En wel op 30 april mocht Rahel uitrukken voor een 10 km door het centrum van Wijk bij Duurstede. Tussen de tv scenes door, een warming up, en opzoek naar de start van de 10 km. Want het was een singelloop waar de 5 km tegelijk met de 10 km op een ander punt van hetzelfde parcours zou starten. Er moesten 4,5 rondje gelopen worden met per ronde 2 maal het dijkje op. Het was in iedergeval een prachtige dag om te lopen en om feest te vieren.

Zondag 24 maart was nu niet de dag dat Rahel het meest naar uitkeek. De voorspellingen waren Syberische kou en blababla. Om dan nu zin te hebben om een NK halve marathon te lopen in Venlo? Maar goed, elke wedstrijd heeft zijn verhaal en dus ook deze weer.

Vannacht was er alsnog een laagje sneeuw in Schoorl neergestreken. En dus begon het gebruikelijke ritueel van welke kleding wel en niet aan weer opnieuw. Rahel was wel klaar met de sneeuw. Maar dit werd toch een dag om niet te vergeten. Om 10.00 brak de zon door, en glinsterde de sneeuw prachtig op alle takken van de bomen. 

Tot zondagochtend 08.00 moest er gewacht worden of de Safarirun te Arnhem alsnog doorgang kon vinden. de week ervoor moest Rahel al een cross laten schieten in Nijmegen, dus hoopte ze dat ze nu wel de spikes onder kon binden. Aangezien het parcours door de voormalige "achtertuin" Landgoed Schaarsbergen zou lopen, had ik er extra veel zin in. Weer of geen weer....

Het was de 3e editie voor Rahel in de BAV wintercross circuit. Alle 3 de keren totaal verschillend van elkaar. De eerste keer, veel zon en korte broek en t-shirt aan. De tweede editie heel veel modder. En de laatste editie een keiharde opgevroren, maar o zo gevaarlijke ondergrond. Rahel wilde voor de winst van het overall circuit gaan. Ik hoefde alleen maar net zo hard als de vorige keer lopen, dan zou de zege naar Rahel gaan. Maar zoals ik al eerder een keer schreef, heeft elke wedstrijd zijn eigen verhaal. Zo ook deze....

Jan en Rahel maakten van de gelegenheid gebruik om het jaar in stijl af te sluiten op de mooiste cross van Nederland. Voor de masters mannen was dit 8000m, vier ronden door het Soesterse duinzand en voor de masters vrouwen 6000m en dus 3 ronden. 

Zag de loopwereld er iorige week in Wageningen nog uit vol sneeuw en ijs en zon, en glinsterende bomen, was er vandaag in Baarn tijdens de BAV wintercrosscup een totaal andere loopwereld te zien. Bakken met regen en as grauwe lucht en moddere paden stonden op het dagmenu. Met nog restanten van mijn valpartij van vorige week, leek ik weer redelijk toonbaar om mee te doen. De hele week heb ik afschrikwekkende gezichten moeten waarnemen nadat ik tijdens een poging tot losfietsen was uitgegleden over een laagje ijs. Een glup in mijn wenkbrauw was het gevolg. Op zich niet ernstig, alleen de aanblik van het blauw opgezwollen oog was wat minder. Vandaag kon ik de benen opnieuw even aanspreken, want lopen doe je tenslotte met je benen en niet met je wenkbrauw.

Helaas was onze Jan afgelopen ziek geweest en kon hij niet deelnemen aan de cross in Wageningen. Nadat ik er 20 minuten had over gedaan om mijn ramen schoon te krabben, reisde ik af naar Wageningen. Want ondanks de vele sneeuw en vele graden onder 0 zou de cross toch nog doorgaan op een aangepast parcours. Wauw, wat een lef om dit evenement door te laten gaan.

Zaterdag stond het NK cross op het programma. Voor de masters dames waren dit slechts 5,6 km. Een triathleet zegt slechts 5,6 km. Maar dan moesten ze ook nog wel volle bak gaan. En dat is dan weer lastig voor een triathleet van de lange afstanden. Enfin, het was vorig jaar ook een super leuke cross, dus dit jaar ging ik er toch weer voor. Vorig jaar werd ik 7e en hoopte nu op een hogere klassering.

Terwijl Gerrit en Bart de verre oorden opzochten om repsectievelijk de marathon van Athene en hele halve ironman van Lanzarote te volbrengen, bleef ik heel dichtbij huis om de eerste passen door de blubber te zetten. Lekker op het fietsje naar de Lage Vuursche om de BAV cross van 10 km te lopen. Wegens werkzaamheden in het bos vond deze cross op een andere locatie plaats. Vandaag waren het 10 echte kilometers door het bos.

