Zondag werd het NK/EK duathlon lange afstand ( 15 lopen, 60 fietsen, 7,5 lopen) te Horst gehouden. Deze keer stond er een extra sterk deelnemersveld omdat ditmaal de wedstrijd onder auspiciën van de ETU plaatsvond.

De eerste 15 km bestond uit 6 rondjes door Horst. Dus veel draaien, keren en over stoepen lopen. Voorin stoof iedereen hard weg. Stefanie Bouma, May Kerstens en Maud Golsteyn waren toch wel kanshebbers van Nederlandse bodem bij wie ik niet in de buurt kom wat betreft lopen. Ik een flinke groep voorin weglopen. Ik hield me aan mijn plan en hartslag en zag aan de tussentijden dat ik langzamer was dan 2 jaar geleden. Dat was dan maar zo, je kunt uiteindelijk niets forceren. En de race zou nog lang duren. na 1.04 16 kwam ik in parc fermée. Ik zag concurrente Angelique van der Linden net uit het parc fermée wegrijden. Ik bleek 1,5 minuut weg te moeten werken. 

Ik trok flink aan en mijn wattages vlogen lekker in de zones. Er stond veel wind, maar daar heeft iedereen last van. Na de eerste ronde zat ik dicht achter Angelique. Ik reed er vervolgens makkelijk naartoe en langszij. ik dacht dat ik mijn voorsprong verder zou uitbreiden wanneer ik mijn tempo zo zou blijven vasthouden. echter ik zag dat ze steeds achter mij bleef zitten, dus werd het gat niet groter. ik haalde toch nog verschillende andere agegroupers in en een snelle Rus die blijkbaar niet kon fietsen. Tegen het einde van de fietsrit begon de kramp weer op te spelen. Ik dacht net dat ik ongeschonden de strijd uit zou komen. Helaas! Ik zette de grote plaat op en de kramp verdween toch weer. Maar goed, ik moest me wel koest houden.

Eenmaal vlakbij de wisselzone aangekomen wilde ik mijn voeten uit mijn schoenen doen tijdens het fietsen, toen de kramp in mijn linkerbeen vloog. Vervolgens in mijn rechterkuit. Ik kon de fiets niet meer af komen. Het was bijna niet zonder hulp gelukt. Eenmaal in de wisselzone moest ik mijn loopschoenen aandoen. En daar kwam het volgende opstakel  kramp in mijn buik. Iedere keer wanneer ik mijn schoenen aan wilde doen kwam de kramp in mijn buik en kreeg ik mijn schoenen dus niet aan. Tot 3 maal toe moest rekken, mijn buik vastpakken en allerlei ander trucs om in mijn schoenen te komen. Mijn kleine voorsprong op Angelique was dus allang weg en rende zij voor mij parc fermée uit. De laatste 7,5 km liepen niet meer zo soepel. Maar ook hier had iedereen last van. Ik zag Angelique naar de Nk en EK titel lopen en ik moest met de zilveren plak genoegen nemen. Enerzijds was ik wel tevreden en zat er niet meer in. De rest van het veld was super snel geweest en vond ik gat toch wel erg groot deze keer.  Het is zoals het is. En ik mag niet echt klagen want ik heb er niet naartoe gepiekt dan wel een taper voor genomen.

Maud Golsteijn werd knap de nieuwe Nederlandse kampioene, Stefanie en May werden 2e en 3e in de overall categorie. Ook teammate Bert Veldhuis kon met een podiumplek terugkeren. Hij werd 3e bij de mannen 45.

Zondag was tijd onbelangrijk want de halve marathon liep door de bossen van Soest. Het was genieten om zo'n  wedstrijd door de bossen.te crossen. Ofwel dichtbij huis een "lekker buitenspelen gevoel".

