Dit weekend was traditioneel het weekend voor het combi klassement in Egmond. Op zaterdag de Egmond-Pier-Egmond-Egmond beachrace, en op zondag de halve marathon. In de volksmond ook wel de  'Egmond-Dubbel' genoemd. De dubbel is overleven, in een weekend waar iedereen schaatst gaat zeker op zaterdag de schaatsspreuk 'je moet bovenal overeind blijven' op. Op zoek naar HET 'dubbel-gevoel' dus. Op zondag avond weer thuis is er een klein nuance verschil: Ik heb vooral EEN dubbel gevoel.

De meeste zorgen maakt ik me om de Beach-race dit jaar. Extreme kou werd voorspelt, en met forse wind kon dat wel eens een hele taaie worden.
Dat viel alles mee; Het was koud, maar zonnig en praktisch windstil. Betekende wel dat er voor elke km gewerkt moest worden, maar a la. Meteen na de start naar voren gereden en zag toen geen teammaatjes meer....Dan maar doorrijden. Het zand was hard. De geulen moesten vermeden worden maar een paar jaar tussen Rotterdamse trambanen door racen bleek een goede ervaring. Daarnaast waren er onvoorspelbare gladde stukken in het parcours. De verschillen bleven klein, grote pelotons raasden over het strand. Het harde zand deed velen besluiten de banden iets harder op te pompen wat weer tot veel meer lekke banden leidde.  Al deze factoren zorgden voor een aantal gigantische valpartijen. Meer dan ooit bleef ik 'on the safe side of the pack' Dan maar wat meer werken; Prio 1 voor een goede dubbel is overeind blijven. Net voor het keerpunt zag ik in een flits Eva Jansen aan de kant staan. Lek gereden, pomp weg. 't Was te laat om 'r te helpen. Terugrijden was geen optie. 

De op en afritten konden gereden worden, de bikers waren hierdoor in het voordeel, en voor ik er erg in had waren we bij Castricum. Daar zag ik teamgenoot Remco het strand afkomen toen ik er weer op ging. Een mooie motivatie het tempo erop te houden. Even nog de ketting handmatig terugleggen na de strandopgang en dan op naar Egmond. Op dit stuk passeer ik Rahel, tegelijk denken we "nu pas!!" zij startte een paar minuten eerder bij de Elite dames, maar rijdt dus een heel goede E.P.E. Terug naar de pier passeer ik m'n pelotons genoten op het kleine stukje lopen en volle bak passseer ik na 1h12.42 de finish. Met een zeer goed gevoel.
De verschillen bleken zeer klein; voor de combi wordt de halve bepalend. Clubgenoot en klasbak Erik den Oude zit 'maar' 3 minuten voor me, hij zal morgen ongetijfeld harder lopen.

Na een heerlijke massage van Harry Beurskens (DANK!) en een goede nachtrust staat niets een goede halve marathon in de weg.

Het plan is duidelijk. Met Harry en Bart het eerste stuk zo'n tien slagen onder de drempel Hf lopen, gelletje op 10km, en vanaf zo'n 13km ieder voor zich kijken wat er nog over is. Tijdens de race voer ik de regie over het tempo van Harry en Bart, en een steeds groter wordende groep volgers achter ons. Mooi gezicht moet dat zijn; de EPBIke/topdeals kleuren sleurend op het strand aan kop van een enorme groep. Het strand is echter zwaar, rul zand en harde wind.  Het kost me moeite tempo te houden, en de benen voelen niet sterk. Heb ik hier dan te makkelijk over gedacht? Iets te overmoedig na de meevaller van gisteren? Is een week kwakkelen dan toch in de benen geslagen? 
Feit is dat ik Harry en Bart na ruim 11km moet laten gaan. Daarna wordt het afzien. De Hf wil niet meer omhoog, het tempo ook niet, en de benen voelen niet sterk. Ik krijg het warm en loop verder met m'n muts in de hand. Gelukkig begint een jonge jongen me te irriteren door zonder dat er iemand in de buurt is tegen me aan te gaan lopen duwen. Hier wordt ik boos van, wat me dan weer een beetje helpt tempo te houden.
Uiteindelijk finish ik na 1h29.59, en zeer tegen m'n gewoonte in ren ik zonder te socializen door naar het huisje en zak in de bank. Wel fantastisch zo'n huisje ZO vlak bij de finish. Na een kwartiertje ben ik weer bij m'n positieven en mag ik aan Mariska en m'n kinderen uitleggen waarom ze voor niks bij de finish hebben staan wachten. Prachtig relativerend. Coen is dan inmiddels ook weer terug, en vertelt vrolijk op een hartslag opdracht 1h33 gelopen te hebben. Goed bezig die Coen.

Uiteindelijk blijk ik 16e in de voorlopige uitslag van de Egmondse Combi, en tja....zo hoog eindigde ik nog nooit. Conclusie moet dan ook zijn dat ik een prima E.P.E. reed, dat de combi uitslag meer dan prima is, maar....dat die halve marathon gewoon tegen viel.

Een dubbel gevoel na het dubbel weekend dus.