Op vrijdag is de spanning in mijn lijf voor het eerst goed voelbaar. De fietsen en alle andere spullen die we tijdens de wedstrijd denken nodig te hebben moeten worden ingeleverd. Geen ruimte voor fouten want je kunt na vrijdag alleen maar nog bij je fiets en de rest is verboden terrein. Tijdens het brengen van het materiaal krijg je een persoonlijke assistent mee die je alles vertelt over de route die je in het parc ferme moet volgen en waar je spullen moeten liggen. Erg goed geregeld dus. Maar de zenuwen zitten er wel een beetje in.

's Avonds met ons clubje Nederlanders lekker pasta eten in het gezellige tropische motelletje en een beetje inschatten wat ons te wachten staat de komende 24 uur. De volgende ochtend sta ik om 4.50  klaarwakker naast mijn bed. Ik ben niet zo'n ochtendmens, maar dit keer ben ik ruim voor de wekker al wakker. Overal in het motel maken triathleten zich klaar voor de start. Jantiene staat zoals afgesproken klaar om 5.45 en met zijn vieren vertrekken we naar de start.

Bij het Parc Ferme nog even de banden oppompen en de helm klaar leggen en op naar het strand. Uiteraard wordt er nog even het Amerikaanse volkslied live gezongen en Pang! daar gaan de pro's. Twee camerahelicopters vliegen mee om alles te registeren. Een half uur later sta ik in het startvak. Jantiene zie ik strak staan in het vrouwenvak naast me. Het gaat nu echt gebeuren. Een half jaar trainen voor dit moment. Het water van de Golf van Mexico ligt er rustig bij, dus het zwemmen moest goed gaan. Five seconds before start! Pang en weg zijn we. Ik lig gelijk goed en lijk naar mijn gevoel aardig voorin te zwemmen. Het veld blijft echter lang bij elkaar en pas na een kilometer kan ik echt "los" zwemmen. Het gaat voortreffelijk. Het water is niet koud en de zon schijnt in het water wat het allemaal wat prettiger maakt. Na de 1.9 km ren ik het water uit en hoor Martine 27 minuten roepen (wauw, 2 minuten sneller dan gepland). Toen vlug op de rug liggen om de wetsuit peelers hun werk te laten doen. Dat moeten we ook in Nederland introduceren! Binnen 2 seconden krijg ik mijn wetsuit terug en kan ik het parc ferme in. De wissel duurt verder wat lang door het Amerikaanse plastic zakken systeem maar dat mag de pret niet drukken.

Op de fiets gaat het meteen al hard en ik zie de teller al snel gemiddeld 40 aangeven. "Dit ga ik nooit 90 km volhouden", denk ik maar het voelt allemaal nog goed aan. Dus ik neem de gok en blijf hard rijden. Ondertussen probeer ik me strak aan het vooraf bedachte voedingsplan te houden. De Powerbar gels en de reep samen met de drie bidons moesten minimaal op zijn na het fietsen en het liefste nog een extra bidon vocht tegen de warmte. Het motertje blijft lekker gaan en de snelheid loopt alleen nog maar op. De Motor van de organisatie hangt de hele tijd in de buurt en een aantal stayerrijders wordt subiet bestraft met een 4 minuten penalty. Na 89 kilometer hoor ik Remco maar zie hem niet. Ik kijk nog even op de teller en kan het niet geloven. Gemiddeld 41.2 geeft het apparaatje aan. Het is dat ik ook nog de tijd heb om het te controleren ander zou ik het niet geloven. Het is de eerste wedstrijd op de cervelo, zou dat het verschil maken....

Ruim voor op schema rij ik het parc ferme in. Ik zie Martine verbaasd kijken. Die zou nog een mooie foto maken maar ik ben veel te vroeg dus die foto is niet gelukt ;-) Vlug de loopschoenen aan en nu maar hopen dat ik me zelf niet over de kop heb gefiets en dat het lopen niets meer wordt. Het is inmiddels 31 graden geworden en de klim richting de brug voel ik in mijn benen. Toch loopt het niet stroef en kan ik redelijk het tempo vasthouden. Ik denk niet aan versnellen alleen maar zo constant mogelijk lopen. Bij het keerpunt op 10,6 km hoor ik van Martine dat ik erg goed ga. Ik kijk en zie 45 min staan. Nu pas realiseer ik me wat mijn eindtijd kan worden. Voor de derde keer de brug op. Ik drink zoveel als ik kan en gooi liters ijswater over mijn hoofd om af te koelen. Soms komt er iemand me voorbij lopen en ik probeer aan te haken maar het voelt dan niet echt goed. Remco zie ik op het laatste stuk nog foto's maken en ik denk dat ik er weer faai uit zal zien. Ik kijk op mijn horloge in zie dat ik nog onder de 4.15 kan finishen. Ik zet alles op alles en voel alles kraken in mijn lijf. Gelukkig heb ik vanmorgen besloten om wel de compressiekousen aan te trekken, volgens mij heb ik daarnu veel profijt van. De kuit heeft even een krimp gegeven maar is daarna niet meer in opstand gekomen. De tijd die de fysio (Jofhra, bedankt), Guido en Jan erin hebben gestoken is zeker de moeite waarde gebleken. Ik denk nog even aan Jantiene die ook nu ongeveer de laatste ronde in moet gaan en hoop dat ze ook een goede race heeft. Dan is daar de finish, altijd een heerlijk moment. Breed lachend kom ik over de finish en kan een vreugde sprong niet meer onder drukken. 4.13.32 zie op mijn klok. Zoveel beter dan ik had gehoopt.

Over de streep word ik opgevangen door de organisatie, de medaille wordt omgehangen en de finshergoodies overhandigd. Martine zie ik meteen en ze lacht wat ik nu weer gedaan heb. Waarschijnlijk top 10! Samen lopen we naar de massage waar ik nog even flink onderhanden wordt genomen. Het zal morgen wel helpen.Wauw wat een race!

We wachten bij de finish op Jantiene die perfect binnen de 5 uur binnenkomt. Ook zij heeft een strakke race gereden en we kunnen alleen maar trots zijn op onze prestatie. Bij thuiskomt blijk ik inderdaad 10e in mijjn age group te zijn en de snelste Nederlander (overall 102de plaats tussen alle pro's) Ik heb zelfs nog na het fietsen op een 4e plaats gelegen. Het lopen in 1.29 was niet voldoende om de anderen voor te blijven. Met deze tijd heb ik echter slechts drie minuten te langzaam gelopen voor plaats 5. Toch nog wat te verbeteren voor volgend jaar....

 O ja, de NOS heeft me ook al gespot!