Afgelopen zaterdag mocht ik voor een korte race mijn K-swiss blades aantrekken voor de 3000 meter op de atletiekbaan van AV Pijnenburg. Het was een prachtige zonnige dag. Tevens een mooie dag om de spieren lekker soepel te houden. Het voelde wel even onwennig aan om op een 3 km te starten. Hoe hard moest ik ookalweer lopen om niet in de zuurbak terecht te komen? Hoe hard moet ik lopen om de race mooi op te bouwen? En hoe sta ik er momenteel eigen voor na zo'n onderbreking van blessures? Dat waren allemaal vragen die zich in mijn hoofd afspeelden.

Dit jaar vond het NK  halve afstand plaats voor de eerste keer in Didam plaats. Samen met Gerrit en Bart stonden we hier aan de start. De omstandigheden leken prima. Er was redelijk wat wind, de buitentemperatuur was niet al te warm, zwemwater 20 graden en dus mocht met er met wetsuit gezwommen worden. En eenmaal op de fiets bleek ik prima fietsbenen te hebben.

Met maar liefst 5 Velofitters, Harry, Bart, Bert , Jan en Rahel stonden we aan de start van de 29e editie van Nieuwkoop waarbij 3 km moest worden gezwommen, 82 km gefietst, 20 km gelopen. Omdat de wedstrijd van Stein was weggevallen stond hier een enorm veld met veel goede atleten. De ochtend begon met ijzige koude, donkere lucht, windkracht 5 met een watertemperatuur van 16,1 graden. Dat beloofde een echte triatleten wedstrijd te worden. Niet voor mietjes dus!

Het Hilversumse 10 km parcours loopt vals op en af, langs mediapark en langs de massage tent van onze hoofdsponsor Velofit. Er waren vele recreatieve varianten te lopen, maar ik liep in wegwedstrijd van KNAU mee. Het was flink warm zodat ik 10 minuten voor de start nog een halve liter sportdrank wegwerkte. Old goodie Nellie Cooman schoot ons van de startlijn weg.

Duathlon Hilversum stond dit jaar weer eens op mijn kalender. Dit is altijd een leuke wedstrijd dichtbij huis. Er wordt eerst 5,5 km off road hardgelopen waarbij 4 maal de heuvel bij Ana's Hoeve wordt genomen, om daarna op de racefiets nog een 18 km af te raffelen. En tot slot nog 2 maal de heuvel hardlopend mag worden genomen. Ik had me dit jaar ingeschreven bij de masters, waar ik volgens de burgerlijke stand thuis hoor. Meestal geef ik daar geen gehoor aan, en ontken ik graag mijn leeftijd. Ik doe graag mee voor de overall categorie. Maar vanwege mijn maanden trainingsachterstand heb ik nog een flinke achterstand op loopgebied weg te werken. Mijn doel was wederom mijzelf een efficiënte prikkel toe te dienen. Ik bedacht me dat dit een grotere kans van slagen had in de masterserie.

Het heeft even geduurd. September 2010 lijkt ver weg, maar ook dichtbij. Sinds mijn bronchitis in september heb ik  geen wedstrijd meer kunnen doen omdat mijn longen ontstoken bleven en mijn hele lijf het niet meer deed. Maar alles leek te wennen. In het begin telde ik de dagen af. Toen ik niet herstelde, telde ik de weken af vervolgens in een soort van gelatenheid te belanden van "het zal wel een keer over gaan". Nadat ik de medicijnen kreeg begon ik stiekum weer de weken te tellen dat het beter zou gaan.

Op vrijdag was het dan weer zover. De sportverkiezingen van Soest 2010 stonden voor de deur. Hoewel Gerrit en ik samen de uitverkorenen waren gingen we zonder verwachtingen maar wel hoopvol naar het Soester Gala. Vorig jaar dacht ik echt de sportvrouw van het jaar te worden. Ik was toen ook best wel teleurgesteld toen de realiteit opeens anders bleek te zijn. Dit jaar had ik mijn familie maar thuis gelaten. Zelfs Willem was nog op wintersport. Annemarie beet wel haar nagels er af, want voor Gerrit was het de eerste maal dat hij genomineerd was.