en het aftellen is begonnen. De laatste week was niet mijn favoriete week want met het snertweer heb ik het wel gehad. Vrijdag zou ik nog een wisseltraining afwerken langs het gooimeer. Nog even lopen en fietsen over de Stichtse brug langs de A27 was het plan om vast een beetje in de Florida sfeer te komen maar na twee setjes lopen en 20 km fietsen was ik doornat en koud. Dus fiets maar in de auto en weer afgedropen naar de warme douche.

Inmiddels druppelen de berichten van Jantiene en Gerrit binnen over de USA en alles wat ze meemaken. Ik voel aan alles in mijn lijf dat ik ook aan de bak moet en wil het liefste nu direct op het vliegtuig springen. Maar nog even geduld morgenochtend gaat het richting Schiphol en met de fiets in de doos hoop ik dat alles netjes aankomt in een geheel.

Tja en dan een voorspelling wat ik daar hoop te halen.... Met de tijd uit Zwitserland (4.43) ben ik als 54ste geplaatst. Dit zegt weer helemaal niets overigens want elk parcours van de Ironman wedstrijden is weer verschillend dus tijden zijn onderling niet te vergelijken. Met de nieuwe fiets gaat het natuurlijk wel weer wat harder en met wat minder hoogtemeters moet het ook een tikje harder gaan. Het lopen heb ik door de blessure niet optimaal kunnen trainen en met de brug die 4 x genomen moet worden is het toch een zwaar parcoursje. Mijn ambitie is onder de 4.30 wat me soms prima te realiseren lijkt maar de dag erna toch te ambitieus is. Ach, het wordt met name een strijd tegen de elementen en met name tegen uitdroging en oververhitting. Als ik dat goed onder controle heb en ik kan er van genieten dan is het WK voor mij geslaagd! 

Tot over drie weken! 

Het gaat weer goed! Na flink wat gekneed in de rechterkuit is deze overstag, hij werkt weer mee en er wordt weer lekker hardgelopen. De fysio heeft er redelijk wat uurtjes in gestoken om me weer helemaal wedstrijd fit te maken en dat is gelukt. Helemaal testen kan ik het niet, er is nu geen tijd meer voor een lange duurloop of een pittige 10km dus een beetje spannend is het wel. Wel heb ik lekker doorgetraind op de fiets (vorige week even Zwolle op en neer) en lekker gezwommen. Het gevolg is dat de laatste kilootjes eraf zijn en dat merk je.....

Deze week heb ik ook een bezoek gebracht aan Guido voor een fietspositie meting. Echt verrassend hoe een paar centimeter je fietshouding en rendement kan verbeteren! Op 90 km (en dan heb ik nog niet eens over de 180 km) kan dit echt het verschil maken. Ik ben heel benieuwd wat voor effect dit op het looponderdeel krijgt. Op dit moment kan ik er alleen maar naar raden want het lopen staat op een laag pitje...

In mijn laatste berichtje liet ik weten vandaag te zullen starten op de 30 van Almere. Een mooie training voor het komende WK maar mijn kuit dacht daar anders over. Op dinsdag verrekte ik een spier en even dacht ik zelfs een scheurtje opgelopen te hebben. Maar het viel mee. Na een eerste behandeling bij de fysio voelde het al een stuk beter. Almere zat er echter nog niet in. Maar fietsen en zwemmen kon gelukkig wel en laat ik nu net vrijdag van Eric van Tellingen van EP bike de team Cervelo P2C overhandigd krijgen..

 Dus in plaats van rust op zaterdag voor de 30 kon ik nu lekker op het nieuwe racemonster scheuren. Jammer voor de testloop van 30 km die Jan nu van me heeft overgenomen maar met het mooie weer en een super bike kom ik het weekend wel door ;-)

De PEL klinkt erg oneerbiedig voor een hardloopwedstrijd waarbij de H.M. de Koningin zelf het startschot voor geeft. We liepen mee en het was een fantastische ervaring. Een strijd waarbij we als team onderdeel waren van het fanatieke UMC team. Ik mocht als tweede loper van het team nadat Gerrit de proloog zou lopen. De proloog ging over 1500 meter en Gerrit liep top. Als derde vloog hij op me af en even dacht ik dat hij door zou schieten richting de koningin. Maar hij vond de rem op tijd en tikte me op weg naar de eerste 10,4 km. Ik zag mijn doel al voor me "de politie" leek een mooi slachtoffer.

Dankzij Martine nog een paar foto's van het afgelopen EK    Kilk hier!  

De bedoeling was even een testje te doen voor het WK in Florida. In de zee zwemmen tijdens een triathlon had ik namelijk niet eerder gedaan en het leek me wel een leuke ervaring om dit tijdens een EK cross triathlon te doen. Dus maar ingeschreven als age grouper en op naar Ameland. Martine had een leuk huisje gevonden in Hallum en mijn ouders vonden het ook een leuke gelegenheid om "de jongste" een keer aan te moedigen bij een triathlon. Alles ging van leien dakje dus. Tot ik op vrijdag het parcours ging verkennen....