Die/der/das weg nach Zürich….(1)
Zoals waarschijnlijk iedereen al wel weet staat voor mij dit jaar 13 juli als sportief belangrijkste dag van het jaar op de kalender. De Ironman Zürich wordt als alles goed gaat m’n eerste hele triathlon. Waarom daar? Naar het schijnt is er op het hele parcours veel enthousiast publiek, en het fietsparcours kent wat beklimmingen. Dat laatste vind ik prettiger dan 180 km vlak zoals in Almere

Het traject begon in september. Op het moment dat ik nog twijfelde mailde Harry me dat ik op moest schieten omdat van de mogelijke opties Roth/Frankfurt/Zurich/Embrun alleen Zurich nog een paar plaatsen had. Embrun ook wel, maar die vond ik bij nader inzien toch iets TE veel hoogtemeters in zich hebben. Zo’n klimgeit ben ik nou ook weer niet.

Vervolgens besloot ik om eerst een maand RUST te houden. Er waren nog 10 maanden te gaan. Tijd zat. Half oktober pakte ik de draad rustig weer op, met eerst een haalbaar loopdoel op het oog. Ik had ooit een 15km in 1h04 gelopen. Ik vond dat dat gezien m’n 10km en halve marathon tijd sneller moest. Dus het plan opgevat om bij de zevenheuvelenloop onder het uur te gaan lopen. Dat lukte, goed voor de moraal. Stap 1 was gezet.
Vervolgens als 0-lijn bepaling bij SMA Amerongen een uitgebreide test gedaan. Niet voor het eerst, wel belangrijk om weer even de APK sticker te halen.

Bij m’n oude zwemclub ‘de Haaien’ geregeld dat ik van november tot Zurich op zaterdag morgen mee mag trainen. Da’s mooi een extra zwemuur in de week. Als compensatie neem ik volgend seizoen een uur training van de selectie voor m’n rekening.

Verder bij m’n baas geregeld om vanaf januari 4x9 uur te gaan werken. Maandags vrij komt thuis het beste uit, en geeft mij de gelegenheid aan de benodigde extra trainingsuren te komen zonder al te veel in het weekend weg te zijn.

Daarna doortrainen voor de Egmondse dubbel in januari. Goeie winter gemaakt, met dit keer NIET de extra Sinterklaas/kerst kilotjes eraan. (Stap 2 gehaald). Egmond doorstaan kent elk jaar weer z’n eigenaardigheden. Dit jaar liep ik langs het randje van ziek/niet ziek. Maar het ging allemaal net goed. Op zaterdag nog niet TOP, op zondag zomaar een p.r. halve marathon. Rond de 20e plek bij de dubbelaars. Leuk weekend. Stap 3 gehaald.

Daarna brak een loopperiode aan, die moest eindigen bij de marathon van Utrecht. Lange duurlopen, de 27,5 km in Apeldoorn als tussenstation met Bert en Jan10 en op 2e paasdag in de sneeuw de Utrecht marathon gelopen. Uitgangspunt vooraf was ook “heelhouden”, want ik kon me geen herstel periode van 3 weken o.i.d. permiteren. Gefinisht in 3h20 en twee dagen later weer redelijk fris in het zwembad. Stap 4 gehaald, hoewel de kracht oefeningen van Ewald bij de looptraining op donderdag niet fijn waren. Maar a la…kniesoor die daar op let.

Inmiddels was stiekem de fietstijd al wel begonnen. Kilometers maken. Zeker in het begin bleken Coen, Jan10, Harry en c.s. al wel wat verder te zijn. Daar wordt je dan weer ongerust van. Trainingsweekend Ardennen was super, en deed een goede aanzet. Tourtochten van DTC en Klimmen-Banneux-Klimmen borduurde daarop voort. Die laatste is overigens een aanrader. Eerst met Guido bij z’n ouders in de buurt geslapen, en daarna met een clubje gelijkgestemden (Viking-friends van Harry/Jan10) een super-tocht gereden.

Nu is het mei vakantie en heb ik m’n gezin zo gek gekregen naar het Schwarzwald af te reizen. Heel gezellig en het bied de mogelijkheid het parcours in Zürich beter te bekijken dan vanaf het plaatje. Het decor is fantastisch. Alsof je je in een anschtkaart bevindt. Het fietsparcours blijkt pittig maar te doen. De klimmen hebben de welluidende namen “Pfannenstiel” en “Heartbreakhill” meegekregen. Lastiger zijn echter het “op en af” stuk VOOR de steelpan, en het vals plat NA de steelpan. Ik probeer in kaart te brengen welke versnellingen ik nodig ga hebben. Na 100 km lijkt dat duidelijk, of dat na 180 ook nog geldt moet blijken.

Wat zijn de volgende stappen? Op 1 juni sta ik aan de start op de halve van Nieuwkoop, daarna nog de kwart in Huizen met waarschijnlijk een extra fietslus. Het wordt dan ook tijd voor de buitenwater trainingen, de loop- en fietsspecifieke periode moet aan elkaar geknoopt worden. Eind juni probeer ik er dan nog één keer een schepje bovenop te doen qua trainingsuren, waarna het afbouwen kan beginnen en de zenuwen mogen komen.
Op 11 juli vertrek ik dan met Guido richting die Schweiz, waar we hopelijk als fussball-Europa meisters worden verwelkomd. Maar belangrijker is dan de eigen prestatie; Finishen op de Ironman Zürich. Halverwege het lopen zullen we eens kijken op wat voor tijd dat uit kan gaan komen.

Wordt vervolgd,
Ganz Grosse Grüsse, Jan