De 3 weken na mij hele triathlon van Almere stond ik strak van adrenaline en supercompensatie. Aangezien dit vormgevoel bleef voortduren en ik blijkbaar goed hersteld leek, besloot ik vorige week zondag  me in te schrijven voor het NK duathlon korte afstand. Met een zonnig vooruitzicht kon deze dag niet mislukken als ik me net zo gedeisd zou houden met trainen zoals de afgelopen weken. Hele magere uren stonden er op mijn schema. Dus was het fijn om vandaag eens echt vol gas te gaan, de zones 4 en 5 eens aan te boren. Nou, dat is gelukt.

Wat was het gisteren een geweldige dag. Een dag om nooit te vergeten. De weersvoorspellingen waren voor deze dag al prachtig met geen wind en 24 graden. De dag begon voor mij anders dan bij andere wedstrijden. Geen warming up voordat ik te water ging. De dag zou nog lang genoeg duren. Maar uiteindelijk is de 9h23 voorbij gevlogen. Ik heb totaal niet de beleving gehad dat de wedstrijd zo land duurde. Kortom een fantastische dag.

Zondag werd het NK/EK duathlon lange afstand ( 15 lopen, 60 fietsen, 7,5 lopen) te Horst gehouden. Deze keer stond er een extra sterk deelnemersveld omdat ditmaal de wedstrijd onder auspiciën van de ETU plaatsvond.

De eerste 15 km bestond uit 6 rondjes door Horst. Dus veel draaien, keren en over stoepen lopen. Voorin stoof iedereen hard weg. Stefanie Bouma, May Kerstens en Maud Golsteyn waren toch wel kanshebbers van Nederlandse bodem bij wie ik niet in de buurt kom wat betreft lopen. Ik een flinke groep voorin weglopen. Ik hield me aan mijn plan en hartslag en zag aan de tussentijden dat ik langzamer was dan 2 jaar geleden. Dat was dan maar zo, je kunt uiteindelijk niets forceren. En de race zou nog lang duren. na 1.04 16 kwam ik in parc fermée. Ik zag concurrente Angelique van der Linden net uit het parc fermée wegrijden. Ik bleek 1,5 minuut weg te moeten werken. 

Ik trok flink aan en mijn wattages vlogen lekker in de zones. Er stond veel wind, maar daar heeft iedereen last van. Na de eerste ronde zat ik dicht achter Angelique. Ik reed er vervolgens makkelijk naartoe en langszij. ik dacht dat ik mijn voorsprong verder zou uitbreiden wanneer ik mijn tempo zo zou blijven vasthouden. echter ik zag dat ze steeds achter mij bleef zitten, dus werd het gat niet groter. ik haalde toch nog verschillende andere agegroupers in en een snelle Rus die blijkbaar niet kon fietsen. Tegen het einde van de fietsrit begon de kramp weer op te spelen. Ik dacht net dat ik ongeschonden de strijd uit zou komen. Helaas! Ik zette de grote plaat op en de kramp verdween toch weer. Maar goed, ik moest me wel koest houden.

Eenmaal vlakbij de wisselzone aangekomen wilde ik mijn voeten uit mijn schoenen doen tijdens het fietsen, toen de kramp in mijn linkerbeen vloog. Vervolgens in mijn rechterkuit. Ik kon de fiets niet meer af komen. Het was bijna niet zonder hulp gelukt. Eenmaal in de wisselzone moest ik mijn loopschoenen aandoen. En daar kwam het volgende opstakel  kramp in mijn buik. Iedere keer wanneer ik mijn schoenen aan wilde doen kwam de kramp in mijn buik en kreeg ik mijn schoenen dus niet aan. Tot 3 maal toe moest rekken, mijn buik vastpakken en allerlei ander trucs om in mijn schoenen te komen. Mijn kleine voorsprong op Angelique was dus allang weg en rende zij voor mij parc fermée uit. De laatste 7,5 km liepen niet meer zo soepel. Maar ook hier had iedereen last van. Ik zag Angelique naar de Nk en EK titel lopen en ik moest met de zilveren plak genoegen nemen. Enerzijds was ik wel tevreden en zat er niet meer in. De rest van het veld was super snel geweest en vond ik gat toch wel erg groot deze keer.  Het is zoals het is. En ik mag niet echt klagen want ik heb er niet naartoe gepiekt dan wel een taper voor genomen.

