Het is de hoogste tijd. De trainingen zijn nu voorbij en het aftellen is begonnen. De laatste week was niet mijn favoriete week want met het snertweer heb ik het wel gehad. Vrijdag zou ik nog een wisseltraining afwerken langs het gooimeer. Nog even lopen en fietsen over de Stichtse brug langs de A27 was het plan om vast een beetje in de Florida sfeer te komen maar na twee setjes lopen en 20 km fietsen was ik doornat en koud. Dus fiets maar in de auto en weer afgedropen naar de warme douche.

Inmiddels druppelen de berichten van Jantiene en Gerrit binnen over de USA en alles wat ze meemaken. Ik voel aan alles in mijn lijf dat ik ook aan de bak moet en wil het liefste nu direct op het vliegtuig springen. Maar nog even geduld morgenochtend gaat het richting Schiphol en met de fiets in de doos hoop ik dat alles netjes aankomt in een geheel.

Tja en dan een voorspelling wat ik daar hoop te halen.... Met de tijd uit Zwitserland (4.43) ben ik als 54ste geplaatst. Dit zegt weer helemaal niets overigens want elk parcours van de Ironman wedstrijden is weer verschillend dus tijden zijn onderling niet te vergelijken. Met de nieuwe fiets gaat het natuurlijk wel weer wat harder en met wat minder hoogtemeters moet het ook een tikje harder gaan. Het lopen heb ik door de blessure niet optimaal kunnen trainen en met de brug die 4 x genomen moet worden is het toch een zwaar parcoursje. Mijn ambitie is onder de 4.30 wat me soms prima te realiseren lijkt maar de dag erna toch te ambitieus is. Ach, het wordt met name een strijd tegen de elementen en met name tegen uitdroging en oververhitting. Als ik dat goed onder controle heb en ik kan er van genieten dan is het WK voor mij geslaagd! 

Tot over drie weken!