De Ironman in Frankfurt was het hoofddoel van dit jaar voor Gerrit , Bart en mij. Bart en Gerrit hadden een andere race dan ik en zijn uiteindelijk erg goed geëindigd met als beloning een slot naar Hawaii! Hoe dat is gegaan zullen ze zelf binnenkort bloggen op de site. Mijn race begon perfect en eindigde niet in Hawaii maar im Krankenhaus.... 

Een race kun je perfect plannen, goed voorbereid aan de start staan en uiteindelijk toch nog verliezen met iets totaal onverwachts. Zo ging het ook in Frankfurt. Het eerste waar we ons een beetje zorgen over maakten was de voorspelde warmte. Maar deze viel tijdens de wedstrijd weer mee, een beetje bewolking gaf soms dat stukje verkoeling. Dan de laatste dagen voor de race, de racebag was opgehaald en samen met Anja en Martine nog het spannendste stuk van het voetbal op een laptop gekeken in de Ironman expohal. Ook het stallen van de fietsen in het Parc Ferme ging goed (nou ja, Bart kreeg nog een klapband op de weg er naar toe en werd daardoor nog een beetje zenuwachtig over zijn andere nieuwe latex binnenband). En verder was het gewoon afwachten tot race-day. 

Dan eindelijk: Race-day! Ik had er zin in. Ik was er klaar voor! De massazwemstart vond ik wel spannend want hoe zou ik door de eerste 200 meters komen zonder helemaal bont en blauw geslagen te worden. Gerrit en ik hadden het plan om samen te zwemmen en Bart zou achter ons aan proberen te zwemmen. We stonden op de eerste startrij en na het kanon gingen we een een redelijk rap tempo naar de eerste boei op 200 meter. De drukte viel nu nog mee, er kwamen een paar voorbij die nog sneller waren gestart maar het bleef betrekkelijk rustig. Gerrit en ik lagen bijna zij aan zij en ik herkende hem makkelijk. Eigenlijk was het zwemmen een groot feest. We hadden ook geen wetsuit door de hoge watertemperatuur dus het was gewoon lekker zwemmen in een lekker stevig duurtempo. Uiteindelijk in 59.01 uur het water uit. Een prima tijd zo zonder pak en ik lag gelijk al 27ste. De wìssel verliep ook soepel en vrijwel tegelijk met Gerrit spring ik op de fiets.

Gerrit zet meteen de sokken erin maar ik besluit nog even te sparen voor de eerste klim. Het voelt allemaal goed op de fiets en ik ben nog erg positief. Ook als ik tijdens de eerste klim verkeerd schakel en mijn ketting eraf springt. Geen probleem; binnen een minuut zit ik er weer op. Maar bij het eerste lange stuk ga ik volgens de scheidsrechter niet snel genoeg de voorliggende groep voorbij. Ik probeer het echt, alleen de groep versnelt net een beetje als ik bij het achterwiel ben. Het gevolg is dat ik een zwarte kaart krijg en dus 6 minuten moet wachten. Als ik daar in de tent zit, zie ik alles en iedereen voorbij komen die ik met het zwemmen zo mooi achter me had gelaten. Het was mijn eerste kaart ooit en hopelijk mijn laatste. Ik probeer rustig te blijven als ik weer mag rijden maar ga dan toch te hard weg. Na ronde 1 komt Bart erbij en ik weet dat ik uiteindelijk eerder tijd verloren heb en niets heb goed gemaakt. De tweede ronde is daardoor mentaal zwaar, ik mag nu geen kaart meer krijgen anders lig ik er meteen uit. Ik ben nu niet meer zo positief ook al zie ik dat mijn tijd nog binnen de marges van een redelijk klassering valt. Bart is me dan definitief voorbij en ligt 1,5 minuut voor me. 

