| ...alles anders in Utrecht |
| Geschreven door Jan Stehouwer |
| zondag, 12 juli 2009 22:40 |
|
Na een super inspirerende kijk-en-coachdag in Holten, een hoognodige kraaksessie bij Paramedisch Centrum Bilthoven, en een zwemrace training met Har en Gerrit was ik zeer gemotiveerd om in de OD van Utrecht een goeie prestatie neer te zetten. Ook ik zou proberen de "start hard met zwemmen en zoek dan een paar goeie benen om in te hangen" tactiek toe te passen. Toch was alles anders in Utrecht. Op vrijdag avond werd dochter Floor ziek. Flink ziek. Na twee nachten hangend op huisartsenpost en in ziekenhuis was Utrecht ver weg in mijn hoofd. Op zondagmorgen dacht geen vezel in mijn lijf aan starten. Na aandringen van Mariska (de tofste vrouw op deze aardbol) toch maar spullen gepakt, en toen ontdekte ik pas dat het rotweer was. Lekker belangrijk. Op weg naar Utrecht dan toch proberen het hoofd op triathlon te zetten. Ik besluit de zorgen eruit te sporten en mezelf te testen.. Net te laat meld ik me aan bij de organisatie tent, maar ik mag nog mee doen. W.v. dank aan de organisatie.Na het schot probeer ik hard te starten, maar was blijkbaar niet de enige. Het landelijk nivo gaat volgens mij de laatste tijd fors omhoog. Ik lig toch weer zoals altijd in de grote groep vol geknok. Het is één grote ronde dus na 400m kun je goed doorzwemmen. Na 23.45 klim ik de trap op en kan het fietsen beginnen. De eerste paar km op de fiets gaan niet lekker, hoge ademhaling en zere benen. Daarbij is het parcours druk (160 atleten op een ronde van 9km) bochtig, glad en link. Even rustig aan dus; al snel komt Bart langs. Na een paar minuten worden de benen beter, Bart loopt niet verder weg en ik kan rustig naar 'm toe rijden. De eerste ronde volg ik op (m.i.) gepaste afstand, soms even inhouden om niet te dichtbij te komen. Bij het oprijden van de brug bij kanaleneiland passeren we een aantal atleten en besluit ik ook Bart voorbij te rijden. Op dat moment komt er een jurymoter bij die ons ALLEBEI de rode kaart voorhoud. Plots is alles weer anders.......Dit voelt niet eerlijk. Na een kort moment van bezinning besluit ik de wedstrijd gewoon uit te rijden en er een goede training van maken. Heel blijven in de linke bochtjes en gas geven op de rechte stukken. Ik verlies nog een keer m'n pompje; welja, kan er ook nog wel bij. Effe gestopt om 'm te pakken. De rechte stukken tegen wind à 39km/u en wind mee à ruim 40+ geven me vertrouwen dat de fietsbenen eraan komen. Dan de wissel naar het lopen. Het lopen gaat goed. De laatste weken had ik wat last van m'n rechter bovenbeen, maar na de eerder genoemde kraaksessie gaat dat beter. Ik kan soepel en ontspannen lopen. Eigenlijk is het in weken niet zo lekker gegaan. Prima dus. Het tempo mag nog wat hoger, is nu zo'n 4.15 per km, maar o.k. Na 2h15.45 kom ik over de finish. Bart en ik komen niet in de uitslag, dat overheerst de discussie achteraf. Da's jammer. 'Getuige-atleten' bevestigen mijn gevoel. Leerpuntje is dat je blijkbaar met teammaatjes meer afstand moet houden dan met anderen. Bij thuiskomst blijkt daar de stijgende lijn ingezet. Mijn dag is dus goed. Hoofd en bijzaken maken alles soms anders. |
