De Sylvestercross was m'n laatste wedstrijd geweest, daarna volgde kwakkel maand januari. Dat gekwakkel kostte me de Asselronde en bezorgde me nu het vrije gevoel geen idee te hebben hoe ik ervoor stond. Lekker genieten dus maar. Met teamie Guido in de sportarts bus met een heerlijk zonnetje op weg naar Almere voor het NK crossduathlon over 8km lopen, 21 km ATB en 4km lopen. Voor Guido was het allemaal bijna weer nieuw; voor hem was het de eerste combi-wedstrijd in precies een jaar.

Lekker ontspannen doorliep ik het procedee van aanmelden, fiets langs de jury, spulletjes klaarleggen, warming up, laatste sanitaire dump en naar de start.
Daar bleek toch wel wat NK-stress links en rechts. Ik liet het fijn gebeuren. Dit werd m'n eerste wedstrijd op de nieuwe KSWISS schoenen.

Er werd hard gestart, gebruikelijk bij een duathlon. Een lange sliert lopers voor me bezorgde me een calimero gevoel, niet fijn, maar gewoon doorgaan in eigen tempo. Guido liep een tempootje harder maar bleef in beeld. M'n rechter kuit begon wat te sputteren op het glooiende deel van het parcours, dus besloot ik me iets in te houden.

Met een heel pak deelnemers voor me kwam ik in de wisselzone. Guido was inmiddels uit m'n zicht verdwenen. Al in de eerste 1,5 km van het zompige fietsparcours kon ik zeker 10 anderen inhalen. Dat gaf motivatie, blijkbaar hadden nogal wat deelnemers veel kruit verschoten bij het lopen. De hele eerste ronde kon ik één voor één deelnemers inhalen. Het parcours was op delen pittig, maar goed te doen. Op 3/4 van de eerste ronde zag ik ineens een zwart/geel team-tenue in een ooghoek: Guido. Opnieuw een goed teken wat me hielp door te zetten als de benen pijn deden. Net na het ingaan van ronde 2 kwamen we bij elkaar en wisselde kort de status uit. Guido had even de knie geforceerd op een klimmetje, en had dat laten herstellen door niet te zwaar te trappen. We konden de hele ronde samen blijven rijden en nog wat deelnemers inhalen. Wie wilde proberen bij te blijven mocht, voordeel van in het wiel zitten was er niet. Off-road is ieder voor zich.  Bukken voor een boom en een fiets van een deelnemer die een Bjarne Riis (tour '96)  imitatie probeerde. Lachen en hard fietsen is lastig te combineren.

Gelijk kwamen we het parc fermé in, nog net voor Manfred Boogaard en geen idee over de positie in de wedstrijd.  Ja, +/- 33e overall, maar dat zegt niets over de categorie positie. Een vlotte wissel volgde en ik verwachtte Manfred en Guido vlot langszij. Dat gebeurde niet. De overgang viel zwaar, en dat goldt ook voor Guido. Manfred, de betere loper, kwam uiteindelijk in de laatste kilometer pas langszij maar ging echt te hard om bij te blijven. De finish volgde na 1h52.04 en Guido volgde 36 seconden later. Hij was nog net gepasseerd door Peter van Egdom.

Een prima gevoel rest na deze wedstrijd, het weer hielp natuurlijk ook.  Het podium leek met een 4e plek dichtbij, maar nummer 3 Frank Veltman lag ruim 2 minuten voor en was dus duidelijk sneller. Het fietsparcours had iets selectiever gemogen, maar de organisatie in Almere was prima voor elkaar.
Dank aan alle vrijwilligers daar.

Foto's met dank aan Christie Veltman