De wissel naar het lopen gaat goed maar de eerste meters voelen niet zoals in Almere waar ik soepel de eerste ronde met 14km p/u door kwam. Hier zijn de eerste 10,5 km echt werken en mijn benen beginnen nu al signalen te geven van mogelijk krampaanvallen. De tweede 10,5km voelen dan toch wel goed en ik begin weer goede zin te krijgen. Ik heb me terug gevochten op plaats 22 en lig gewoon op koers voor een Hawaii slot. Dan is het binnen een paar honderd meter ineens een stuk slechter. Mijn benen verkrampen volledig vanaf mijn liezen tot aan mijn kuiten. Ik heb zoiets nog nooit eerder meegemaakt. Hardlopen is vrijwel onmogelijk en het wordt een beetje strompelen. Ik begin te rekenen en weet dat wanneer ik gewoon rustig de marathon uit ga dribbelen dat ik dan met 9.45uur nog een redelijke tijd heb en nog kans op een slot. Maar dan begin ik te hoesten en bij elke post als ik even ga wandelen zie ik dat mijn slijm steeds roder van kleur wordt. Ik begin bloed op te hoesten en maak me daar natuurlijk erg zorgen om. Ook coach Jan en Martine zien duidelijk dat het helemaal niet goed gaat. Toch wil ik niet stoppen en ga door tot de finish. In de laatste vijf kilometer zie ik voor de tweede keer die dag iedereen voorbij komen die ik eerder had ingehaald. Ik ben nu wel mentaal gebroken en lopen wil ook niet meer. Het hoesten gaat ook nog door dus fysiek zit ik er ook doorheen. Ik probeer te begrijpen wat er fout is gegaan maar kom er dan niet achter. De laatste honderd meter voor de finish. Ik maak er een mooie finish van met mijn laatste krachten en kom als 60ste binnen in 10uur 15min.

Over de streep wordt ik opgevangen, krijg mijn medaille om en een handdoek. Ik zie Gerrit staan en ga bij hem zitten. Hij is tevreden merk ik maar ik voel me niet echt goed. Uiteindelijk is Jan het atletengebied binnen geslopen en sleept me naar de medische tent. Ik wil eigenlijk niet maar Jan is onverzettelijk. Daar meten ze een te laag zuurstofgehalte in mijn bloed en samen met het bloed ophoesten is dat een teken voor directe opname in het ziekenhuis. In de ambulance is het wachten op een beschikbare plaats in een ziekenhuis maar als die wordt vrijgegeven gaan we samen met Martine richting de intensive care. Ik word aangesloten aan veel apparaten, er wordt op verschillende plaatsen bloedmonsters genomen, ik krijg verschillende infusen toegediend en er worden longfoto's en hartfilmpjes gemaakt. Het lijkt allemaal niet echt ernstig te zijn maar ik moet een nacht op de IC blijven ter observatie. Na een rusteloze nacht word ik de volgende dag ontslagen uit het ziekenhuis. Martine en Jan hebben alles geregeld met fietsen en hotelkamers. En ik mag eindelijk naar huis. Martine komt me ophalen want Gerrit, Bart en Anja zitten dan bij de awardscermony voor het felbegeerde Hawaii slot. Als we wegrijden uit Frankfurt ontvang ik een sms van Gerrit: Gerrit + Bart naar Hawaii! Super! We spreken onderweg nog even ergens af en kletsen nog even bij voordat we afscheid nemen en dit ironman weekend beeindigen.

O ja, zoals het nu lijkt heb ik een bronchitis onder de leden gehad die tijdens de wedstrijd is verergerd waarbij er bloed is vrijgekomen. Ik heb nog steeds last van mijn luchtwegen maar over een paar dagen moet dat alweer beter zijn. Tijdens de wedstrijd kon ik waarschijnlijk steeds minder zuurstof opnemen waardoor de klachten erger werden en mijn prestaties minder. Zo zie je maar een ironman kan je altijd verrassen. Ik wil Jan nog even speciaal bedanken voor al het geregel zijn super begeleiding. En Guido voor zijn medische hulp op afstand vanaf zijn vakantie adres!! Bedankt mannen!  

 Kijk hier voor de foto's