Een beetje vreemd was het wel geen spanning in mijn lijf voor de wedstrijd. Na het NK van vorige week was de triathlon van Huizen namelijk als training in het schema gezet. Maar goed ook want ik voelde wel dat mijn lijf nog niet 100% hersteld was. De spierpijn was na woensdag wel weggetrokken, maar de spieren stond nog niet te springen voor een triathlon. Nu ben ik niet goed in trainingswedstrijden dus benieuwd of het vandaag wel gaat lukken om met de rem erop te lopen.

Op naar Huizen, ontspannen naar de start en inschrijfbureau voor de gebruikelijke badmutsen en startnummers. Dan naar het park ferme aan het Gooimeer, gezellig met Martine op de fiets met een lekker zonnetje erbij lijkt het meer op een dagje strand. In het park ferme begint het toch te kriebelen. Door het NK masters is het een groot park ferme en terwijl ik me voorbereid zie ik Bert al uit het water sprinten. Hij zit mooi voorin maar zijn pak lijkt nog erg aan hem gehecht te zijn bij de wissel. Na wat positieve kreten in zijn richting te hebben gebruld ga ik maar eens aan mijn eigen race denken. Coen legt me bij de start het principe van een trainingswedstrijd nog eens haarfijn uit "er is niets te winnen vandaag". Ok, het is duidelijk, we gaan rustig aan doen.

Het water is heerlijk van temperatuur, wat een verschil met een week geleden! Na het spelen van een opzwepend stuk opera (!) gaan we van start. Ik zie Bert Flier wegsprinten en zie me zelf weer eens in een fuik te manouvreren. Toch gaat het zwemmen wel lekker. Ik kom los van de achterblijvers en zie de kopgroep voor me. Er wordt duidelijk gas gegeven voorin. Het eerste dilemma: kies ik voor de sprint en ga ik achter de kopgroep aan (ze zijn nog niet te ver weg en ik denk dat ik het gaatje kan dichtzwemmen), of kies ik voor het huidige tempo en zwem verder in eigen rustiger tempo?? Ik kies voor het laatste. Het voelt een beetje als spijbelen: het mag eigenlijk niet maar het voelt wel lekker. Het zwemmen gaat verder voorspoedig. Ik lig los van het veld en heb er twee in mijn benen hangen. Prima. De aankomst bij de wissel is in 22.40. Oef, dat is wel langzaam voor mijn doen. Ik leer snel zeker.

Met het fietsen geef ik wel een beetje gas, ik lig 9de en het moet ook niet te gek worden natuurlijk. Er is geen wind en over de dijk rijdt het lekker. Er rijdt een atleet voorbij en ik besluit om er achteraan te gaan, het gaat niet te hard. Het tweede dilemma: houden zo of er gelijk weer overheen? Ik kies weer voor de langzame optie, het is snel zat voor vandaag. De eerste vijf kilometer gaan zo voorbij. Maar ik merk dat de andere trialeet het tempo verder laat zakken. Ik passeer dus toch maar en besluit om de 40 km/u op de teller aan te houden. Ik merk dat de triatleet achter mij het niet zo nauw neemt met de stayerregels en hij zit bijna in mijn achterwiel. We rijden zo 20 km verder totdat de jury het ook ziet en hij een stop en go krijgt. He he. Nu is er niemand meer in de buurt. Ik rijd alleen richting de volgende wissel, zwaai naar Bart (op 1e plek van de kwart)  en voel mijn benen, auw. Ze verzuren sneller dan normaal en het tempo zakt in. Jammer maar ik lig toch op de 5e plek hoor ik.

De wissel op de atletiekbaan gaat goed en het lopen van de bijna 10 km (9,6 volgens mij) gaat een beetje stroef. Ik ren een rustig tempo, niet omdat het moet maar omdat er niet veel meer inzit. Ik leg me erbij neer en probeer op techniek te lopen. Ik haal nog een atleet in en lig nu vierde. Ik hoor van Martine na de eerste ronde dat het gat met nummer 3 te groot is dus een versnelling is niet meer nodig, niet dat dat er nog in zit... Achter mij is ook weinig actie dus de vierde plek is wel zeker. Dan maar eens kijken naar de tijd. Het lijkt dat ik ondanks de vorm iets sneller ben dan het vorige jaar. Op de finishlijn blijkt dat de waarheid, 2.00.30, net niet onder de 2 uur. Toch iets harder dan gepland maar niet helemaal maximaal kunnen en willen gaan. Ik vond het een prima wedstrijd onder ideale omstandigeheden, maar de volgende keer gaan we weer maximaal hoor!

Tot ziens in Holten bij het EK !