Twee jaar geleden liep ik met Jan rond deze tijd in Barcelona de marathon. Het was toen een mooi weekend ondanks dat het een beetje miezerde. Dit jaar wilde ik hetzelfde doen maar wel een andere marathon uiteraard. Op internet vond ik een leuke: de Verdi Marathon in Salsomaggiore, een marathon door de Parma regio onder begeleiding van Verdi. Het leek me wel een mooie gedachte, dus werd het een weekendje Italië!

 

Toen ik een week van tevoren naar de weersvoorspellingen keek zag het er veelbelovend uit. Een mooi voorjaarszonnetje en een graadje of 13. Maar dat bleek anders uit te pakken dan gepland.  Martine en ik hadden een vlucht naar Milaan geboekt en waren vanuit daar naar Salso gereden. Helaas gingen er geen teamleden meer mee maar met zijn tweeën was het zeker ook een leuk uitje. We hadden een goed hotel, het weer was prima en we konden zelfs een terrasje pakken op zaterdag. Langzaam kwam de start dichterbij en moest ik me een beetje gaan voorbereiden op de race. De laatste week had ik een nieuw zooltje in mijn schoen. Dat werkte altijd perfect tegen blessures van de achillespees maar door wat aanpassingen had ik toch een kleine ontsteking in de pees opgelopen. Tijdens de Asselronde was er niets aan de hand en hadden ook de K-Swiss schoenen lekker snel gevoeld. Maar nu voelde ik dat de pees een beetje stijf was. 

 

Op zondag is het dan eindelijk zo ver. De start is om 9.30 uur dus om 7.00 uur aan het ontbijt. Buiten regent het flink en er zit zelfs wat sneeuw door. Brrr met wat extra vaseline maar de kou trotseren. Bij het inlopen voelt alles ok. Goed, de pees is een beetje stijf maar dat komt vast door de kou. Het startvak begint vol te lopen en ik kruip tussen de opgewonden Italianen het vak in. Ik  houd mijn vuilniszak zolang mogelijk aan om droog te blijven.  En dan eindelijk gaan we, de rollerskates en de handbikes voorop en wij er achteraan. Je kunt de 10, de halve of de hele marathon lopen vanuit Salso naar Busseto de geboorteplaats van Verdi.

 

De eerste 10 km zijn makkelijk. De weg loopt licht naar beneden en het voelt allemaal goed aan. Voedingsposten zijn er genoeg maar alleen dranken en weinig te eten. Gelukkig heb ik mijn Powerbar gels in een fietsshirt gestoken dus ik ben prima voorbereid.  We hebben zaterdag gezien dat de omgeving best mooi is, maar door de regen ziet het er nu niet zo uit als in de folder …. 

Op 21.1 kilometer is de groep aardig uit gedund want alle halve marathonlopers stoppen hier in Fontanellato en wij lopen door naar Soragna waar het 30 km punt is. Daar staat ook Martine met een extra bidon sportdrank. Het gaat nog lekker. Ik heb loop iets voor op  het schema van Barcelona (2.56) en denk al een beetje aan een mooie eindtijd. Dan op 27 km voel ik mijn pees protesteren. Ik ga wat rustiger lopen en als beloning krijg ik kramp in mijn andere kuit. Hmm, dit gaat de verkeerde kant op. De kramp kan ik wel hebben maar de pees is een ander verhaal. Het is een all time zwak punt waar ik toch voorzichtig mee moet zijn. Op 28 km is het besluit genomen, dit kan ik niet riskeren. De pees wordt bij elke stap pijnlijker en als ik doorloop naar de 42.2 moet ik waarschijnlijk 6 weken revalideren.

 

Nu maar hopen dat Martine bij de 30 km staat, want anders wordt het toch verder lopen.  Op 29 km is het tempo teruggezakt maar de pijn blijft toch.  Als ik dan Martine zie bij de 30 km stop ik dan ook definitief. Het feest is voorbij, ik stop voor het eerst in een wedstrijd. Een Italiaan vraagt of ik kramp heb en ik mompel iets van “si crampe .. “ (weet ik veel wat een achillespees in het Italiaans is..) 

 

Als we naar het hotel terugrijden voel ik dat het besluit goed was. Ondanks een ontevreden gevoel over het niet afmaken van de marathon, heb ik toch een mooi weekend gehad en ook nog een fles rode wijn en Parma ham gescoord… Bovendien liet ik de 30 km conditioneel heel makkelijk achter me. Nu eerst weer de pees verzorgen en hopen dat het snel weer vol gas kan.