Vandaag stond de Run-ATB-Run van TV Cerberus op het programma. Deze wedstrijd was ook de finale van het X-Athlon off road circuit, sterke deelname gegarandeerd dus. Je hebt van die dagen die je spontaan tot bijzonder kunt bombarderen. Achteraf dan. Dit was er zo één. Heerlijk weer, een vreselijk parcours, een organisatie die geregeld had wat nodig was en het verder heeeeerlijk simpel hield. Ironman's zijn mooi door hun gelikte organisatie, ik vind wat Cerberus vandaag neerzette bijna net zo genieten! Het was ook een wedstrijd vol keuzes. De kop erbij houden, van begin tot eind, en dan snel beslissen als het erop aan komt. Dat klinkt vast vreemd als je leest dat 28 km ATB-en ruim 1h33 duurde (gem:  18,1). Wil je weten hoe dat zit? Lees dan de rest!

Zondag morgen samen met Rahel naar Groesbeek gereden. Rahel wilde graag nog de fietsronde vooraf verkennen. Ik was dat niet van plan, aangezien ik over het algemeen het parcours vrij goed 'lees', en deze wedstrijd voor mij meer training dan resultaat als doel had. Een blik op de fietsen en fietsers die al wel gereden hadden overtuigde m'n standpunt nog meer. Compleet aangekoekt stond Contessa van teamgenoot Jantiene al in het parc fermé. Ik zie het parcours wel in de eerste ronde.  Een rondje inlopen over de motorcrossbaan rond start/finish deed me realiseren dat dit geen plezier tochtje zou worden. Doel was vooral lekker trainen, maar hier zou ik nu en dan vol aan moeten zetten om uberhaupt te blijven fietsen! Nog voor de race begonnen was had ik tot over m'n enkels in de modder gezakt gezeten!

Conclusie vooraf was dus ook dat deze een wedstrijd een stuk langer zou duren dan vooraf gedacht. Snel nog een Powerbar gelletje in de zak gestoken, en naar de start. Rahel was nergens meer te zien...vreemd...

Na de start niet te intensief begonnen in het eerste loop onderdeel. Veel hoogteverschil, wortels, een trap en veel modder maakte de wedstrijd meteen selectief. Op de terugweg in ronde 1 zie ik een ineens Rahel ver achter het veld nog in de aanloop lus lopen met een gezicht op onweer. Ze blijkt de start gemist te hebben. Steady op hartslag loop ik door. Op de crossbaan zit een vreselijke bult in het parcours waar de meesten op handen en voeten omhoog moeten. Dit is meer een survival race!  In de tweede ronde was het stuivertje wisselen met Ingrid van Lubek, gezellig kletsend over de wedstrijden die we eerder samen deden. Met 26,33 over 6,5 km in deze omstandigheden was ik zeer tevreden. Vlak voor de wissel werk ik m'n gelletje al naar binnen. Dikke kans dat je daar op het ATB parcours geen tijd meer voor hebt, dat gebeurde me eerder eens in de X-Terra Kijkduin. Een slok water om te spoelen in het P.F. en klaar voor de rest.

Dan op de ATB. De eerste ronde val ik van de ene verbazing in de andere. WAT EEN TROEP! Valpartijen. Binnen 5 minuten gaat er vlak voor me iemand over de kop, plat in een enorme vieze modderplas. Hele technische stukken en stroken waar je echt maximaal moet gaan om te blijven rijden. Een aantal venijnige klimmetjes die nog best lang doorlopen. Wortelstukken in de klim. Denkend aan een tocht over 't Montferland met Remco van Bekkum probeer ik zijn techniek na te bootsen. Bij één stuk lukt het heel aardig; de volgende drie ronden noem ik dat de "Remco-wortel"  In een stuiterende afdaling hoor ik ineens 'plof' naast me. Een snelle scan langs m'n fiets leert me dat m'n bidon gevallen is. Razendsnel besluit ik te stoppen, en terug omhoog te rennen om 'm te pakken. De bidon zit nog voor 3/4 vol, het fietsen duurt nog meer dan een uur, die brandstof heb ik dus nodig. Een stuk of 5 fietsers passeren me. Da's dan jammer, misschien pak ik ze later wel weer, maar zonder brandstof laat ik ze zeker NIET achter me. Wel besluit ik voor ik weer op deze wortel-down-hill ben die bidon flink leeg te drinken. Hij is dan minder zwaar en zal er hopelijk niet meer uitstuiteren. Het is daarna niet meer gebeurt; kan ook komen door de enorme modderkoek die zich eromheen vormde.
Ik probeer zo mogelijk ver vooruit te kijken. Nu en dan zie ik mensen in de struiken staan, en weet dan dus dat er een lastig stukje komt. Nog voor zij weer rijden ben ik er langs. Soms suist er iemand langs, meestal lagen die een eindje verderop ook in de berm. Dit was echt rijden met de kop erbij, alle geleerde trucs in de praktijk brengen. Denkend aan Fred ter Horst in de downhill gisteren, koortsachtig zoekt m'n brein naar tips in de database. Het werkt. Zonder brokken en in waarschijnlijk een aardige positie draai ik de vier ronden. Ik ga er steeds meer van genieten. Eindelijk heb ik dit jaar een keer mooi weer! De laatste ronde wordt het wel  weer pittig, maar dat mag dan ook.

Dan nog een loopronde. Cliché, cliché.....het beste is er dan wel af. Dus nog steeds de kop erbij houden. Want juist als je moe bent ga je makkelijk door de enkels op dit parcours. Vlak voor we weer terug zijn op de motorcrossbaan komt Ingrid van Lubek weer langs. Zij gaat winnen, en heeft daardoor nog vleugels. Ik kan haar niet meer houden, zie d'r finishen en kom zelf in 2h17.16 over de finish.
Later blijkt het goed voor een 11e plaats Heren Senioren. In dit deelnemers veld voor mij een prima prestatie.

Tevreden rijden we weer naar huis. Wetend: "Dit was zo'n dag...."

(Foto's van de organisatie hopelijk later)