Maud Golsteijn werd knap de nieuwe Nederlandse kampioene, Stefanie en May werden 2e en 3e in de overall categorie. Ook teammate Bert Veldhuis kon met een podiumplek terugkeren. Hij werd 3e bij de mannen 45.

Zondag was tijd onbelangrijk want de halve marathon liep door de bossen van Soest. Het was genieten om zo'n  wedstrijd door de bossen.te crossen. Ofwel dichtbij huis een "lekker buitenspelen gevoel".

Afgelopen zaterdag mocht ik voor een korte race mijn K-swiss blades aantrekken voor de 3000 meter op de atletiekbaan van AV Pijnenburg. Het was een prachtige zonnige dag. Tevens een mooie dag om de spieren lekker soepel te houden. Het voelde wel even onwennig aan om op een 3 km te starten. Hoe hard moest ik ookalweer lopen om niet in de zuurbak terecht te komen? Hoe hard moet ik lopen om de race mooi op te bouwen? En hoe sta ik er momenteel eigen voor na zo'n onderbreking van blessures? Dat waren allemaal vragen die zich in mijn hoofd afspeelden.

Dit jaar vond het NK  halve afstand plaats voor de eerste keer in Didam plaats. Samen met Gerrit en Bart stonden we hier aan de start. De omstandigheden leken prima. Er was redelijk wat wind, de buitentemperatuur was niet al te warm, zwemwater 20 graden en dus mocht met er met wetsuit gezwommen worden. En eenmaal op de fiets bleek ik prima fietsbenen te hebben.

Met maar liefst 5 Velofitters, Harry, Bart, Bert , Jan en Rahel stonden we aan de start van de 29e editie van Nieuwkoop waarbij 3 km moest worden gezwommen, 82 km gefietst, 20 km gelopen. Omdat de wedstrijd van Stein was weggevallen stond hier een enorm veld met veel goede atleten. De ochtend begon met ijzige koude, donkere lucht, windkracht 5 met een watertemperatuur van 16,1 graden. Dat beloofde een echte triatleten wedstrijd te worden. Niet voor mietjes dus!

Het Hilversumse 10 km parcours loopt vals op en af, langs mediapark en langs de massage tent van onze hoofdsponsor Velofit. Er waren vele recreatieve varianten te lopen, maar ik liep in wegwedstrijd van KNAU mee. Het was flink warm zodat ik 10 minuten voor de start nog een halve liter sportdrank wegwerkte. Old goodie Nellie Cooman schoot ons van de startlijn weg.

Duathlon Hilversum stond dit jaar weer eens op mijn kalender. Dit is altijd een leuke wedstrijd dichtbij huis. Er wordt eerst 5,5 km off road hardgelopen waarbij 4 maal de heuvel bij Ana's Hoeve wordt genomen, om daarna op de racefiets nog een 18 km af te raffelen. En tot slot nog 2 maal de heuvel hardlopend mag worden genomen. Ik had me dit jaar ingeschreven bij de masters, waar ik volgens de burgerlijke stand thuis hoor. Meestal geef ik daar geen gehoor aan, en ontken ik graag mijn leeftijd. Ik doe graag mee voor de overall categorie. Maar vanwege mijn maanden trainingsachterstand heb ik nog een flinke achterstand op loopgebied weg te werken. Mijn doel was wederom mijzelf een efficiënte prikkel toe te dienen. Ik bedacht me dat dit een grotere kans van slagen had in de masterserie.

Het heeft even geduurd. September 2010 lijkt ver weg, maar ook dichtbij. Sinds mijn bronchitis in september heb ik  geen wedstrijd meer kunnen doen omdat mijn longen ontstoken bleven en mijn hele lijf het niet meer deed. Maar alles leek te wennen. In het begin telde ik de dagen af. Toen ik niet herstelde, telde ik de weken af vervolgens in een soort van gelatenheid te belanden van "het zal wel een keer over gaan". Nadat ik de medicijnen kreeg begon ik stiekum weer de weken te tellen dat het beter zou gaan.

Op vrijdag was het dan weer zover. De sportverkiezingen van Soest 2010 stonden voor de deur. Hoewel Gerrit en ik samen de uitverkorenen waren gingen we zonder verwachtingen maar wel hoopvol naar het Soester Gala. Vorig jaar dacht ik echt de sportvrouw van het jaar te worden. Ik was toen ook best wel teleurgesteld toen de realiteit opeens anders bleek te zijn. Dit jaar had ik mijn familie maar thuis gelaten. Zelfs Willem was nog op wintersport. Annemarie beet wel haar nagels er af, want voor Gerrit was het de eerste maal dat hij genomineerd was.