Het zit erop. Nog enigszins beduusd zit ik op de bank met meer spierpijn dan me lief is en vier blauwe tenen. Het was een afspraak met de man met de hamer ergens op de pijngrens...Tijd voor de terugblik.... 

De dag begon veel te vroeg om 04.00 uur in de ochtend. Martine maakt snel een een bord brinta klaar en zoekt ook haar laatste supportspullen bijelkaar. Coach Gerrit staat om 5.00 uur voor de duur en om 05.15 zitten ook Anja en Bart in de auto. Met zijn vijfen rijden we onder de opzwepende beat van The Prodigy richting Almere. Als loopt op rolletjes en de start komt met rasse schreden dichterbij. Om 07.30 is het moment daar. We duiken het onstuimige water van het gooimeer in. Met 350 man beuken tegen de golven. De eerste korte ronde gaat op schema maar daarna laat ik het iets verslappen. Ik zie Dirk Wijnalda vlak voor me zwemmen en hou hem als referentie, niet wetende dat hij op weg is om Nederlands kampioen te worden.. In 1 uur zit het zwemmen erop en ik zit na 3 minuten op de fiets richting de winderige polder. Ik zie overal bekenden staan en nog meer EP bike topdeals triathlonjasjes. De eerste ronde gaat als een trein. Er is wel een buitje maar het voelt prima. Ik rij gemiddel 38 km/u en kijk uit naar de volgende ronde. Bij de coachpost is het een drukte van jewelste, alle supporters staan te joelen en geven me vleugels. Ver over de 40 km/uur race ik de dijk af. Alleen merk ik bij het keerpunt dat de wind is toegenomen en vooral tijdens een bui is het afzien. Het gaat langzamer en ik moet ongelofelijk nodig plassen. Ik besluit te stoppen om mijn behoefte te doen (doodzonde ;-) Tijdens het fietsen moet ik er uiteindelijk wel drie keer af. Ik probeer het ook nog op de fiets maar dat mislukt jammerlijk (ik zal de details besparen). Dit moet dus geoefend worden ;-) Het is Mirjam Weerd uiteindelijk ook gelukt, heb ik op haar website gelezen. Ronde 2 gaat uiteindelijk dus net iets langzamer dan nummer 1 en in ronde 3 waai ik bijna de polder uit. De wind is nu maximaal en mijn lijf begint nu wel te protesteren. Vooral mijn rug heeft genoeg van de diepe zit die nu al meer dan 4 uur duurt. Ik heb Jan en Bart niet meer gezien op de fiets maar hoor dat ze ook goed gaan en redelijk vlak achter me liggen.

De 180 kilometer zit er dan ook ineens op. In precies 5 uur dus 36 gemiddeld rij ik het Park Ferme in voor de wissel naar het lopen. Voorzichtig doe ik de eerste stapjes maar het voelt allemaal goed. Als ik op het parkoers kom zie ik meteen Gerrit naast me fietsen. "Je ligt in de top 10 van het NK!" brult hij met een grote grijns. Ik kan het me bijna niet voorstellen. Gerrit blijft naast me fietsen en geeft aan dat ik zo rond de 14 km per uur loop. Eigenlijk iets te hard dan de planning maar het voelt allemaal wonderwel erg soepel. Bij de coachpost weer veel supporters die me weer kippevel geven. De eerste ronde vliegt voorbij. Ik lig op een schema van 3.10 op de marathon maar weet dat ik nog wel wat verval zal krijgen. Dat merk ik goed als ik een stuk tegen de wind in moet rennen over de dijk. Ik zie Jan ineens tegenmoet komen Hij heeft het windje in de rug en loopt soepel. ik mis de high five maar hoor nog : wat ben je voor beest... haha De tweede ronde gaat nog redelijk goed. Ik voel het verval in mijn lijf maar kan nog 13 km per uur doorlopen. Gerrit wijst me de mannen aan die ik moet inhalen en zweept me op om het tempo goed vast te houden. De laatste ronde is het echt aftellen alles doet nu echt pijn. Elke 5 km zie ik als mijlpaal en ren van 5 naar 5. Dit werkt goed en op het laatste stuk over de dijk met de wind in de rug kan ik zelfs nog een concurrent te grazen nemen. Dan het blauwe tapijt, de finishboog, je naam door de speakers, overal kippevel en 9.21 op de klok. Ik ben blij maar zie er waarschijnlijk verrot uit. De verzorgers ondersteunen me naar de verzorgingsposten en stoppen me vol met thee (met heeeeel veel suiker) en sportdrank. Ik kom weer bij mijn positieven en zie Martine aan de ander kant van het hek met een nepbloem in haar handen. Ik schiet net niet vol maar het scheelt niet veel. Ik ben 13e overall, 9 op het NK en 8ste bij de senioren geworden.

Op de tribune zie ik dan Bart en Jan binnenkomen. Echt top! We hebben het alledrie gehaald! Ik moet nu toch wel even een paar mensen bedanken (het lijken de Oscars wel). Martine die maanden lang getrain en gezever over tijden en ups en downs moest doorstaan. Jan voor de superschema's die de basis waren voor dit resultaat, Gerrit voor het coachen (je hebt me echt op de citroenpers gelegd bij het lopen ;-) Jantiene die nu als twitterkonigin door het leven moet gaan. De 3teammaatjes uiteraard maar ook Coen die rustig 200 km door de polder fietst op een doordeweekse dag. En al die andere supporters die me echt kippevel gaven, een diepe buiging en bedankt!!   

foto's volgen snel.