Afgelopen nacht stond een nieuw fenomeen op programma. De Nacht van Leusden: Met acht personen in 10 uur tijd zoveel mogelijk meters zwemmen. Ook geharde lange afstands triathleten keken hier vooraf met gepaste vrees tegen aan. Vooral het onderdeel 'nacht' dan.... Er was een gelegenheidsteam samengesteld met Harry, Gerrit, Bart, Omar Brons, Milan Brons, Olivier Schaffers, Francine Mathot en Jan.
De enige in het team met ervaring op dit vlak was Jan, zij het in een zeer grijs verleden. Al bij aankomst regende het excuses en vooral werd duidelijk gemaakt dat iedereen het toch vooral deed voor Jan. Ja ja...indekken heet dat. Dus maar snel overgegaan op het favoriete gespreksonderwerp; hoe spelen we dit spelletje het slimste.

Het eerste uur werd 4,8 km afgelegd. Iedereen was nog fris en we lagen duidelijk op kop. Harry, Gerrit, Francine en Bart zouden gaan slapen maar waren nog niet moe en zwommen nog een half uurtje mee. We gingen over op blokken van 500m in tweetallen (5x50m per persoon), het tempo bleef daarmee hoog en de kilomters werden weggestreept door Oscar Brons. Oscar is 'vader van..' en bleek heel bekwaam in het hoog houden van de sfeer, doorpakken bij dipjes en heeft doodleuk 10 uur achter elkaar al onze banen geteld!! Bravo voor Oscar.

Groep 1 ging plat. Slapen was iets teveel gezegd want alle herrie en ongemakkelijke omgeving, plus de wetenschap er over 3 uur weer uit te moeten verhinderde zorgeloos inslapen.

De NTB talenten, aangevuld met Jan, moesten nu met z'n vieren verder. Alle 50-jes bleven keurig onder de 40 tellen, ruim voor middernacht hadden we 9km aan streepjes op de lijst. Rond 1 uur kregen de jonkies een dip. Houden ze dit vol? Maar vanaf half twee kwamen ze erdoor en waren plots niet meer te houden. NTB limieten werden uitgewisseld en de 500-jes gingen in 6.30/6.24/6.28 en één keer zelfs in 6.21. Zo gaat 'ie goed, zo gaat 'ie beter. Nadeel was dat er tussendoor amper tijd was voor socializen met al die bekenden rond het bad of een kop koffie. Gelukkig spetterde Peter van TVH af en toe om wat aandacht voor baan 2.
De Duinkikkers hadden inmiddels een blik snelle mannen open getrokken en hadden de leiding overgenomen. Nog voor 3 uur had Har als eerste het slapen opgegeven en druppelde ploeg 1 weer naar de rand van het bad. Het was nodig ook want na 5 uur intervallen werd het zwaar en Omar kreeg veel moeite snelheid te houden.

Wisseling van de wacht dus, Harry en Gerrit roffelde er meteen een paar 33-ers uit. Octopus werd golfslagbad. Groep 2 mocht slapen en de drie jonge matadoren ronkten er flink op los.  De taktiek werd aangepast, Gerrit wilde graag langere blokken zwemmen. Dat was wel een beetje veel gevraagd voor Bart en Francine, die langzaam het tempo niet meer konden houden. Jan kon niet slapen en verscheen rond 5.30 weer aan het bad. Dat werd meteen aangegrepen de taktiek opnieuw te wijzigen. Jan moest acuut de zwembroek weer aan.  Een diepe zucht en niet te herhalen gemompel later konden de blokken met 5 man beter ingedeeld worden. Rond het bad was het nog steeds bar gezellig.

Het verschil met de duinkikkers was minimaal. Om 6.30 uur stond de teller rond de 42 km en was het verschil tussen de twee teams 50(!) meter. 
De Duinkikkers trommelde iedereen uit de slaapzakken en gaven gas, ook wij haalden Omar, Milan en Olivier vervroegd terug. Een millimeter spel op tempo ontstond. Uiteindelijk moesten we onze meerdere erkennen en vanaf 7.30 gaven we op. De geest raakte uit het team, de vermoeidheid en pijn in de armen weerstond het stapje extra dat nodig was. Als je na 50m al niet meer weet wat de seconden wijzer aangaf bij vertrek kun je zeggen dat je moe bent.

Uiteindelijk zwommen we 47.150 meter in 10 uur. Een prima, prima afstand. Meer dan het winnende team van vorig jaar, nu goed voor plek twee.  
Een goed verzorgde organisatie door de Haaien, en een gezellige nacht. Op het eind zat iedereen er flink doorheen, maar de zwemkilometers hadden een duw in de goede richting gehad.

Foto's